All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 331 - Chapter 340

POV: JayzelKinabukasan, maaga akong nagising. Hindi dahil may klase ako, o dahil may mahalaga akong pupuntahan. Nagising ako dahil naalala kong may plano kami ni Jun para sa araw na ito. Pagtingin ko sa phone ko, alas-nuwebe pa lang ng umaga. May ilang sunud-sunod na mensahe mula sa mga kaklase namin tungkol sa mga pinapagawa sa unibersidad, ngunit hindi ko muna pinansin ang mga iyon. Mas importante sa akin si Jun.Pagkatapos ng matitinding pangyayari kahapon, gustong-gusto kong matiyak na hindi na siya muling babalik sa dati niyang nakakagawing routine—ang puro aral, puyat sa research, at walang katapusang paggawa ng kung anu-anong pabor para sa mga taong walang utang na loob. Kailangan niyang magkaroon ng pahinga. Kailangan niyang makitang may buhay pa pagkatapos ng lahat ng pasakit na ibinigay nila sa kanya. At higit sa lahat, sa kaibuturan ng puso ko, gusto ko lang siyang makitang ngumiti nang totoo.Nang makarating ako sa tapat ng unit niya na katapat lang ng sa akin, ilang segu

Bago pa man ako tuluyang makalakad papunta sa sala, muling tumunog ang doorbell ng unit ko.Napahinto ako.Napakunot-noo ako habang nakatingin sa pinto. 'Sino naman kaya ito? Kakauwi ko lang galing sa labas, at wala naman akong inaasahang bisita sa ganitong oras.'Lumapit ako sa pinto at sumilip nang mabilis sa maliit na peephole.Agad na lumambot ang mukha ko at kusang sumilip ang ngiti sa labi ko nang makita ko kung sino ang nasa labas.Si Jun.Hindi na ako nagdalawang-isip pa at mabilis na binuksan ang pinto. “Bakit ka bumalik?” tanong ko habang nakatayo sa bukana.Nakatayo siya roon, may simpleng ngiti na madalas magpagulo sa puso ko. “May ibibigay lang sana ako sa iyo.”“Ngayon pa talaga?” nagtatakang tanong ko.Tumango siya nang may kasamang sigla sa mga mata. “Oo, ngayon na.”May hawak siyang maliit, eleganteng kahon na nakabalot sa manipis na laso. Hindi na niya hinintay na tanungin ko pa kung ano iyon; kinuha niya ang kamay ko at inabot iyon sa akin.“Ano ‘to?” tanong ko haba

POV:JunMakaraan ang dalawang linggo ng pagpapagaling at pagmumuni-muni sa loob ng aking condo, muli akong tumapak sa loob ng university. Dalawang linggo ring tahimik ang naging mundo ko—malayo sa maingay na koridor ng dati kong departamento, malayo sa mga pakiusap na walang katapusan, at malayo sa mga matang umaasa lamang sa aking kakayahan.Sa panahong iyon, marami akong napagtanto. Una, tuluyan na akong nagpalipat pabalik sa kursong Engineering kung saan talaga ako nararapat. Pangalawa, nagpasya akong mag-trisem upang mas mapabilis ang pagtatapos ko. Kahit pa huli na ako sa normal na daloy ng aking batch, hindi na iyon naging mabigat sa loob ko. Ang mahalaga, alam ko na kung saan ako lumulugar. Hindi na ako nagpapagabay sa kagustuhan ng iba; sa pagkakataong ito, para sa sarili ko na ang desisyong ginagawa ko.Nang unang araw kong bumalik, sariwa ang hangin na nilalanghap ko. Ibang gusali, ibang mga mukha, at higit sa lahat, ibang klase ng kapanatagan sa dibdib. Wala na ang takot na

Tanghali na nang mapuno ang malawak na canteen ng university. Sabay-sabay na naglabasan ang mga estudyante mula sa kani-kanilang klase kaya naman siksikan ang mga mesa, mahaba ang pila sa mga food stalls, at nagkalat ang mga grupong nag-unahan sa pagkuha ng magandang pwesto.Ako naman, mag-isa.Hindi dahil walang gustong kumain kasama ko. May mga bago na akong nakakausap sa Engineering building, ilang kaklase na naging kasabay ko sa mga proyektong kailangang habulin, at mga taong kusang lumalapit para makipagkaibigan. Pero sa oras na iyon, ginusto ko munang mapag-isa.Mula nang magpasya akong ibalik ang sarili ko sa tamang direksyon, napakarami ko pang kailangang linisin at ayusin sa sarili ko. Hindi naman masama ang may kasama, pero may mga pagkakataong kailangan mong matutong maupo nang mag-isa nang hindi nakakaramdam ng takot o lungkot na baka iwan ka.Umupo ako sa isang bakanteng mesa sa dulo, malapit sa gilid kung saan mas tahimik. Inilapag ko ang bag ko at kumuha lang ng bottled

Tahimik ang hapon sa campus. Mula nang bumalik ako sa Engineering, unti-unti ko nang sinanay ang sarili ko sa bago kong routine: mas maraming readings, mas mabibigat na computations, mas mahahabang assignments, at mas siksik na mga aralin na kailangan kong habulin dahil irregular ako. Pero kahit ganoon, wala akong reklamo. Sa totoo lang, mas gusto ko pa ang ganitong klaseng pagod—pagod na nagmumula sa pag-aaral, sa paggawa ng mga bagay para sa sarili ko, at sa pagkakaroon ng malinaw na direksyon. Hindi iyong pagod na nauubos ka lang sa pag-aasikaso ng buhay at kapritso ng ibang tao.Nang araw na iyon, kahit tapos na ang klase ko, marami pa akong kailangang tapusin. Kaya naman nagpasya akong huwag munang umuwi. Umupo ako sa isang tahimik na bench malapit sa Engineering building kung saan may ilang mayayabong na puno at hindi gaanong matao. Sakto para makapag-focus ako. Kasama ko ang ilan sa aking mga bagong kaklase—may gumagawa ng assignment sa tabi ko, may nagbabasa ng teorya, at may