All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 171 - Chapter 180

Sa loob ng maraming gabi na hindi ako makatulog, ilang beses ko nang naisip ang isang simpleng buhay kasama siya.Hindi naman kailangang maging engrande o marangya ang lahat. Hindi ko kailangan ng malaking mansyon o ng mamahaling sasakyan para lang mapatunayang masaya ako. Hindi ko kailangan ng perpektong buhay na tulad ng nasa mga pelikula.Gusto ko lang siyang makita bilang unang tao sa aking paningin pagkamulat ng aking mga mata sa umaga. Gusto kong marinig ang banayad niyang boses habang nagtitimpla ng kape sa umaga.Gusto kong makasabay siyang kumain sa isang simpleng hapag-kainan.Gusto kong makipagtalo sa kanya tungkol sa maliliit at walang kuwentang bagay.Gusto kong marinig siyang tumawa nang malakas dahil sa mga kabaliwan at corny kong biro.Gusto kong maging unang taong tatawagan at hahanapin niya kapag pakiramdam niya ay guguho na ang mundo niya.Gusto kong ako ang taong yayakap sa kanya kapag pagod na pagod siya sa buong araw na trabaho.Gusto kong ako ang hahawak ng muk

“Hmm?” tanong ni Mason.“Walang dapat pagselosan, okay?” marahan at tapat na sabi ni Rose Ann.“Talaga?”“Oo.”“Promise?”“Promise.”“Okay...” Tumawa nang bahagya si Mason mula sa kabilang linya. “Ang cute mo talaga kapag kinokontra mo 'yang pagseselos ko.”“Hindi nga kasi ako naglalambing, nang-aasar lang ako! Tumigil ka nga diyan.”Napangiti si Rose Ann nang napakasaya. At hindi ko alam kung bakit mas masakit sa akin ang makita siyang ganoon katindi ang kagalakan dahil sa ibang tao. Ilang linggo pa lamang silang hindi nagkikita dahil sa busy nitong schedule, pero kung makapagsalita sila sa isa’t isa, para bang ilang taon silang ipinagkait ng tadhana sa isa't isa.“Miss na miss na talaga kita, Rose,” masuyong sabi ni Mason.Napahawak ako nang mahigpit sa gilid ng bar counter. Ramdam ko ang panginginig ng aking mga daliri.“Miss na rin kita...” sagot ni Rose Ann sa pinakamalambing niyang tono.“Gaano ka-miss?”Napatawa muli si Rose Ann. “Napakaarte mo talaga kahit kailan.”“Sabihin mo

POV: Rose AnnKinabukasan...Maaga akong nagising.Hindi dahil nakatulog ako nang maayos. Sa totoo lang, halos hindi ko nga maalala kung nakatulog ba talaga ako o ilang oras lang akong nakapikit sa kama habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang lahat ng nangyari kagabi.Ang tawag ni Mason. Ang lambingan namin sa telepono. Ang boses niyang puno ng karisma. At ang simpleng mga salitang paulit-ulit na nagre-replay sa tainga ko—Miss na kita. I love you. I love you too.Napapikit ako nang mariin habang nag-aayos sa harap ng salamin.“Rose Ann, enough.” Mahina kong pangaral sa aking sarili habang inayos ang kwelyo ng aking blazer.Ayokong isipin iyon nang sobra. Ayokong dalhin ang personal kong buhay at emosyon sa trabaho. Lalo na ngayong alam kong napakarami kong kailangang asikasuhin sa studio ngayong araw.Bilang direktor ng kompanya, kailangan kong maging maayos. Kailangan kong maging propesyonal. Kailangan kong matutong ihiwalay ang nararamdaman ng puso ko sa mundong ginagalawa

'What's wrong with you, Rose Ann?'Bakit ba ako naaapektuhan nang ganito katindi? Hindi naman kami opisyal na mag-asawa. Hindi naman kami engaged. At higit sa lahat... hindi ko naman siya ari-arian.May relasyon kami. Oo. Sinabi niyang mahal niya ako at sinabi kong mahal ko rin siya. Pero hindi ibig sabihin niyon ay may buong hawak na ako sa buhay niya.Pero ang nakita ko... hindi iyon simpleng pag-uusap o pakikipagkaibigan. Nakaupo ang babae sa kandungan niya! At kahit anong pilit kong sabihin sa sarili ko na wala lang iyon... masakit pa rin. Sobrang sakit.Pagpasok ko sa loob ng aking executive office, agad kong pinalagpak ang pinto at isinara ito. Napasandal ako sa pinto bago dahan-dahang lumakad patungo sa aking swivel chair.Tahimik akong nakatitig sa blangkong computer screen. Hindi ko magawang i-focus ang sarili ko sa mga numero at kontratang nakalatag sa akin. Binuksan ko ang isang mahalagang financial report. Binasa ko ang unang linya... ngunit pagkalipas ng ilang minuto, nar

“Then choose.”Nanigas ang mukha ni Mason. Ang karaniwang kumpiyansa at makinis niyang balat ay tila napagkaitan ng dugo.“What?” gulat niyang tanong.“Pumili ka.”Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata—walang anumang bakas ng panginginig, walang kahit isang patak ng luha.“Kung aalis ka sa poder ko bilang manager, wala nang problema,” malamig kong pahayag.Napatahimik siya. Bahagyang naghiwalay ang kanyang mga labi ngunit walang salitang lumabas mula rito.“Pero may kapalit iyon.”“Rose Ann…” humakbang siya nang bahagya pabalik sa akin, may bakas ng pakiusap ang boses.“Kung aalis ka sa akin bilang manager…” Huminto ako. Pinilit kong maging matatag at panatilihing pader ang aking dibdib. “…hiwalay na rin tayo.”Namutla ang buo niyang mukha. Parang ngayon lang umikot sa utak niya ang totoong kabayaran ng mga desisyon niya.“Are you serious?”“Oo.”“I’m not breaking up with you, Rose Ann!” giit niya, nagsisimulang mafrustrate. “Bakit kailangang umabot dito?”“Pero iniiwan mo ako b