All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 201 - Chapter 210

Mabilis kong pinindot ang door open button upang lumabas, ngunit bago ko pa magawa iyon, bumukas muli ang pinto ng elevator.At doon, nakita ko sila.Magkatabi. Magkahawak ang mga kamay. Si Mason. At si Bernadette.Tila sadyang ginawa ng tadhana ang sandaling ito upang ipaalala sa akin kung gaano kakapal ang mukha ng mga taong pinagkatiwalaan ko, at kung bakit tamang-tama lamang ang desisyon kong tumalikod at umalis.Hindi ako gumalaw mula sa kinaroroonan ko sa loob ng elevator. Hindi rin ako nagsalita o nagpakita ng anumang emosyon sa aking mukha.Subalit si Mason ang unang gumawa ng hakbang. Lumabas ang galit at pagmamadali sa kaniyang mukha at mabilis siyang naglakad patungo sa akin.“Rose!” tawag niya muli.Nang makalapit siya sa akin sa loob ng elevator, mabilis niyang itinaas ang kaniyang kamay at subukang hawakan ang aking balikat o braso.Ngunit bago pa man dumaan ang kaniyang mga daliri sa aking balat, mabilis akong humakbang paatras. Inilayo ko ang aking sarili sa kaniya.N

Nang tuluyan ng makalabas ako sa pinto ng aming headquarters at maramdaman ang lamig ng hangin sa basement parking, saka ko lamang naramdaman ang matinding timbang na tila kanina ko pa kinikimkim sa loob ng aking dibdib.Huminga ako nang malalim.Hindi ako galit. Hindi na katulad ng dati. At sa totoo lang, iyon ang pinakanakakatakot na bahagi ng pagbabagong ito sa sarili ko.Dahil noong mga unang araw matapos sumabog ang lahat ng panloloko nila, akala ko galit at poot ang magiging pangunahing sandata ko laban kay Mason. Akala ko kapag nakaharap ko siyang muli nang mukhaan—at lalo na kapag nakita ko siyang kasama ang kabit niyang si Bernadette—sisikip ang dibdib ko sa sakit, manghihina ang mga tuhod ko sa panginginig, o baka bumalik ang mga luhang pilit kong ibinabaon sa limot.Pero wala. Ni kaunting kirot o panghihinayang, wala akong naramdaman sa loob ng elevator kanina.Ang tanging nanatili sa buong katawan ko ay pagod.Pagod na pagod na akong ipaliwanag sa sarili ko kung bakit niya

Tumango si Marco noon, absorbing every single word I said.Iyon ang katangiang gustong-gusto ko sa kaniya. Hindi siya mabilis maniwala sa mga mabulaklak na salita. Nagtatanong siya kapag may hindi siya nauunawaan. At kapag nararamdaman niyang may mali, humihingi siya ng malinaw na paliwanag bago gumawa ng hakbang.Hindi siya tulad ni Mason. Si Mason dati, kapag may inilagay akong kontrata sa harap niya, basta na lamang siya pumipirma nang hindi man lang binabasa ang mga detalye, sabay sasabihin sa akin, “Ikaw na ang bahala, Rose. Tiwala naman ako sa 'yo.”Noong mga panahong iyon, akala ko ang ganoong asal ay tanda ng wagas na tiwala at pagmamahal. Ngayon, habang nililingon ko ang nakaraan, napagtanto kong hindi pala iyon tiwala—kundi katamaran at labis na komportableng pag-asa sa akin. At nang may ibang taong tulad ni Bernadette na nag-alok sa kaniya ng mas mabilis na daan patungo sa katanyagan, mabilis niyang itinapon ang lahat ng pinaghirapan naming dalawa.Napabuntong-hininga ako n

Nanlaki ang mga mata ni Lolit, napahawak sa kaniyang dibdib. “Oh my god! Accepted po siya?! Congratulations, Ma'am Rose!”“Don't congratulate me,” ngumiti ako nang buong pagmamalaki. “Si Marco ang dapat mong batiin. Siya ang nagtrabaho nang husto para dito.”Mabilis kong kinuha ang aking telepono sa mesa at itinapat sa aking tainga habang idini-dial ang numero ni Marco.Makalipas ang tatlong ring, sumagot siya.“Hello, Rose?” tanong ng malalim niyang boses mula sa kabilang linya. Naririnig ko pa ang ingay sa background—nasa fitness center pa rin siya.“Congratulations,” wika ko.Tahimik siya nang ilang segundo. “Ha? Para saan?”“You got the campaign, Marco. Signed and sealed.”Natahimik ang kabilang linya. Walang anumang boses na nanggagaling sa kaniya nang halos limang segundo.“Marco? Naririnig mo ba ako?” tanong ko.“Rose...” medyo pabulong niyang boses. “Legit ba 'yan? Hindi ka nagbibiro?”Napatawa ako nang malakas—isang tawang puno ng tunay na saya. “Very legit. Nakuha mo ang pwe

Napahinto ako sa pag-inom ng aking drink. Hindi ko na kailangang lumingon pa upang makilala kung kaninong boses iyon—ang boses ng lalaking paulit-ulit na nagpapadala ng mga bulaklak at tumatawag sa akin sa mga nakalipas na linggo para makipagbalikan.Si Bernadette.Dahan-dahan akong humarap. Nakatayo roon ang aking ex-boyfriend, nakasuot ng mamahaling designer tuxedo. At sa tabi niya ay nakakapit si Bernadette—ang babaeng ipinagpalit niya sa akin noong akala niya ay mas malaki ang maibibigay nitong kapangyarihan at pera sa kaniyang career.Nang magtagpo ang mga mata namin ni Mason, agad na lumambot ang kaniyang mukha. May naroon pa ring pilit na paghahabol at pag-asang makuha ang pansin ko."Rose Ann... I knew you'd be here," panimula ni Mason habang humahakbang nang bahagya palapit sa akin, pilit na ipinapakita ang kaniyang pamilyar na ngiti. "I've been trying to call you for weeks. Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko. Nagpadala rin ako ng mga bulaklak sa opisina mo. Can we please t