Lahat ng Kabanata ng The Boy She Was Meant to Hate: Kabanata 21 - Kabanata 29

HEIDINagulat na lang ako nang pumunta sa bakeshop ko ang ex ni Zacchaeus na si Kim. Ano’ng kailangan kaya ng babaeng ito sa akin? Huwag niyang sabihing aagawin niya si Zacch sa akin.“Anong kailangan mo?” tanong ko.“Gusto kong mag-usap tayo,” sabi niya sa seryosong tinig.Nangunot ang noo ko. Di ba wala na sila ni Zacch? Ano pa ba ang pag-uusapan namin?“Ano ang pag-uusapan natin? Ayoko ng paligoy-ligoy. Sabihin mo na kung ano ang pakay mo. Madami pa akong gagawin sa bakeshop ko.” Pagtataray ko sa kanya.Natawa si Kim sa sinabi ko. Yun bang tawang beha. Inirapan ko siya. Kaya mas lalo akong nainis, samahan pa ng nakakabwisit na tingin; akala mo, ang laki ng mata niya. Ang sarap lang tungkuran ng palito ang mata niyang singkit.“Easy ka lang, masyado ka namang atat. Doon din ang punta natin. By the way, I am just here to inform you na kukunin ko na ang akin. Well, hinayaan ko lang kayong magpakasaya. Mabait pa nga ako sa lagay na iyon. Kahit ako naman ang may karapatan kay Zacchaeus.

ZACCHAEUS“Kailangan mo munang manatili dito sa bahay ko. Huwag ka munang magpapakita sa kanila. Mas lalo lang manganganib ang buhay mo. Huwag kang mag-aalala, pinamanmanan ko ang bahay ni Heidi. Wala naman kahinahinalang naganap doon. Magpagaling ka muna upang makabawi ka ng lakas,” sabi ni Kuya Melchor. Napangiti ako. Nagpapasalamat ako dahil meron akong kaibigang maaasahan. Tinuring ko na siyang kuya ko.“Hindi ko lang maintindihan kung bakit nila ginagawa ito sa akin. Sa buong buhay ko, lahat ng gusto nila ay sinunod ko. Ako ang umako sa lahat ng dapat sa mga nakatatandang kapatid ko. Ginawa ko ang lahat para maiangat ang negosyo namin. Nagtagumpay naman ako, pero wala akong nakuha ni katiting na kabutihan sa kanila o bigyan man lang ako ng reward. Ang natanggap ko ay puro sisi at pagpapahirap sa damdamin ko. Ang gusto ko lang naman ay tanggapin nila kung sino ang mahal ko. Hindi iyong ipipilit nila ako sa babaeng —ni hindi ko minahal.” Sobrang bigat ng nararamdaman ko. Iyong tip

HEIDIAno bang pakiramdam ito? Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Para akong kinakabahan na ewan. Ang lakas ng tibok ng puso ko. Haist! Nasobrahan na yata ako sa pag-inom ng kape, kaya nagpapa-palpitate na ang puso ko. Babawasan ko na nga ang pag-inom.Pumasok sa loob ng bahay ang isang kasambahay na matanda nila Penelope. May dalang tray ng pagkain. Napangiti ako dahil natakam ako sa amoy ng pagkain.“Thank you, Manang. Mukhang masarap ito. Amoy palang nakakalaway na.” Sinamyo ko ang usok ng sopas. Napatingin sa bandang leeg ko ang matanda. Nangunot ang noo niya. Kaya nagtataka akong tiningnan siya. Nakaramdam ako ng takot. Sumagi sa isip ko ang kwento ng lola ko noong bata pa ako tungkol sa bampira.“B-bakit po?” Napaatras ako. Hindi kaya bampira itong matanda? Sisipsipin niya ang leeg ko pagkatapos niyang iiwan ako wala walang dugo. Napahawak ako sa bandang leeg ko na parang pinoprotektahan ko iyon. Natawa ang matanda sa inasal ko.“Pasensya ka na, hija , hindi naman ako ba

HEIDINapabangon ako sa pagkakahiga. Punong-puno ng pawis ang noo ko pati ang likod. Napakasama ng panaginip ko. Diyos ko, sino naman kaya yung taong naliligo sa sariling dugo? Hindi lang yun, Bakit may hawak akong patalim? Makakapatay ba ako ng tao?Hindi ko magagawa yun! Pumatay nga ng manok, hindi ko keri; tao pa kaya? Pinilig ko ang ulo ko para mahimasmasan ang pakiramdam ko. Feeling ko nagkasala ako kahit panaginip lang yun.Nagpasya akong bumaba sa kama. Napatingin ako sa orasan. Alas-otso na pala ng umaga. Napahaba ang tulog ko. Maaga naman akong natulog kagabi.“Buti gising ka na. Hindi na kita ginising para mahaba ang tulog mo. Nakapagluto na ng umaga. Kain ka na.” Wika ni Penelope na kalalabas lang din ng silid nila.“Kakagising mo lang din?” Tanong ko.Sinuklay ko ang magulo kong buhok. Hindi na ako nag-abala na suklayin pa ang buhok ko. Wala pa akong mumog.“Kanina pa ako gising. May kinuha lang ako sa room namin. Kumusta naman ang tulog mo.”“Napasama yata ang mahabang tu