All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 381 - Chapter 390

"Jayzel!" masayang tili ni Jureza habang lumalapit sa akin at pilit akong niyayakap nang mabilis. "I'm so glad you came! Long time no see!"Tuluyan nang nanigas ang buong katawan ko sa kinatatayuan ko. Ang ngiting unti-unting nabubuo sa aking mga labi kanina ay tuluyang natunaw at pinalitan ng isang matinding gulat at panginginig."Jayzel, I want you to meet someone napaka-special!" masiglang panimula ni Jureza sa kaniyang madaldal at maarteng boses, habang iniaalay ang kamay patungo sa lalaking kasama niya. "This is Harold! He's a senior associate architect sa firm ng kuya ko. Very successful, single, at napakabait!"Inabot ng lalaking nagngangalang Harold ang kaniyang kamay patungo sa akin at nagbigay ng isang pormal ngunit nakalolokong ngiti. "Hi, Jayzel. Happy Graduation. Nice to meet you. Jureza and Jun told me so much wonderful things about you."Nakatitig lang ako sa kamay ni Harold. Hindi ko ito maabot. Ang utak ko ay parang binagyo ng napakaraming katanungan at ang dibdib ko

Nakatayo ako sa gitna ng malamig na parking lot, nakatitig sa bakanteng espasyo kung saan paalis na pinatakbo ni Jayzel ang kaniyang sasakyan. Ang tunog ng umiiyak na makina at ang amoy ng nasusunog na goma ay dahan-dahang napawi sa hangin, ngunit ang mga huling salitang binitiwan niya ay patuloy na sumasampal sa aking mukha."Huwag ka na kailanman magpapakita sa akin, Jun. Ayaw na kitang makita kahit kailan. Tapos na ang lahat sa atin."Nanginig ang aking mga kamay habang nakahawak ako sa aking ulo. Ang puso ko ay parang pinipiga sa matinding sakit at pagtataka. Sa buong buhay ko, si Jayzel ang taong kailanman ay hindi nagtaas ng boses sa akin, ang taong laging nakauunawa, ang taong laging nandiyan kapag pakiramdam ko ay tumatalikod ang buong mundo sa akin. Pero ngayong gabi, nakita ko sa kaniyang mga mata ang isang uri ng galit at pait na hindi ko inakalang kaya niyang maramdaman para sa akin.Doon lang dahan-dahang pumasok sa aking utak ang lahat. Ang pagkakasadlak niya sa sakit da

Lumipas ang tatlong linggo matapos ang gabi ng matinding kaguluhan sa BGC at ang pagkakadiskubre ko sa kataksilan ni Jureza.Sa loob ng tatlong linggong iyon, tuluyan nang nawala si Jayzel sa buhay ko. Hindi ko na siya nakita kailanman. Sinubukan ko siyang puntahan sa kaniyang apartment, ngunit sinabi ng guard na nag-iimpake na ito para sa kaniyang paglipat at hindi tumatanggap ng kahit anong bisita. Ang kaniyang numero ay hindi na matawagan, at blocked na rin ako sa kaniyang social media accounts. Ang dating halos araw-araw kong nakakausap at nakakasama ay biglang naging isang alaala na lang na nag-iwan ng napakabigat na marka sa aking dibdib.Upang takasan ang matinding pagsisisi at sakit, ibinuhos ko ang buo kong lakas at oras sa trabaho. Araw-araw akong nauunang dumating sa opisina at huling umuuwi. Pinalubog ko ang sarili ko sa mga papeles, mga proyekto, at pakikipag-usap sa mga kliyente upang huwag lang huminto ang aking utak at maalala ang mga mukha ni Jayzel noong gabing iyon—

Nakatayo ako sa labas ng pintuan ng condo unit ni Jureza sa BGC. Barado ang lalamunan ko, at ang bawat paghinga ko ay parang may tumatarak na pako sa aking dibdib. Habang ang buong mundo ko ay gumuho dahil sa pagtalikod sa akin ng sarili kong pamilya at sa permanenteng pagkawala ni Jayzel, pinilit kong manatiling tahimik at malamig. Hindi ko pa hinihiwalayan si Jureza. Sa katunayan, hindi ko pa ipinapakita sa kaniya na may alam ako sa ginagawa nilang dalawa ni Harold sa likod ko.Matapos ang walang-awang sermon ni Ate Mylene at ang pinal na babala ni Kuya Marco na huwag na huwag na akong magpapakita pa kay Jayzel, naging malinaw sa akin ang lahat. Wala na ako sa posisyon para maging padalos-dalos. Ang katangahan, kababawan, at pagiging bulag ko ang sumira sa buhay ko—ito ang nagpalayo sa akin sa nag-iisang babaeng naging tapat sa akin sa loob ng maraming taon. At ngayon, ako lang din ang makapagtutuwid nito sa sarili kong paraan.Dahan-dahan kong inilabas ang aking kamay mula sa buls

POV: JayzelHindi ko akalaing ang isang simpleng paglipad mula Manila patungong Toronto ay magiging hudyat ng napakalaking pagbabago sa buhay ko.Habang nakatingin ako sa maliit na bintana ng eroplano at pinagmamasdan ang malawak na dagat ng mga puting ulap na tila hindi nagmamadaling gumalaw, pakiramdam ko ay dinala ko sa aking bagahe ang napakabigat na dalahin mula sa Pilipinas. Si Jun. Ang pangalang iyon ay parang matulis na tinik na nakatatak sa aking puso nitong mga nakaraang buwan. Mga katagang hindi nasabi, mga pangakong dahan-dahang napako, at ang paulit-ulit na sakit ng ulo’t puso dahil sa isang relasyong tila wala nang pupuntahan kundi ang paulit-ulit na away, hinala, at nakakapagod na lamig.Bago pa man ako pumasok sa Ninoy Aquino International Airport, ginawa ko na ang isang bagay na matagal ko nang pinag-iisipan: inilagay ko sa block list ang numero ni Jun. I-binlock ko rin siya sa Messenger, Instagram, WhatsApp, at kahit saang plataporma kung saan maaari niya akong guluh