The Boy She Was Meant to Hate의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 17

ZACCHAEUS“Hindi totoo ito!” Galit na sabi ko. Sinabi ni Kim na buntis siya at ako ang ama. Paanong nangyari na ako ang ama? Wala akong matandaang ginalaw ko siya.“Do you remember noong party two months ago? Lasing na lasing ka dahil nag-away kayo ni Tita. Pinuntahan mo ako sa suite ko. Ilang beses na may nangyari sa atin. It’s possible na mabubuntis ako. Bakit naman ako gagawa ng kasinungalingan? Pamilya ko ang mapapahiya kapag ginawa ko yun.” Napasabunot ako sa buhok ko. I remember already. Nag-away kami ni Mommy dahil nga palagi niya akong pinakikialaman sa lahat. Punong-puno na ako at that time. Opening noon ng new condo na pagmamay-ari ng pamilya namin. Sa sobrang inis ko, nag-inom lang ako. Hindi ko na matandaan kung ano’ng nangyari. Nagising na lang akong walang saplot sa katawan, pero wala naman akong katabi. Kaya naisip kong baka sa sobrang kalasingan ay naghubad ako.“You planned all of this. I knew it!” sabi ko. Napahagod ako ng buhok. Alam kong plano nila ito. Gusto kong

HEIDINapalingon ako nang mapansing may sumusunod sa likuran ko. Napahigpit ang hawak ko sa backpack ko. Papunta ako ngayon sa school dahil kukunin ko ang transcript ko. Balak kong maghanap ng trabaho. Isa sa requirements sa in-apply-an namin ni Penelope ay ang transcript record. Nakompleto na namin ang iba pa; diploma na lang ang problema.Minadali ko ang lakad para makarating sa school. Napahinga ako nang maluwag nang makapasok sa loob ng school.Nagkita kami sa loob ng school ni Penelope. Napansin kong parang matamlay siya. Gusto ko sanang tanungin , ngunit may pupuntahan pa daw siya. Magpapaalam lang daw siya sa amo niya.Nag-aabang na ako ng jeep. May van na kulay itim ang huminto sa harapan ko. May mga lalaking bumaba at sapilitan akong ipinasok sa loob. Nagpumiglas ako at nagsisigaw.“Sino kayo? Pakawalan niyo ako! Hindi ako mayaman para kidnapin niyo ako! Mahirap lang ako,” sigaw ko. Ibinalibag nila ako sa loob ng van. Napasubsob ako sa upuan.“Manahimik ka kung hindi ipapasok

HEIDINagulat ako nang paglabas ng bakeshop ko ay nabungaran ko ang kinasusuklaman kong tao sa balat ng lupa. Nilagay ko ang magkabilang kamay sa magkabilang tagiliran at saka ko siya tinaasan ng kilay.“Ano’ng ginagawa mo dito, Chinsansu?” Tanong ko sa lalaking nasa harapan ko. Natawa siya nang mahina. Sinamaan ko siya ng tingin. Tumikhim siya at umayos nang tayo.“Nandito ako para sunduin ka. Pwede ba?” Magalang na sabi nito. Tumaas ang isang kilay ko.“Huwag mo na akong ihatid dahil kaya kong umuwi nang mag-isa. Sanay naman akong nagko-commute. Ginagawa ko na ito nang matagal na panahon, kaya sanay na ako.” Pagtanggi ko sa alok niya. Ano’ng akala niya, mapapayag niya ako nang ganoon na lang? In his dream.“Ngayon lang tayo nagkita, Heidi. Sana naman pagbigyan mo naman ako. Gusto kong makabawi sa mga nagawa kong kasalanan sa iyo. Kaya kahit sa maliit na bagay kagaya nito, mapagbayaran ko ang lahat ng yun,” sinsero niyang sabi. Hindi mabubura niyon ang ginawa niya sa akin. Napailing