All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 231 - Chapter 240

Dahan-dahan akong napasandal sa gilid ng mahabang narra conference table. Nanlalambot ang aking mga tuhod habang unti-unting lumulubog sa aking kamalayan ang buong katotohanan.Inilagay ko ang dalawa kong kamay sa aking ulo at marahas na sinabunutan ang sarili kong buhok.Inis na inis ako. Nanggagalaiti ako sa sarili ko, kay Bernadette, sa kapalaran, at sa buong mundong tila nakikipagkonsyerto para lang durugin ang buhay ko. Pikit-mata kong ipinikit ang aking mga mata habang pilit na iniiwasan ang repleksyon ko sa salamin.'Ano na lang ang mangyayari sa akin?'Ang dalawang daang milyong piso na pananagutan sa breach of contract ay parang isang bitay na nakatali na sa aking leeg. Si Rose Ann... ang babaeng ipinagpalit ko sa career, ay hawak na pala ang lahat ng baraha. Siya ang may hawak ng international branding, siya ang may hawak ng mga ebidensya, at higit sa lahat, siya ang may hawak ng aking kapalaran habang ako ay nakatali sa isang baon sa utang at walang kwentang agency.Napakag

May kung anong matalas na bagay ang dumanak at kumirot sa pinakamalalim na bahagi ng puso ko.Tatlong taon.Alam kong matagal silang naging magkasintahan. Alam ko rin kung gaano kalaking sakripisyo, panahon, at pagmamahal ang ibinigay ni Rose Ann upang buuin si Mason mula sa pagiging isang walang pangalang modelo patungo sa pagiging pambansang mukha ng fashion.Subalit sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko maipaliwanag kung bakit nakakaramdam ako ng matinding inis at galit sa tuwing binabanggit niya ang mga taong iyon. Nagseselos ako sa nakaraan na hindi ko kailanman naging bahagi.Hindi ko iyon ipinakita sa kaniya. Yumuko ako at ngumiti nang bahagya—isang pait na ngiti.“I see.”“Hindi ibig sabihin noon na gusto ko siyang balikan, Marco,” mabilis niyang dagdag, tila nahulaan ang gulo sa aking isip.“I didn't say that.”“But you're thinking it.”“I'm not,” pagsisinungaling ko.Sinungaling. Napakapangit na taguri, ngunit kailangan kong magsinungaling kahit sa sarili ko upang hindi lum

“Marco.”Napatingin ako kay Rose Ann mula sa aking kinauupuan.“Yes?”Tumayo siya mula sa kaniyang swivel chair. Dahan-dahan niyang inayos at pinagbukod-bukod ang makakapal na legal na dokumento sa ibabaw ng kaniyang malaking desk bago ipinasok ang mga ito sa kaniyang mamahaling leather briefcase.“Have you eaten?” tanong niya nang hindi tumitingin sa akin.Napakurap ako, bahagyang naunahan ng gulat. “Uh... hindi pa.”“Tamang tama.”I raised an eyebrow, a slight smile tugging at the corner of my lips. “Tamang tama?”Tumango siya at isinarado ang zip ng kaniyang bag. “Then let's eat.”Hindi ko napigilang mapangiti nang tuluyan. Ang pagod na nararamdaman ko sa buong araw na nakatitig sa mga kontrata at pitch decks ay parang usok na mabilis na napawi.“Ngayon?”“Yes. Why?” pormal ngunit may halong lambing niyang tanong.“Wala lang,” nahihiya kong sagot. “Akala ko may kasunod ka pang late-night board meeting o kaya ay may kailangan ka pang ire-review na international budget.”“Mayroon pa

“So everything has to be credited to Rose Ann now?!” sigaw ni Bernadette sa gitna ng hallway. “Lahat na lang ba ng nangyayaring maganda kay Mason, kailangang sa kaniya nanggaling?!”Humakbang siya nang dalawang beses palapit sa amin.“Everything Mason gets, she will claim that she made it happen?! Ang kapal naman ng mukha mo, Rose Ann!”Biglang naging napakatahimik ng buong floor. Naramdaman kong nagbago ang hangin—naging mabigat, malamig, at delikado. Hindi na ito usapan tungkol sa isang simpleng toothpaste ad. Nagiging personal na naman ang away na pilit na ibinabaon.Tumingin ako kay Rose Ann. Tahimik siya, at ang kaniyang mga mata ay naging kasing lamig ng yelo—ang kaniyang pader kapag nagpapasya siyang huwag bumaba sa lebel ng isang basag-ulo.“Bernadette,” harang ko sa kaniya habang itinutulak ko nang bahagya ang aking dibdib paitaas.Tumingin siya sa akin nang may matinding galit. “What?!”“Hindi niya inaangkin ang credit. Ibinubunyag ko lang ang kabobohan mo.”“Really?”“Yes.

Subalit maya-maya pa, dahan-dahang ngumiti si Rose Ann.Hindi iyon ang pilit o plastikan na ngiti na madalas niyang ginagamit sa harap ng mga taong gusto niyang itago ang kaniyang totoong naiisip. Hindi rin iyon iyong simpleng ngiting may halong pampapikon o pang-aasar.Bigla siyang napahalakhak.Malakas. Malutong. Puno ng tunay na aliw.Para bang ang buong eksenang ipinakita at ipinagyabang sa kaniya ni Bernadette kanina sa hallway ay isa lamang napakasamang biro o pambatang dula-dulaan na hindi niya mapigilang pagtawanan nang buong puso.Napakunot ang noo ko habang nakatitig sa kaniya. Medyo napatulala ako sa biglaang pagbabago ng kaniyang aura.“A-anong iniisip mo?” tanong ko, bahagyang nautal.Napatingin siya sa akin, ngunit hindi agad sumagot. Patuloy pa rin ang munting ngiting gumagapang sa kaniyang mga labi, samantalang ang kaniyang mga mata ay kumikislap sa isang lihim na siya lang ang nakakaalam.'Bakit ba naiisip kong nasisiraan na siya ng bait kaya siya nagkakaganito?' tano