Todos os capítulos de ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Capítulo 91 - Capítulo 100

เพียงเสียงประตูปิดลง ร่างหนาก็พุ่งโผลเข้ามาคว้าตัวของเธอ อุ้มขึ้นแล้วพานำไปวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาแทรกมาอยู่ตรงกลางระหว่างขาเรียว ก่อนจะก้มลงปลดตะขอกางเกงของตัวเอง“ฌาไม่มีอารมณ์ เอาไว้ทำตอนกลางคืนได้ไหมคะ”เสียงของร่างเล็กทำให้คลื่นที่กำลังจะรูดซิบกางเกงชะงัก ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาจ้องอย่างหงุดหงิด พ่นลมหายใจร้อนกระแทกออกมาแรง ๆ“เป็นอะไรอีก?”“เปล่า ฌาแค่รู้สึกไม่อยากทำเฉย ๆ ค่ะ”“ถ้าไม่ทำ แล้วขึ้นมาทำไม”“พี่คลื่นยังไม่ตอบฌาเรื่องที่ถามวันก่อนเลยนะคะ”ตะขอกางเกงที่ปลดออกถูกใส่กลับมาอย่างเดิม ร่างสูงผละถอยหนี แววตายังฉายความไม่สบอารมณ์ และไม่ได้มีท่าจะสนใจคำถามเมื่อครู่ของเธอเลยแม้แต่น้อย“ไม่ทำก็ออกไป” เขาออกปากไล่ พลางก้มลงหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา“มีแต่คนเตือน ให้ฌาถอยออกจากความสัมพันธ์นี้”“บอกฉันทำไม” คลื่นขมวดคิ้วแน่น แต่ไม่นานมุมปากก็เหยียดยิ้ม “เธอทำได้หรือเปล่าล่ะ”รอยยิ้มและคำถามนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกเขาเย้ยหยัน และก็ไม่สามารถตอบอะไรได้ในวันที่เธออยู่ตรงนี้ ทำตามความรู้สึกโง่งมของตัวเอง“พี่คลื่นอยากให้ฌาหายไปมากเลยเหรอคะ”“ฉันเคยพูดไปแล้วฌานิน หยุดถามซ้ำซากสักที”รา

ห้อง B2เพียงแค่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ดวงตากลมก็ปะทะเข้ากับร่างสูงที่นั่งรออยู่บนโซฟา สายตาที่จ้องเขม็งมาเย็นชาและแฝงความไม่พอใจเอาไว้ทั้งที่หากเป็นเรื่องนับหนึ่งครั้งนี้เธอไม่ได้ผิด“จะบ่นฌาเหรอคะ แต่ครั้งนี้ฌาไม่ได้ผิด”“เปล่า ไม่ได้จะบ่น”“แล้วทำไมถึงเรียกให้มาหาล่ะคะ”“มานั่งที่ประจำสิ”ร่างเล็กก้าวตรงไปตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย แล้วหย่อนก้นกลมทาบลงบนตักอย่างรู้ดีว่าที่ประจำของเธออยู่ตรงไหน ฝ่ามือหนาคว้ามาบีบเคล้นเอวบางทันที ลงน้ำหนักแรง ๆ จนคิ้วเรียวขมวดนิ่ว“อื้อ ทำไมบีบแรงจังเลยคะ อะ!” อาจเพราะไม่ได้อยู่ใกล้เขามาพักใหญ่ ทำให้ตอนนี้หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงขึ้น สุดท้ายฌานินก็ไม่สามารถต้านทานใบหน้าหล่อนั้นในระยะใกล้ได้ เธอแพ้ให้เขาทุกครั้งมือเรียวยกขึ้น แล้ววางสัมผัสบนใบหน้าหล่อคมคาย ค่อย ๆ ลูบไล้เชื่องช้า “เบื่อฌาเหรอคะ”มันคือคำที่เธออยากให้เขาตอบความจริง เพราะช่วงหลังมานี้ เขาทำให้รู้สึกอย่างนั้น ทว่าในสายตาของคลื่น ประโยคนั้นเป็นเพียงความน่ารำคาญ แค่ได้ยินเขาก็แสดงท่าทีเบื่อหน่ายออกมาทันที“มันเป็นเพราะเธอทำตัวน่าเบื่อ”ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้ตอบ เสียง แกร็ก!! ของบานประตูถูกผล

หลังทุกอย่างจบลง ฌานินพาร่างกายที่อ่อนล้าของตัวเองกลับเข้ามาหาเพื่อนสองคนที่กำลังรออยู่ในห้องเดิม เธอนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็มีเสียงท้วงของขวัญใจดังขึ้นทันที“ปิดหน่อยไหม รอยที่คอ”แทนที่จะสนใจคำท้วง ฌานินที่รู้ดีอยู่แล้วว่าตรงคอมีรอยของคลื่นประทับอยู่ จึงเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา“พี่นับเห็นฌาอยู่กับพี่คลื่นด้วย”“ว่าไงนะ? เห็นได้ยังไง แล้วเห็นแบบไหน ไม่ใช่อะไรที่ล่อแหลมใช่ไหม” ปอร์เช่ถามด้วยความตกใจ แต่แววตาของเพื่อนตัวเล็กกลับไม่มีความสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย“ฌานั่งคร่อมตักพี่คลื่นอยู่ แบบนั้นเรียกว่าล่อแหลมหรือเปล่า”ถ้อยคำนั้นทำเอาปอร์เช่อึ้งไปชั่วขณะอย่างไม่ชิน ในสายตาของเขามองฌานินเป็นผู้หญิงอ่อนหวาน ใสซื่อ ดูไม่ใช่คนที่จะไปพัวพันอยู่ในเกมอันตรายของผู้ชายเจ้าชู้อย่างคลื่นได้เลยต่อให้เธอสวยขนาดไหน ความสวยนั้นคงไม่สามารถผูกคนเจ้าชู้อย่างคลื่นที่ไม่เคยจริงจังกับใครเอาไว้ได้ ยิ่งเป็นความรัก ยิ่งไม่มีทางใช้มารั้งคนที่ไม่ต้องการให้อยู่กับตัวเองตลอดไปได้ สองชั่วโมงที่นั่งอยู่กับขวัญใจ ขาและเธอพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ ว่าจะช่วยเพื่อนให้หลุดจากความลุ่มหลงได้ยังไง“เอารองพื้นไปกลบก่อน รอยมันชัดมากเล

