All Chapters of วาตะหวงรัก: Chapter 71 - Chapter 80

หลายวันต่อมา…จัสมินนั่งลงข้างแม่ เธอมองใบหน้าของแม่ด้วยความกังวลเรื่องที่จะพูดด้วย“พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายใช่ไหมน้องมิน”“ค่ะ…” เธอตอบแม่ก่อนจะเงียบไป“เป็นอะไร” จินดาที่เห็นใบหน้าที่แสดงถึงความกังวลจนเห็นได้ชัด จึงเอ่ยถามออกไป“คือ…หลังจากสอบเสร็จ น้องมินมีกิจกรรมทำร่วมกันทั้งคณะค่ะ”“แล้วน้องมินกังวลอะไร”“คือน้องมินจะขอแม่จินไปนอนที่หอกับพิงค์ น้องมินกลัวเลิกดึกจนไม่มีรถกลับมาค่ะ” เธอบอกเรื่องที่กังวลออกไปจนหมด “……” จินดาเงียบไปอย่างใช้ความคิด เธอไม่อยากให้ลูกสาวห่างจากตัวอีก ถึงแม้ตั้งแต่วันนั้นที่จัสมินไปคุยจนเข้าใจกันแล้ว ก็ไม่เห็นวาตะมายุ่งวุ่นวายกับจัสมินอีก แต่มันก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี“นะคะแม่จิน กลับดึก ๆ น้องมินกลัวค่ะ”“…อืม แม่ให้นอนแค่ช่วงกิจกรรมนะ” สุดท้ายเธอก็ยอมเพราะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของลูกด้วย“ค่ะ ขอบคุณนะคะแม่จิน” จัสมินยิ้มดีใจก่อนจะเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่ไว้แน่นหลังจากสอบเสร็จวันต่อมาก็เป็นกิจกรรมของคณะที่ทุกคนต้องเข้าร่วม ทำให้ต้องเลิกดึกมากจัสมินเดินออกมาหน้าตึกคณะเพื่อจะเดินกลับไปยังหอพักของพิงค์ที่เธอก็เคยอยู่ที่นั่น แต่พอแม่จินรู้เรื่องเธอกับวาตะก็

วาตะตื่นขึ้นมาช่วงเช้าวันใหม่เพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังสั่นเตือน เขานอนซมจากพิษไข้ไปสองวัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจากการที่เขาไม่ได้นอนหรือเป็นเพราะไข้ใจที่ไม่ได้เจอจัสมินสายตาคมมองรายชื่อที่โทรเข้ามาก่อนจะกดรับ เปิดลำโพงพร้อมกับเข้าไปดูในแชตเพื่อนเขาที่ส่งเข้ามาพอดี“ครับแม่” (วาตะตื่นแล้วเหรอ)“ครับ” วาตะตอบไปพร้อมกับดวงตาของเขามองหน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย(…ตะมารับแม่ที่บ้านตากับยายหน่อยได้ไหม)“……” วาตะเงียบไปเมื่อเขาได้อ่านข้อความของเพื่อนที่ส่งมา หัวใจกลับมาเต้นแรงอีกครั้งหลังจากมันเต้นช้าลงเหมือนคนกำลังจะตาย(ตะได้ยินแม่ไหม) ใบเฟิร์นเรียกลูกชายเสียงดังขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตอบรับเธอเสียที“ครับ…เดี๋ยวผมไปรับ” ด้านจัสมิน“แม่จิน เดี๋ยวน้องมินช่วยล้างค่ะ” เธอเข้ามาหาแม่ที่กำลังนั่งล้างอุปกรณ์ทำขนม ก่อนจะเอ่ยขอช่วยแบ่งเบาแรงของแม่“ไม่เป็นไร น้องมินไปนั่งเถอะ”“ให้น้องมินช่วยนะคะ น้องมินอยากช่วย” “เห้อ…ก็ได้” จินดาขยับออกให้ลูกสาวได้มาช่วยเธอล้างอุปกรณ์“แม่จินไปนั่งพักก่อนก็ได้นะคะ ของแค่นี้เองน้องมินทำคนเดียวก็เสร็จค่ะ” เธอเห็นใบหน้าของแม่ซีดมาก เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่แม่จินก็เ

