All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 371 - Chapter 380

Nang makapasok ako sa isang bakanteng hallway sa ikatlong palapag kung saan walang tao, itinayo ko nang tuwid ang aking katawan. Inayos ko ang aking polo, inalis ang bakas ng pilit na luha sa aking mga mata, at napangisi nang napakalalim.Inilabas ko ang aking telepono at nag-text kay Jayzel:[Jun: Ang galing mo kanina, Jayzel! Nakuha nila ang bitag. Inaya pa ako nina Aria na lumabas para 'mag-unwind' sa Tagaytay. Akala nila makakaladkad nila ako agad.]Hindi lumipas ang ilang segundo, nag-reply si Jayzel:[Jayzel: Hahaha! Sobrang sakit sa tiyan pigilin ang tawa kanina habang nakikita kong nag-dadrama kayo sa lobby! Paniwalang-paniwala si Aria na mag-isa ka at madadala ka nila sa out-of-town para doon ka tapusin!][Jun: Naka-standby na ang legal team ni Kuya Kim. Papunta na rin sina Aria sa Dean's Office ngayon para secretly i-submit ang 'ebidensya' bago tayo umalis kunwari.]At nangyari nga ang lahat ayon sa plano.Pagpasok ng alas-dos ng hapon, pumasok sina Aria at Romnick sa opisin

Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin habang inaayos ang itim na toga at ang kulay-pula’t gintong hood ng College of Engineering. Dalawang taon na ang nakalilipas mula nang matapos ang pinakamadilim na kabanata ng aking buhay sa unibersidad. Dalawang taon na mula nang tuluyang magbago ang lahat—mula nang mawala ang mga taong nanggamit sa akin at maibalik ang aking karangalan at katahimikan.Ngayon, ang dating estudyanteng nakatuko, takot, at halos sumuko na sa kaniyang mga pangarap ay nakatayo na bilang isang ganap na graduate."Jun, anak! Handa ka na ba? Nandoon na ang Kuya Marco at Kuya Kim mo sa labas!" tawag ni Nanay mula sa sala, bakas ang matinding kagalakan sa kaniyang boses.Lumabas ako ng silid at sinalubong ako ng maaliwalas na mukha nina Tatay at Nanay. Pareho silang nakasuot ng kanilang pinakamagagandang damit. Si Tatay, na dating laging nag-aalala sa aking mga problema sa eskwelahan, ay hindi mapigilang mapaluha habang pinagmamasdan ako. Lumapit siya at inayos ang kwe

POV: JayzelTahimik kong pinagmamasdan ang mga nagtatayog na mga puno habang umiihip ang malamig na hangin dito sa park. Hawak ko pa rin ang baso ng gulaman habang pinapanood ko si Jun na masayang kumakain ng fishball sa tabi ko.Sabi ng karamihan sa mga kakilala namin, tanging "matalik na kaibigan" lang ang turing sa akin ni Jun. Alam ko iyon. Nararamdaman ko iyon sa bawat tapik niya sa balikat ko, sa bawat pagtawag niya sa akin ng Atty. Jayzel, at sa paraan ng pagtingin niya sa akin na puno ng malinis na paggalang at pasasalamat.Pero para sa akin? Sapat na iyon. Sapat na na ako ang taong una niyang tinatawagan kapag may tagumpay siya. Sapat na na ako ang tinatakbuhan niya kapag kailangan niya ng makakausap. Hangga’t wala siyang ipinapakilalang ibang babae bilang nobya o nililigawan niya, hindi ako nag-aalala. Hangga’t walang sumusulpot na iba sa buhay niya, kampante ako na walang makakaagaw sa kaniya mula sa akin. Ang isip ko, habang magkasama kami, habang ako ang tanging babaeng

Tumingin ako sa kabilang dalawa. Nakakapit pa rin si Jureza sa braso ni Jun, at bakas sa mukha ng babae ang bahagyang pagkabato at pagmamadali.Bago pa man ako makapagsalita, inilabas ko ang aking telepono at pinindot ang screen, nagpanggap na may binabasang mensahe."Ah... Jun," panimula ko sa mahinang boses, pilit na ginagawang normal ang aking ekspresyon. "Nag-message kasi 'yung mga magulang ko mula sa Canada. Nagkaroon daw ng biglaang emergency flight at nakauwi sila ngayon din sa Pilipinas. Kakalapag lang daw ng eroplano nila sa NAIA Airport. Kailangan ko silang sunduin ngayon."Isang kasinungalingan. Isang pampalubag-loob na gawa-gawa ko lang upang makatakas sa nakasasakal na sitwasyong ito.Kumunot ang noo ni Jun at nagulat. "Talaga?! Nakauwi sina Tito at Tita?! Naku, maganda 'yan! Samahan na kita sa airport para masundo natin sila!"Nang marinig iyon ni Jureza, mabilis na humigpit ang kapit nito sa braso ni Jun at sumabat sa malambing ngunit may diin na boses."Babe... baka m

Habang dahan-dahan akong humahakbang pabalik sa aming mesa, tila napakabigat ng bawat tumpok ng aking mga paa. Ang boses ni Jayzel sa telepono—ang pait, ang panginginig, at ang malamig na "Mag-iingat kayo sa Tagaytay"—ay patuloy na umuulit sa loob ng aking tainga tulad ng isang paulit-ulit na echoes ng kasalanan.Nang makaupo ako sa tapat ni Jureza, pilit kong inayos ang aking sarili. Kinuha ko ang baso ng tubig at uminom nang isang lagok, pilit na ibinaba ang baradong pakiramdam sa aking lalamunan. Ngunit gaano ko man subukang magpanggap na maayos ang lahat, hindi ko maikakaila na ang aking isip ay naiwan sa pinto ng auditorium, doon sa sandaling dahan-dahang tumalikod si Jayzel kasama ang kaniyang diploma at ang isang pusong sugatan.Nakatitig sa akin si Jureza. Ang kaniyang mayuming mukha, na kanina ay puno ng pananabik para sa aming romantic dinner, ay dahan-dahang pinalitan ng pag-aalala at pagtataka. Inilapag niya ang kaniyang baso ng wine sa mesa at dahan-dahang inabot ang aki