All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain (SSPG/R18+): Chapter 111 - Chapter 120

Napatigil ang mga salita sa aking lalamunan nang tuluyang humarap ang babae.Nilingon niya ako nang may purong poot sa kanyang mga mata. Ngunit sa halip na ang pamilyar na mukha ng aking asawa ang aking makita, isang hindi pamilyar na mukha ng isang Pranses na babae ang sumambulat sa aking paningin.May mga pasa ito sa mukha at basang-basa ang buhok—mga katangiang sa malayo ay kamukhang-kamukha ng hugis ng katawan ni Mylene. Ngunit hindi ito ang babaeng pinanghahawakan ng aking puso. Hindi ito ang aking asawa!"Who the hell are you?! Why are you grabbing me?!" pagalit at nanggagalaiting tanong ng Pranses sa wikang Ingles habang nanlilisik ang kanyang mga mata sa akin. Akala marahil nito ay isa akong bastos na lalaki sa gitna ng istasyon. Marahil ay napagtripan ito.Nanlamig ang aking buong katawan. Ang matinding kaba at pag-asa na hawak ko kanina ay biglang naging abong naglaho sa hangin. Napabitaw ang aking kamay sa kanyang balikat habang napapaatras ako ng isang hakbang.Agad na su

Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na nakahiga sa tabi ng aking anak, dahil inabot na rin ako ng antok.Ang matinding pagod na pumatong sa aking katawan sa nakalipas na mga oras—mula sa pagwawala ko sa ospital, sa pagbubuhat sa akin ni Kim sa kanyang balikat, sa pag-iyak ko sa loob ng study room habang binabasa ang mga dokumento, hanggang sa pag-akyat ko sa hagdanan upang itakas sana ang aking anak—ay tuluyan nang sumingil sa akin. Ang matinding adrenaline na nagpapatakbo sa aking dugo kanina ay dahan-dahang naglaho noong sandaling maamoy ko ang pamilyar at matamis na amoy ng buhok ni Kimmy.Naramdaman ko ang init ng aking anak sa aking tabi.Ang bawat pantay na paghinga ni Kimmy, ang maliit niyang kamay na kumakapa sa aking damit habang natutulog, at ang banayad na tibok ng kanyang dibdib sa aking tabi ay naging parang sleeping pill na nagpatulog sa aking pagal na isip. Sa gitna ng malamig at napakalaking penthouse na ito na parang isang marangyang kulungan, ang kama ng akin

Dahan-dahan niyang inilayo ang kanyang mukha sa aking leeg at tuluyang tumihaya sa ibabaw ng kama.Nakatitig siya nang diretso sa puting kisame ng kuwarto, tila walang nakikita sa kanyang paligid. Nakatagilid pa rin ako habang nakatitig sa kanya, at sa bawat segundo na lumilipas, hindi ko mapigilang mapasinghap. Larawan ang kanyang mukha ng sari-saring emosyon. Naroon ang matinding galit sa sarili, ang lalim ng pagod, ang labis na takot na mawalan, at ang pira-pirasong basag ng kanyang pagkatao na pilit niyang itinatago sa buong mundo sa loob ng anim na taon.Hindi ko maipaliwanag kung ano ang totoong iniisip ng lalaki.Ang Kapitan na nakita ko kahapon—ang lalaking may malamig na tingin, nagmamay-ari ng napakaraming guwardiya, at nag-uutos sa akin na parang isang bilanggo—ay tuluyan nang naglaho. Ang nakahiga sa aking tabi ngayon ay isang lalaking lugmok, sugatan, at parang nawalan na ng anumang pag-asa sa buhay.Muli, tumulo sa gilid ng mga mata ng lalaki ang luhang umaagos kanina.

Naramdaman ko ang pagbaon ng kanyang mukha sa aking leeg habang patuloy na pumapatak ang kanyang mga mainit na luha. Nanginginig ang buo niyang katawan—isang panginginig na hindi nagmumula sa takot, kundi sa matinding pagbuhos ng emosyong taon-taong kinimkim sa kanyang dibdib.Dahan-dahan siyang kumalas sa yakap, ngunit nanatiling nakahawak ang kanyang dalawang malalaking kamay sa aking mga balikat. Tinitigan niya ako nang diretso sa aking mga mata. Ang kanyang mga mata na dating puno ng kapangyarihan at pagmamataas ay basang-basa at puno ng pakiusap."Patawarin mo ako, Mylene..." paos at basag na boses ni Kim. "Patawarin mo ako sa lahat... patawarin mo ako."Iniyuko niya ang kanyang ulo at muling ibinaon ang kanyang noo sa aking balikat, na parang hindi niya kayang tiisin ang matinding hiya at pagsisisi na nararamdaman niya sa aking harapan."Lahat ng nangyari noon... ako ang may kasalanan," patuloy niya habang ang bawat salita ay may kasamang impit na hikbi. "Mabilis akong nagtiwala

Nakahiga pa rin kaming tatlo sa ibabaw ng malaking kama, ngunit sa pagkakataong ito, muli kong inabot ang malamig na kamay ni Mylene sa ibabaw ng kumot habang si Kimmy ay abala sa paglalaro ng kanyang stuffed bear sa aming gitna.Tinitigan ko nang maigi ang mukha ng aking asawa. Kahit pa man narinig ko na ang kanyang mga salita at naramdaman ko na ang kanyang yakap, may maliit pa ring bahagi sa aking dibdib na natatakot—isang bakas ng trauma mula sa anim na taong kawalan na pilit pa ring bumubulong sa akin na baka kapag pinalagpas ko ang sandaling ito, maglaho na naman siya."Mylene..." pabulong kong tawag sa kanya, habang dahan-dahan kong pinipisil ang kanyang mga daliri.Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay pormal at malambot. "Hmm?""Pangako mo sa akin..." panimula ko, habang ang boses ko ay muling nagkaroon ng bahagyang panginginig. "Ipangako mo sa akin na hindi ka na tatakas kahit kailan. Kahit mag-away man tayo ulit, kahit magkamali man ako o magalit ka sa akin... paki