All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 181 - Chapter 190

Lumipas ang eksaktong isang oras....Sa loob ng animnapung minutong iyon, hindi ako gumalaw sa aking kinauupuan. Nananatili akong nakatitig sa bakanteng kalawakan ng aking opisina habang ang dibdib ko ay parang pinipiga sa matinding sakit at galit. Sinubukan kong ibaling ang aking atensiyon sa mga dokumentong nakatambak sa aking mesa—may dalawang importanteng kontratang kailangang pirmahan, tatlong email mula sa mga international partners na naghihintay ng tugon, at isang mahalagang meeting para sa hapon.Ngunit wala akong maunawaan. Ang bawat letra sa papel ay nagiging malabo sa paningin ko.Bawat minuto, pilit kong nilalabanan ang panginginig ng aking mga kamay tuwing mapapatingin ako sa aking cellphone. Hanggang sa tuluyang tumunog ang telepono—isang maikling vibration na yumanig sa buong pagkatao ko.Isang notification.Mabilis kong kinuha ang telepono at binuksan ang encrypted message na ipinadala ng Head of Corporate Intelligence.INITIAL REPORT: BERNADETTE HANSONHuminga ako na

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga, ipinatawag ko ang lahat sa executive conference room.Walang bakas ng puyat o pag-iyak sa aking mukha. Nakasuot ako ng isang structured, tailored dark navy suit. Ang aking buhok ay nakatali nang mahigpit at malinis, at ang aking mukha ay purong neutrality—walang galit, walang lungkot, at walang kahit anong emosyon.Sa kabila ng mahabang glass table ay nakaupo ang dalawang corporate Senior Legal Counsel ng aking kumpanya.Sa katapat nilang bahagi ay si Mason, kasama ang sarili niyang private lawyer. Halatang balisa si Mason; ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik sa akin, ngunit hindi ko man lang siya ginawaran ng kahit isang sulyap. Sa tabi niya ay si Bernadette, na nakade-kwatro, may smug na ngiti sa labi, at sinamahan ng family lawyer ng mga Hanson.Tahimik ang buong silid nang ilapag ng aking Lead Counsel ang isang makapal na pinalabas na folder sa ibabaw ng glass table. Ang tunog niyon ay umalingawngaw sa buong kuwarto.“Before we pro

Paglabas ko sa conference room, hindi ko na narinig ang mga sumunod na sinabi ng mga abogado o ng pamilya Hanson.Ayaw ko nang marinig. Ayaw ko nang lumingon. Ang tanging hangad ng galit kong puso ay ang makarating sa proteksyon ng sarili kong opisina at tuluyang isara ang pinto sa lahat ng bagay na may kaugnayan kay Mason.Ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko sa malamig at mahabang hallway nang marinig ko ang mabilis at balisang yabag sa likuran ko.“Rose Ann!”Hindi ako huminto. Ipinagpatuloy ko ang paglakad, pinatigas ang aking mga balikat.“Rose Ann, wait! Please!”Mas lalo kong binilisan ang paglalakad, ngunit bago ako makarating sa pinto ng aking opisina, naramdaman ko ang isang mainit at nanginginig na kamay na mahigpit na humawak sa aking braso.Napahinto ako. Napatigil ang buo kong mundo.Dahan-dahan akong tumingin pababa—sa kaniyang daliri na nakabaon sa tela ng aking suit jacket. Pagkatapos ay dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko sa kaniyang mukha.Ang aking pa

Natahimik siya, hindi makatingin nang diretso sa akin.“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit sa lahat ng 'to?” mahina kong tanong.Hindi siya sumagot.“Hindi 'yong gusto mong umalis bilang talent ko. Hindi rin 'yong pinili mong maging manager si Bernadette.” Unti-unting bumigat ang bawat paghinga ko, ang bawat salita ay may kasamang pait. “Ang pinakamasakit ay 'yong gusto mong manatili ako sa piling mo pagkatapos mong iparamdam sa akin na hindi na ako sapat para sa mga pangarap mo.”“Hindi iyon ang ibig kong sabihin, Rose Ann… pangarap lang 'to—”“Pero iyon ang naramdaman ko!” putol ko sa kaniya. “At hindi ko kayang maging taong babalikan mo na lang kapag napapagod ka sa paghabol sa ibang buhay kasama ang ibang tao.”“Hindi kita gagawing ganoon! Hinding-hindi!”“Ginawa mo na, Mason.” Mas naging tahimik at pinal ang boses ko. “At hindi ko na kayang ipagkait sa sarili ko ang katotohanan dahil lang mahal kita.”Napatingin siya sa akin. May matinding sakit at pagsisi sa kaniyang mga mata

Napakunot ang noo ni Marco, ang kaniyang mga mata ay puno ng pagtataka at hindi makapaniwalang galit.“Paano?” tanong niya sa mababang boses. “Paano sila nakakuha ng opisina sa loob mismo ng gusali mo nang hindi mo nalalaman?”“Hindi ko rin alam, Marco,” sagot ko. Napangiti ako nang mapait, isang ngiting walang bahid ng saya kundi puno ng matinding pagkadismaya. “Sabi niya... kilala niya raw ang owner ng kumpanya ko. Sabi niya may sarili siyang mga kapit sa itaas.”Napailing si Mylene habang mas mahigpit na hinawakan ang malamig kong mga kamay. “Beb... hindi mo pwedeng hayaan lang 'yan. Kumpanya mo 'yon. Bakuran mo 'yon.”“Hinayaan ko na,” mahina kong tugon.“Hinayaan mo? Bakit?!”“Oo.” Tumingin ako sa sarili kong mga kamay na nakakuyom sa aking kandungan. “Kung gusto nilang manatili roon, sige. Kung doon sila masaya sa paggawa ng sarili nilang mundo sa harap ng mga mata ko, hindi ko na sila pipigilan. Pagod na akong makipag-agawan sa espasyong dapat ay akin.”Huminga ako nang napaka