บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 101 - บทที่ 110

ที่ริมกำแพงวัดมีรูปภาพบุคคลขนาดเล็กประกอบด้วยชื่อและข้อมูลส่วนตัวคร่าวๆอยู่บนนั้นเรียงรายไปตลอดกำแพง เราหยุดที่หน้ารูปภาพของบุคคลหนึ่งที่ล้อมด้วยกรอบลายไทยสีทองบนแผ่นหินอ่อนสีสะอาด รูปภาพขาวดำนั้นเป็นหญิงวัยกลางคนผิวขาว ผมสีดำยาวถูกปัดไปด้านหลังอย่างเรียบร้อย แม้ริ้วรอยแห่งวัยจะปรากฏชัดบนใบหน้าแต่ก็

บทส่งท้ายเสียงกระดิ่งลมดังไพเราะเมื่อประตูกระจกของร้านถูกผลักเข้ามา หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองสวมชุดเดรสสีแดงเลือดนกเข้ากันกับริมฝีปากสีแดงสด พี่มะลิหอบหิ้วถุงพะรุงพะรัง เธอตามมาเป็นคนสุดท้ายหลังจากปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสามนั่งรอมาเกือบชั่วโมงผมกับพี่วศินมาถึงเป็นกลุ่มแรก เราดื่มเบียร์แก้วแรกหมดไปแล้วจ

ไอทะเลกลับมาจากจันทบุรีคราวนั้น เราตกลงกันไว้ว่าจะต้องจัดทริปไปเที่ยวกันแบบจริงจังอีกครั้งให้ได้ ผมและพี่วศินช่วยกันออกความเห็น ด้วยงบประมาณอันล้นเหลือ(ของพี่วศิน) ทำให้เรามีตัวเลือกมากมายจนเอามาพูดคุยกันได้ไม่รู้จบ“ให้ผมช่วยออกด้วยไม่ดีกว่าเหรอ” คนที่ชินกับการหารเท่าอย่างผมรู้สึกแปลกๆ เพิ่งได้ใช้

อดีตพนักงานโรงแรมอย่างผมปล่อยให้พี่วศินเป็นคนจัดการเรื่องการเช็คอินทั้งหมด ส่วนตัวเองนั่งดูดน้ำกระเจี๊ยบอันเป็นเวลคั่มดริ๊งอยู่ตรงชุดรับแขกที่ห่างออกไป เหม่อมองพื้นที่อาคารล็อบบี้ที่มีไม้เป็นหัวใจหลักราวกับตนเองมาศึกษาดูงานโรงแรมนี้ ทั้งพื้น ผนัง และฝ้าเพดานล้วนเป็นไม้เคลือบแว็กซ์สีน้ำตาลแดงโทนเดียว

ใต้สมุทรความรู้สึกตอนหย่อนตัวลงมาในน้ำเย็นๆน่าสะพรึงกลัวเล็กน้อย มวลน้ำมหาศาลโอบอุ้มร่างกายผมเอาไว้อย่างเป็นมิตร แต่ความรู้สึกเคว้งคว้างเท้าไม่ติดพื้นกลับทำให้ผมรู้สึกไม่ไว้ใจนัก ผมสาวเชือกเส้นใหญ่ที่ผูกไว้กับเรือเคลื่อนไปด้านหน้า ยื่นมือให้พี่วศินที่รอรับอยู่บริเวณปลายเชือก เมื่อฝ่ามืออุ่นข้างนั้น