All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 151 - Chapter 160

Naimagine ko sa aking isip ang marahas na pagbagsak ng katawan ni Meriam sa malamig at madilim na tubig. Ang pagkawala ng kanyang mga hiyaw sa ilalim ng malalaking alon hanggang sa tuluyan siyang lamunin ng kawalan."Nagsama na silang mag-ina sa ilalim ng dagat," dagdag ni Jay. "Walang nakakita, walang nakarinig, at walang naiwang kahit anong ebidensya. Ang yate po ay pabalik na ngayon sa private port upang isailalim sa deep sanitation at maintenance."Huminga ako nang malalim, inayos ang aking wristwatch, at naramdaman ang unti-unting paggaan ng aking dibdib. Ang dalawang taong naging dahilan ng matinding pasakit at paghihirap ng aking asawa ay tuluyan nang nabura sa mundong ito. Wala nang Laura na mag-aambisyon na sirain ang aming pamilya, at wala nang Meriam na magwawala upang maghasik ng kaguluhan."Magaling, Jay," pahayag ko. "Siguraduhin mong ang lahat ng tauhan na kasama mo sa yate ngayong gabi ay makakatanggap ng kanilang karagdagang bonus at mananatiling sarado ang kanilang

Isang buwan na ang nakalipas simula nang makauwi ako sa bahay, at unti-unti nang bumalik sa dating sigla at ganda ang aming buhay. Ang mga pasa at sugat sa aking katawan ay tuluyan nang naglaho, at ang masasamang alaala ay parang mga dahong inatang ng hangin at tuluyang nalimutan.Ngayong gabi, may biglaang pakulo si Kim. Inimbitahan niya ako para sa isang private dinner date sa isa sa pinakasikat at mamahaling fine dining restaurant sa lungsod. Dahil bihira kaming mag-solo na dalawa lang simula nang makauwi kami, masaya kong inihanda ang aking sarili. Isinuot ko ang isang elegante at simpleng itim na evening gown, habang si Kim naman ay napakagwapo sa kanyang tailored dark navy suit.Subalit nang pumasok kami sa loob ng napakagandang restaurant, mabilis na napakunot ang aking noo sa pagtataka.Napakatahimik ng buong pasilidad. Ang paligid ay pinalilibutan ng napakalambot na liwanag ng mga kandila at mamahaling chandelier. May mga sariwang pulang rosas sa bawat sulok, at nakahain ang

Bumagsak kaming lahat sa sahig ng sala habang nag-iiyakan. Napakalakas ng aming mga hagulgol na umalingawngaw sa bawat sulok ng bahay. Niyakap ko ang ulo ng aking Nanay, hinalikan ko ang pisngi ng aking Tatay, at pilit kong hinawakan ang mga mukha ng aking mga kapatid habang hindi ako makapaniwala na hawak-hawak ko na silang muli."Patawarin mo kami, anak! Patawarin mo kami kung wala kami sa tabi mo!" hagulgol ng aking Tatay habang nakahawak sa aking balikat at patuloy sa pag-iyak. "Diyos ko, Mylene... ang anak ko! Ang mahal kong anak!""Nay... Tay... Marco... Junjun..." wala akong ibang magawa kundi ang paulit-ulit na itawag ang mga pangalan nila habang basang-basa ng luha ang aking buong mukha. "Akala ko hindi ko na kayo makikita... Akala ko nawala na kayo sa akin..."Sa gilid, nakatayo rin si Rose Ann, ang kapatid ni Kim, na umiiyak habang pinapanood kami. Mabilis ding lumapit si Kim sa kanya at niyakap nang napakahigpit ang kanyang kapatid. Ang dalawang magkapatid na matagal ding

KINABUKASAN...Isang napakasagana at maingay na almusal ang aming pinagsaluhan sa napakalawak na dining area ng penthouse. Puno ng tawanan, kalansing ng mga kubyertos, at amoy ng masasarap na pagkain ang buong paligid. Ako ang nagluto ng lahat ng nakahain sa mesa—mga juicy ribeye steak, creamy mashed potatoes, sariwang fruit salad, at iba't ibang masusustansyang side dishes na gawa sa gulay."Kain pa po kayo, Nay, Tay," nakangiti kong alok habang ipinaglalagay ng karagdagang serving ng mashed potato ang plato ng aking mga magulang."Naku, Myles... dahan-dahan lang sa paghahain, baka kapag umuwi tayo ng Pilipinas ay hindi na kami makapasok sa pinto sa taba," biro ni Tatay na ikinatawa ng lahat.Sa tabi ko, dahan-dahang inabot ni Kim ang aking plato. Ginamit niya ang kanyang tinidor at kutsilyo upang hiwain ang aking steak sa maliliit at tamang sukat bago iyon muling ibinalik sa harap ko."Myles... uuwi na tayo ng Pilipinas next week," nakangiting wika ni Kim habang may kasamang malambi

Napakaganda ng panahon sa araw ng graduation ni Kimmy. Ang malawak at modernong auditorium ng international school sa Paris ay napupuno ng napakaraming pamilya mula sa iba't ibang bansa. Unipormado ang mga bata sa kanilang maliliit na toga at cap, habang ang mga magulang at kamag-anak ay nakasuot ng kani-kaniyang pormal na kasuotan.Bahagya pang nagulat sina Nanay at Tatay dahil marami rin palang pamilyang Pilipino ang nag-aaral at nakabase doon. Maririnig ang pamilyar na wikang Tagalog sa ilang sulok ng auditorium, kaya lalong naging komportable ang pakiramdam ng aking mga magulang."Naku, akala ko ba sa France 'to? Ang dami ring kababayan natin dito, ah!" natutuwang bulong ni Tatay habang inaaayos ang kanyang barong. "Mukhang hindi rin kayo lumayo sa Pilipinas.""Sikat kasi at maganda ang reputasyon ng paaralang ito, Tay," nakangiti kong sagot habang inaaayos ang kwelyo ng dress ni Kimmy bago siya pumunta sa linya ng mga magsisipagtapos.Ilang sandali pa, naging tahimik ang buong si