All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain (SSPG/R18+): Chapter 91 - Chapter 100

Habang nakayakap ako kay Kimmy at pilit na kinakalma ang aking sarili sa gitna ng madaling-araw, ang tanging iniisip ko ay ang nalalapit na paghatak sa amin pabalik ng Pilipinas kinaumagahan—isang pag-uwi na puno ng pagkabigo at hindi masagot na mga tanong.Ngunit bago pa man sumikat ang araw, isang hindi inaasahang kaganapan ang ganap na nagpabago sa lahat ng plano ni Jay at ng mga abogado ni Kim.Alas-syete pa lang ng umaga, bumukas ang pinto ng aming private room. Hindi ang mga guwardiya o si Jay ang pumasok, kundi ang Head Surgeon at ang Pediatric Specialist ni Kimmy, kasama ang dalawang Resident Doctors ng ospital.Mabilis akong tumayo mula sa tabi ng aking anak at pinunasan ang namumagang mga mata. "Doctor... good morning. Is there any problem?"Seryoso ang mukha ng doktor habang sinusuri ang mga pinakabagong laboratory results at ECG chart na hawak sa kanyang tablet. Lumapit siya sa kama ni Kimmy, marahang tiningnan ang mata at lalamunan ng bata, at pakinggan ang tibok ng puso

POV: KimNakatitig ako sa malaking glass window ng Cardiac ICU habang tahimik na naririnig ang paulit-ulit na pag-beeping ng heart monitor sa aking tabi.Totoong nagkaroon ako ng sakit sa puso. Totoong muntik na akong bumagsak at nanghina nang ibigay ko ang kailangang dugo para maoperahan at mailigtas ang buhay ng aking anak na si Kimmy. Subalit magaling na ako. Ang mga nakakabit na tubo at IV lines sa aking arm ay mga proteksyon na lamang, at ang aking vital signs ay matagal nang bumalik sa normal na antas.Inayos ko ang aking pagkaka-upo sa gilid ng kama at huminga nang malalim.Nais ko lang maiparamdam kay Mylene ang mga bagay na ipinaramdam nito sa akin. Ang sakit ng maiwan, ang pakiramdam ng kawalan ng kontrol, at ang matinding takot na baka mawala ang taong pinakamamahal mo nang walang kasiguraduhan kung magkikita pa kayo uli. Six long years... anim na taon niyang ipinaramdam sa akin ang impyerno ng pangungulila at galit. Anim na taon niyang itinago sa akin ang aking anak habang

POV: MyleneNakatayo ako sa tabi ng malaking bintana ng silid ni Kimmy, nakatingin na naman ako sa silid ng asawa ko, saka malungkot na nag-iisip.Mula rito sa ikatlong palapag ng Pediatric Wing, malinaw kong natatanaw ang dulo ng pasilyo ng Cardiac ICU—ang lugar kung saan pilit akong inilalayo ng mga tauhan ni Kim at ng matatayog na pader na itinayo ng lalaking iyon sa paligid ko. Ang dilim ng gabi sa Paris ay pinalalalim pa ng lamig na bumabalot sa salamin ng bintana, ngunit mas malamig ang matinding takot na patuloy na kumakain sa aking dibdib.Anim na taon. Anim na taon kong ipinagkait sa kanya ang aming anak. Anim na taon kong itinanim sa aking isip na masama siyang tao, na ipinagpalit niya ako kay Ella, at wala siyang pakialam sa aming mag-ina. Ngunit noong mga oras na nanganganib ang buhay ni Kimmy, hindi siya nagdalawang-isip. Ibinigay niya ang lahat—ang kanyang dugo, ang kanyang lakas, at ang sarili niyang buhay—para lamang mabuhay ang aming anak.'Paano kung huli na ang lah

POV: KimNang tuluyang mailapat ang mabigat na pinto ng ICU, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Mabigat ang aking paghinga—hindi dahil sa sakit ng aking puso, kundi dahil sa matinding pagpipigil na ginawa ko sa buong limang minutong pananatili ni Mylene sa aking tabi. Halos madala ako sa pag-iyak ng babae. Ang bawat paghikbi niya, ang bawat luhang pumatak mula sa kanyang mga mata patungo sa aking pisngi at mga kamay, at ang bawat salita ng pagmamakaawa na lumabas sa kanyang mga labi ay parang matatalim na balaraw na sumasaksak sa aking dibdib.Gusto na niyang tumayo at yakapin ito, ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili.Ang hirap. Napakahirap na magpanggap na walang malay habang ang babaeng pinakamamahal mo ay nakasubsob sa iyong kama, umiiyak, at nagmamakaawa para sa iyong buhay. Ilang beses nagbanta ang mga daliri ko na gumalaw para punasan ang mga luha sa kanyang pisngi. Ilang beses kong gustong hawakan ang kanyang batok, hilahin siya paitaas, at idikit ang aking mga

POV: KimParang nabawasan ng napakabigat na dusa ang dibdib ni Mylene nang muli ko siyang pinagbigyang pumasok sa ICU matapos ang tatlong araw sa tulong ni Jay.Kitang-kita ko sa surveillance screen bago siya pumasok na masayang-masaya siya. Sa nakalipas na limampu't walong oras, pagkatapos ng planado naming kuwentuhan ng mga nurse sa silid ni Kimmy na dahan-dahang gumaganda ang aking mga tsart at heart rate, hindi siya nagtigil sa pagdarasal at pag-aabang sa pasilyo. At ngayong umaga, nang lumapit sa kanya si Jay para sabihing bibigyan siya ng mas mahabang oras upang makatabi ako, halos lumuhod siya sa pasilyo sa matinding pasasalamat."Salamat, Jay... maraming salamat!" nanginginig niyang wika habang pinupunasan ang mga luha ng galak sa kanyang mga pisngi.Binilinan siya ng mga nars at doktor na kausapin ako, punasan ng basang towel ang aking mga braso, kantahan, at kuwentuhan."Madame," paalala ng Pediatric Specialist at ng Head ICU Nurse habang tinutulungan siyang magsuot ng ster