จัสมินคอยมองไปทางประตูห้องตลอด รอว่าทั้งสองที่ไปคุยกันเมื่อไรจะกลับมาสักที จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างของแม่เธอเธอพยายามมองไปทางข้างหลังเผื่อว่าจะเห็นร่างสูง แต่กลับไม่มีอย่างที่คิด“ไปหาสิน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวที่มองไปด้านหลังเพื่อหาใครสักคน“น้องมินไปได้เหรอคะ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“อืม ไปเถอะ ไปหาวาตะ”จัสมินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอเข้าไปสวมกอดแม่ด้วยความดีใจ ก่อนจะผละออกและเดินไปยังในบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องหนึ่งที่ทั้งมืดและเย็นจนหนาวสั่นก๊อก ๆ ก๊อก ๆยืนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิดให้ มือเล็กจึงลองเปิดดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปภายในห้องทั้งมืดและเย็นจนเธอหนาว พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ก่อนจะหันหลังไปกดเปิดไฟให้ความสว่างแก่ตัวเอง“ว๊าย! ลม!” ร้องตกใจเมื่อร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นพาเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่วาตะจับคนตัวเล็กนั่งบนตักแกร่งของเขา โอบกอดเธอไว้แน่นอย่างกลัวว่าเธอจะหายไป“คิดถึงมินไหม” เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มสดใส“คิดถึง…มาก ๆ”“มินก็คิดถึงลมมาก ๆ เหมือนกันนะ” พูดจบก็เข้าไปสวมกอดพร้อ

หลายวันต่อมา…ภายในห้องมีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งนิ่งหลับตาลง ใบหน้ากำลังถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโดยน้องสาวคนสนิท“ส่องกระจกดูสิคะ” เฟย์รินเอ่ยกับพี่สาวคนสนิทเมื่อเธอได้ทำการแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจัสมินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มสดใสจะเผยขึ้น“พี่มินดูเป็นยังไงบ้างหนูเฟย์” เอ่ยกับคนตรงหน้าเมื่อได้เห็นใบหน้าของตัวเอง เป็นที่น่าพอใจมากสำหรับเธอ แต่ไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นจะเป็นอย่างไร“สวยค่ะ พี่มินสวยมาก!”“……” จัสมินเงียบไปด้วยความเขินที่ถูกชมเสียงดัง ฟังชัดขนาดนี้“ไปเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว” เฟย์รินเข้าไปหยิบชุดสีชมพูอ่อนที่เธอเป็นคนออกแบบเองกับมือให้พี่สาวคนสนิทได้ไปเปลี่ยนมือเล็กของจัสมินรับชุดมาก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในห้องกลับไม่ได้มีแค่เฟย์รินเหมือนอย่างเคย แต่กลับมีแม่จินและแม่ใบเฟิร์นที่มองมายังจัสมินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“สวยมากเลยน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวพร้อมเข้ามาจับมือเล็กเบา ๆ “นี่แค่งานหมั้นยังขนาดนี้ ถ้าแต่งแม่ว่าต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยมากแน่” ใบเฟิ

วาตะจับมือจัสมินพาเดินออกมาหน้าสนามบิน เมื่อพวกเขาทั้งสองตัดสินใจมาเที่ยวดอยตามความต้องการของคนตัวเล็กเดินไปยังรถที่เช่าไว้เพื่อความสะดวก แต่การขึ้นดอยก็ต้องอาศัยคนขับที่เชี่ยวชาญพาไป เขาจึงจะขับรถไปจอดไว้แล้วนั่งรถพาเธอขึ้นไป“แวะตลาดได้ไหม” เธอมองเห็นตลาดจากไกล ๆ ด้วยความหิวจึงเอ่ยกับร่างสูงที่ทำหน้าที่ขับรถ“อืม” เขาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเลี้ยวไปยังตลาดจัสมินเดินไปตามร้านต่าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น เพราะของขายที่นี่ไม่เหมือนกับที่กรุงเทพในหลาย ๆ อย่าง ทำให้เธอสนใจจนแวะทุกร้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อนวาตะก็คอยจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ กลัวว่าเธอจะหลงหายไปและซุ่มซ่ามจนได้แผลกลับมาอีก มืออีกข้างของเขาก็เต็มไปด้วยของที่เธอซื้อเพราะความไม่เคยเห็นมาก่อน“ลม เสื้อน่ารักจัง มินขอซื้อนะ” เดินมาถึงร้านขายเสื้อพื้นเมืองหรือที่เข้าใจก็เสื้อดอย มันน่ารักถูกใจเธอมากจนหยุดเดินและเข้าไปภายในร้าน“อืม”“ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง” หยิบชุดสีน้ำเงินตรงบริเวณอกมีลวดลายสีแดงกับสีขาวผสมกัน มันดูสะดุดตาเธอจนต้องหยิบมาทาบกับตัวแล้วหันมาขอความคิดเห็นจากวาตะ“สวย”“มินขอไปลองก่อนนะ”หมับ!มือหนาจับข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะ