All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 161 - Chapter 170

Napatawa si Marco sa sinabi ko.Hindi iyong malakas na tawa na karaniwan kong naririnig mula sa kanya, kundi isang maikli at mapait na pagtawa na para bang may tinamaan akong bahagi ng puso niyang matagal na niyang itinatago.“Alam ko,” sabi niya habang bahagyang umiiling.Napakunot-noo ako. “Alam mo?”Tumango siya. May matipid na ngiti sa kanyang labi, pero hindi iyon umabot sa kanyang mga mata.“Kilala ko kung sino ang tinutukoy mo.”Napatingin ako sa kanya nang mabuti. Nakita ko sa mukha ni Marco ang isang uri ng damdaming hindi ko maipaliwanag. Para bang matagal na niyang tinatanggap ang isang katotohanan na kahit masakit ay ayaw niyang takasan.“Hindi mo ba siya mahal?” tanong ko.Sandali siyang natahimik. Huminga siya nang malalim bago tumingin sa malayo.“Hindi ko naman hinihingi na mahalin niya ako.” Simple lang ang pagkakasabi niya, pero hindi ko alam kung bakit parang may bigat na dumagan sa dibdib ko.“Hindi mo hinihingi?”Umiling siya. “Hindi.”Napangiti siya nang bahagya

ISANG matinding halo ng labis na kagalakan at pananabik ang nag-uumapaw sa aking dibdib nang tuluyang umangat at lumipad sa kalawakan ang aming private plane pauwi ng Pilipinas.Sa buong duration ng aming paglipad, halos hindi mapakali ang aming anak na si Kimmy sa kanyang luxury leather seat. Paikot-ikot siya at paulit-ulit na sumusulyap sa maliit na bintana ng eroplano. Ilang beses na niyang tinanong kung malapit na ba kaming makarating, kahit na alam niyang may ilang oras pa ang aming pagbibiyahe sa hangin.“Mommy! Are we really, really going to the Philippines now?” sobrang excited niyang tanong habang nanlalaki ang kanyang kumikislap na mga mata.Napakasuyo at napakatamis ng ngiti na lumabas sa aking mga labi habang nakatitig sa kanyang napakagandang mukha. Inabot ko ang kanyang maliit na kamay at maingat iyong piniga.“Yes, my baby. We’ll be there in just a few hours.”“Will I finally see the place where you and Daddy were born?” tanong niya muli, halatang pilit na inilalarawan

“Magbihis ka na, baby,” pabulong at nanginginig ang boses na wika ni Kim habang iniaayos ang magkabila niyang cufflink.Napakunot ang aking noo habang pinagmamasdan siya. Nakasuot siya ng isang napaka-eleganteng tailored black tuxedo, at halatang pormal na pormal ang kanyang kaanyuan.“Bakit pati ikaw naka-porma?” nagtataka kong tanong habang pinagmamasdan ang aking sarili sa vanity mirror. “Ganyan ba talaga kadoble ang pormalidad ng dinner rito sa hotel?”“Dahil may pupuntahan tayo,” nakangiti niyang sagot sa akin. Ang kanyang mga mata ay may kakaibang pagniningning na hindi ko mawari.“Saan nga?”“Surprise,” masaya niyang sagot.Napatingin ako sa kanya nang masama, ngunit may bahid ng matamis na ngiti sa aking mukha. “Kayong mag-ama talaga... naku, kapag ako pinagtripan ninyo, ewan ko na lang!”Natawa nang napakalakas si Kim, lumapit sa akin mula sa likod, at marahang hinalikan ang aking balikat. “Just trust me, Mylene. Palagi ka lang magtiwala sa akin.”Hindi na ako nakipagtalo pa

POV: Marco“Ang sweet nila, ’no?” nakangiti kong sabi kay Rose Ann habang pinapanood namin sina Ate Mylene at Kuya Kim na nag-uusap sa balcony.Kitang-kita ko mula sa kinaroroonan namin kung paano sila magtinginan. May mga pabulong silang usapan na hindi namin marinig mula rito sa loob ng silid, pero sapat na ang malalambing na ngiti at kislap sa kanilang mga mata para malaman kong may namumuong matinding kilig sa pagitan nila. Panay ang tawa ni Ate Mylene, habang paminsan-minsan ay hinahampas niya sa braso si Kuya Kim kapag may sinasabi itong nakakainis o nakakahiya.Para silang dalawang taong muling binigyan ng ikalawang pagkakataon ng tadhana upang mahalin at buuin ang isa’t isa.At sa totoo lang... labis akong naiinggit.Hindi dahil ayaw kong maging masaya sila. Sa halip, masayang-masaya ako para sa kanilang dalawa matapos ang lahat ng madudugong pagsubok na kanilang pinagdaanan. Anim na taon silang nagkalayo dahil sa pait at galit, at ngayon, para bang wala nang anumang bagyo o

Dahil hindi naman siya naging akin kahit kailan. Wala akong karapatang sabihin sa buong mundo na akin siya. Wala akong karapatang magalit kapag hawak siya ng iba. Wala akong karapatang magselos sa bawat ngiting ibinibigay niya kay Mason. At lalong wala akong karapatang humarang o pigilan siya sa paghahanap ng sarili niyang kaligayahan.Pero paano ko ba tuturuan ang puso kong sumunod sa mga bagay na napakalinaw namang naiintindihan ng isip ko?Paano ko sasabihin sa sarili kong tama nang umatras at sumuko dahil may ibang lalaking mas nauna at mas karapat-dapat? Paano ko tatanggapin na kahit gaano ko siya kamahal nang buo at tapat, maaaring kailanman ay hindi ako ang lalaking pipiliin at pakatititigan ng kanyang mga mata?Napatingin ako sa kanya.Abala pa rin siya sa pakikipagpalitan ng mensahe sa kanyang tablet. Walang-wala siyang ideya sa matinding gulo at bagyo na kasalukuyang nagwawasak sa loob ng aking isip.Kung alam lang niya...Kung alam lang niya kung ilang gabi akong hindi naka