All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 211 - Chapter 220

Napatingin ako sa kanilang dalawa habang nanginginig ang mga labi ni Bernadette sa galit at si Mason naman ay nakatitig sa akin nang may pilit na pagmamakaawa.Sa halip na makipag-sigawan o magtaas ng boses, humakbang ako nang kaunti paatras at napatawa na lamang—isang mahinahon, pino, ngunit napakalalamig na halakhak. Isang tawa ng taong wala nang kahit anong halaga ang nakikitang natitira sa lalaking minsan niyang minahal at sa manager nitong mukhang pera.Nawala ang poise ni Bernadette sa naging reaksyon ko. "Ano'ng itinatawa-tawa mo diyan, Rose Ann?! Nagpapanggap ka pang masaya at chill diyan pero ang totoo, miserable at talunan ka na!""Talaga, Bernadette?" ngumiti ako habang dahan-dahang umiinom sa aking wine glass."Oo!" asar na asar na patuloy ni Bernadette, pilit na ibinababa ang kaniyang boses upang hindi marinig ng mga katabing VIPs ngunit puno ng lason ang bawat salita. "Tingnan mo nga ang sarili mo! Hiwalay na kayo pero iniipit mo pa rin si Mason para balikan ka niya!

Napakalalim at napakatotoo ng salitang iyon. Tama sila.Wala siyang anumang kontrobersiya sa kaniyang likuran. Wala siyang lumang pangalan o nakalipas na kapangahasan na kailangan niyang pagtakpan. Wala siyang dating pampublikong imahe na kailangan namin baguhin o pagtakpan sa harap ng mga investors. At higit sa lahat, wala siyang sinumang taong kailangang patunayan o pagbayaran.Wala siyang utang na loob sa mga matataas na tao sa industriya dahil binuo siya mula sa sarili niyang sipag at sa malinis kong paggabay. May sarili siyang bagong pangalan na bubuuin mula sa simula."Rose Ann really knows what she's doing," sabi ng isang matandang lalaking may-ari ng isang kilalang PR firm sa Maynila.Napalingon ako nang bahagya nang hindi halata. Hindi niya ako nakitang nakatayo ilang metro lamang ang layo mula sa kaniyang likuran."She always did," sagot ng kasama nitong fashion columnist. "Ang galing ng mga mata niya sa pagtukoy ng totoong potensyal."Tahimik akong napatingin sa hawak kong

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa buong ballroom.Sa isang iglap, bumalot ang isang matinding katahimikan sa paligid. Ang dating maingay na kalansing ng mga wine glass, ang malalakas na tawanan ng mga bisita, at ang walang katapusang bulungan ng mga fashion executives ay tuluyang naputol.Napatingin ako sa entablado.Nasa tabi ko si Marco, nakatayo nang matuwid sa kaniyang midnight-blue tailored suit. Kanina pa siya tahimik na naghihintay para sa kaniyang pormal na pagpapakilala bilang bagong mukha ng brand.“It's time,” bulong ko sa kaniya.Tumango siya. Naroon ang bahagyang kaba sa kaniyang mga mata, ngunit mas nangingibabaw ang matinding determinasyon.Mula sa malalaking surround sound speakers sa gilid ng entablado, nagsimulang umalingawngaw ang isang malalim, maawtoridad, at eleganteng orchestral piece. Kasabay nito, dahan-dahang umakyat ang liwanag ng isang solong warm spotlight sa gitna ng catwalk.Lumitaw si Mr. Howelle Vance.Nakatayo siya nang buong katikasan, hawak ang

Matapos ang aming pormal na pagpapakilala bilang bagong mukha ng brand, dahan-dahan na akong naglakad patungo sa dulo ng entablado upang bumaba.Ramdam ko pa rin ang matinding init ng mga ilaw sa aking balat, ang dumagundong na palakpakan ng buong ballroom, at ang sunod-sunod na pagkislap ng mga camera ng international media. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, wala na akong naramdamang kahit anong kaba sa aking dibdib.Sa wakas... tapos na.Nagawa ko na ang bagay na ilang taon kong ipinagkait sa aking sarili. Bumalik ako sa runway—hindi na bilang isang manager lamang sa likod ng mga kurtina, kundi bilang ang bituing nararapat na nakatayo sa ilalim ng mga ilaw.At higit sa lahat, pinili ko ang sarili ko.Ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko pababa sa carpeted steps ng stage nang biglang may isang taong mabilis na humarang sa aking daraanan.Napahinto ako.Si Mason.“Rose Ann…” tawag niya sa akin. Bahagya siyang yumuko habang pilit na inaayos ang kaniyang gulat at balisang ek

Dahan-dahan akong umalis mula sa harapan ni Mason at tuluyang tumalikod.Hindi ko na kailangang mag-alinlangan pa. Wala na akong kailangang patunayan sa sinuman, at mas lalong wala na akong kailangang ipaliwanag. Sa pagkakataong ito, hindi na ako ang babaeng kailangang manatili sa likod ng mga kurtina para lamang magsilbing gabay sa tagumpay ng iba.Diretso at may buong katiyakan ang aking mga hakbang patungo sa kabilang bahagi ng grand hall kung saan naroon si Mr. Howelle Vance at ang ilan sa mga senior executives ng Global Enterprise.Narinig ko pa ang ilang yabag sa aking likuran mula sa mga staff na nag-aayos ng kagamitan, ngunit patuloy lang ako sa paglalakad nang may mataas na noo.Pagdating ko sa grupo ng mga executives, agad akong sinalubong ni Mr. Vance ng isang pormal at magaan na ngiti.“There you are, Rose Ann.”“I’m sorry for keeping you waiting,” mahinahon kong sabi.“You have absolutely nothing to apologize for.” Bahagya niyang ibinaba ang kaniyang boses. “Everything w