สีหน้าของเธอเผยความหม่นเศร้า ทำให้คนตัวสูงพ่นลมหายใจหนัก ๆ พยายามระงับความหงุดหงิด ไม่ชอบให้เธอทำหน้าแบบนั้น เหมือนเขาเป็นตัวร้ายที่ทำให้เจ็บปวด ทั้งที่ความสัมพันธ์นี้ มันข้องเกี่ยวเพียงร่างกาย“คราวหลังก็จำ อะไรที่ฉันไม่อยากได้ ไม่ต้องซื้อให้สิ้นเปลือง”“ฌาก็แค่อยากให้… แบบที่พี่คลื่นให้ฌามา” เสียงของเธอสั่นนิด ๆ ทั้งที่พยายามเก็บอารมณ์ไม่ให้สั่นไหวไปกับคำประกาศกร้าวนั้นแล้วแท้ ๆคลื่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่สนใจความรู้สึกใคร ก่อนจะโน้มมาใกล้ ๆ แล้วมองด้วยแววตาเย็นชาไม่เปลี่ยน“ของทุกชิ้น เงินทุกบาทที่ได้ไป มันเป็นเพราะเธอคือเด็กเลี้ยงของฉันไงฌานิน”… เขากำลังย้ำให้เธอจำสถานะนั้นให้ขึ้นใจ“เข้าใจแล้วค่ะ”ใบหน้าหวานพยักช้า ๆ ดวงตาสั่นไหวและเลื่อนลอย ก่อนจะเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนร่าง เพื่อทำสิ่งที่ต้องสนอง อย่างน้อยเขากลับมาสนใจและเรียกหา เท่านั้นเธอก็ใจชื้นแล้วเมื่อบนเรือนร่างเปลือยเปล่า ฌานินก้าวไปเอนตัวนอนอ้าขารออยู่บนเตียง มองดูคนที่กำลังสวมถุงยางอนามัยลงบนแท่งเนื้อขนาดใหญ่ ก่อนริมฝีปากบางจะขยับเผลอเปล่งคำของี่เง่าออกมา“นอนกับฌาสักคืน ได้ไหมคะ” เธอพูดสิ่งที่ติดในห้ว

“ทะ ทำไมวันนี้มาหาฌาล่ะคะ”“ก็ไม่ทำไม ฉันบอกในแชตแล้ว” เขาเว้นคำพูด จ้องลึกลงไปในตาคู่สวย “ไม่นึกว่าแมวน้อยที่คิดว่าเชื่อง จะพาใครมาอยู่ในห้อง”“ฟังฌาก่อนได้ไหม”คลื่นไม่ได้ตอบ ขาแกร่งก้าวเดินพาตัวเองไปนั่งลงบนโซฟา ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับของบางอย่างที่วางในตะกร้าใบเล็ก“นั่นอะไร”ดวงตากลมของฌานินเบิกโต สิ่งที่เขาท้วงมันคือชุดถักไหมพรมของเธอ จึงรีบเดินไปหยิบเพื่อจะนำไปเก็บที่อื่นพร้อมคำตอบ“ฌะ ฌาแค่หัดถักค่ะ พอดีว่างไม่มีอะไรทำ สวยไหมคะ” เธอหันมายิ้มหวานให้เขา แต่คำตอบกลับทำให้รอยยิ้มสดใสที่มีหายไปจากใบหน้าของคนตัวเล็กทันที“ไร้สาระ”เธอเดินก้มหน้านำของที่ถือไปเก็บเอาไว้ในห้อง พลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ความเจ็บปวดมันเอาแต่กัดกินจนหนักอึ้งไปทั้งร่าง พอได้ยินพูดว่าสิ่งที่ทำมันไร้สาระ ทำเอาเธอแทบไม่กล้าให้มันกับเขา แม้จะเป็นความตั้งใจแต่แรกก็ตามขาเรียวก้าวเดินนำพาร่างที่ใบหน้าสลดหม่นลงออกจากห้อง แล้วนั่งลงบนตักแกร่งของคนที่กำลังรออยู่ พลางยกแขนคล้องบนลำคอหนา จับจ้องความหล่อเหล่าเจ้าของแววตาเย็นชา“ชิเป็นน้องชายของฌา เป็นลูกชายเพื่อนสนิทแม่ ไม่ใช่อย่างที่พี่คลื่นคิด”“อ่า” ใบหน้าหล่อพยักเช