All Chapters of ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Chapter 111 - Chapter 120

“กูว่าคงอีก… ไม่นาน” มวนบุหรี่ถูกยกขึ้นสูบอีกครั้ง ก่อนจะถามกับคนที่ยังจ้องอย่างไม่สบอารมณ์“ความลับไม่มีในโลก มึงว่าไหมคลื่น”“มึงหมายถึงอะไร?”“คนอย่างกู ก็แค่เดาไปเรื่อย สนใจทำไม ปิดกรงเอาไว้ดี ๆ ล่ะ ระวังแมวที่มึงเลี้ยงจะวิ่งหนีออกจากกรง” นิคซ์หรี่ตามองอีกฝ่ายที่จ้องเขาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา คำที่ทำให้ทุกอย่างถูกความเงียบฉุดลงชั่วขณะ“ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะวิ่งหนีจนหลงเข้ามาในพื้นที่ของกูก็ได้”คลื่นกำหมัดแน่น ถึงจะบอกว่าคำยั่วยุพวกนั้นไม่ได้ผล แต่ความจริงมันทำให้เขาหัวเสียไม่น้อยเลย ก่อนจะเลือกเดินหนีจากนิคซ์ภาพของคนสองคนที่ปะทะอารมณ์กันถูกเด็กในทีมมองเห็น และได้แต่ภาวนาขอให้อย่าเกิดเรื่อง เพราะหากแลกหมัดกันขึ้นมา คงยากที่จะจับแยก“มันคุยอะไร” คูเปอร์ถามเมื่อเห็นคลื่นเดินมาร่วมกลุ่มกับนักแข่งในทีมที่เตรียมจะลงซ้อม“ปากหมาตามประสามัน” เขาตอบอย่างไม่แยแส แต่นัยน์ตายังแข็งกร้าวไม่ลดลง“ต้องปากหมาขนาดไหน มึงถึงจ้องเหมือนจะฆ่ามันแบบนั้น”คนถูกเค้นถามไม่ได้ตอบอะไรออกไปสักคำ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสายตาของตัวเองน่ากลัวแค่ไหนในเวลาจ้องมองคนที่ไม่ชอบหน้า คำพูดที่พ่นออกมามันชวนให้หงุ

มือหนาวางบนไหล่เล็ก ก่อนจะกดให้เธอนั่งลง จากนั้นเขาก็รูดซิปกางเกงแล้วนำเอาแท่งเนื้อแข็งขืนที่ผงาดจนปวดหนึบออกมา ส่วนปลายสีเข้มกดถูบนพวงแก้มนวลระเรื่อเบา ๆสายตาคู่คมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แนบชิดกับความใหญ่โตของตัวเองอย่างพึงพอใจ อารมณ์ทวีเพิ่มขึ้น ส่วนกลางลำกระตุกหงึก ๆ ในตอนที่ลากถูผ่านริมฝีปากอิ่มก้อนเนื้อในอกซ้ายของฌานินเต้นรัวผิดจังหวะ นึกกลัวว่าคนด้านนอกจะรู้ว่ากำลังทำอะไร แม้คลื่นจะบอกว่าใคร ๆ ต่างก็รู้ แต่ยังกังวลอยู่ดี เพราะสถานะระหว่างเธอกับเขาไม่ใช่เรื่องที่น่าอวดเลยสักนิด“อื้อ~” เสียงหวานร้องท้วงในลำคอเมื่อถูกแท่งเนื้อร้อนฟาดเข้าที่ใบหน้า ถึงจะไม่ได้รุนแรงแต่ความแข็งขืนก็ทำให้รู้สึกเจ็บ ดวงตากลมจ้องมองเขาราวกับลูกแมวที่กำลังไม่พอใจเจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา คลื่นชอบใจไม่น้อยกับท่าทีของร่างเล็กตรงหน้า เขาจับส่วนปลายสีเข้มจ่อไปที่ริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะขยับสะโพกส่งดันแท่งร้อนเข้าไปด้านในฌานินยอมเผยอริมฝีปากอ้ารับมันเข้ามาอย่างใจอ่อน เธอใช้เรียวลิ้นหยอกล้อ เริ่มเลียจากส่วนปลายแล้วตวัดขึ้นวนรอบ ๆ ของเหลวสีใสหลั่งซึมออกมาเคลือบหัวสีอ่อนจนมันวาว มือเรียวประ

“อยากให้ผู้หญิงคนนั้นมาดูแลแทนฌาไหมคะ เดี๋ยวฌาไปดูแลนักแข่งเบอร์ห้า” ท้ายที่สุด คำประชดประชันที่พยายามกลืนลงคอก็หลุดออกมาเอง นักแข่งเบอร์ห้าคือคนที่พริตตี้สาวสวยคนนั้นกำลังประจำอยู่ และทันทีที่พูดจบ คนที่นั่งบนเก้าอี้ก็เงยหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนั้น“ถ้าพี่คลื่นถูกใจเธอ ฌาจะเปลี่ยนตัวให้”คลื่นพ่นลมหายใจหนัก ๆ ก่อนจะเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็น เพื่อให้เธอจำสถานะ“เป็นเมียฉันหรือไง ถึงหวงออกนอกหน้าขนาดนั้น”คำที่เขาตอบกลับมานั้นทำร่างเล็กสะอึกจนต้องเงียบลงอย่างรู้ตัว ว่าเผลออีกแล้วเผลอหวงอย่างงี่เง่าไร้เหตุผลทั้งที่ไม่มีสิทธิ์อะไรขณะกำลังเหม่อ ชายคนนั้นพร้อมกับพริตตี้สาวสวยที่คลื่นเพิ่งมองไปเมื่อครู่ ก็ตรงเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนมราวกับรู้จักกันดี“ไหนมึงบอกว่าจะไม่ลง”“ไอ้ล่ามันลงชื่อ หงุดหงิดฉิบหาย อุตส่าห์บอกมันแล้วว่าไม่อยากลงรอบเดียวกับไอ้นิคซ์”“เออ กูก็ว่างั้น ไอ้เวรนี่มันวอน”“น่ารำคาญ”สายตาของหนุ่มหล่อผละจากเจ้าของสนามแข่ง แล้วเลื่อนไปหยุดที่พริตตี้สาวข้างกายทันที ใบหน้าหวานนั้นราวกับมีมนตร์สะกด สวยจนต้องเหลือบมองซ้ำเหมือนติดในภวังค์ ก่อนเขาจะขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางถามด้วยน้ำเสียงแปล

ดวงตากลมมองข้อความในช่องแชต ลมหายใจเริ่มร้อนผ่าว ฌานินรู้ว่าคนอย่างนิคซ์ไม่ควรเข้าไปพัวพัน ทว่าเธออยากรู้มากกว่าว่าเขาอยากจะบอกอะไร ใช่เรื่องที่มันเอาแต่ถาโถมเข้ามาในความคิดของเธอตอนนี้หรือเปล่าแม้ก่อนกลับจะถูกคลื่นสั่งให้ไปรอยังคอนโดของเขา แต่ร่างเล็กกลับนั่งนิ่งงันอยู่ภายในห้องของตัวเองไม่ขยับมาพักใหญ่ ก่อนจะสะดุ้งตกใจ หลังได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความแชต: คลื่นคลื่น: บอกให้มารอที่คอนโด ทำไมยังไม่มาริมฝีปากบางเม้มชนกันเบา ๆ ขณะดวงตาคู่แดงก่ำจับจ้องข้อความนั้น จนในที่สุดก็ตอบกลับฌานิน: เป็นประจำเดือนค่ะคลื่น: เป็นเมื่อไร?ฌานิน: ตอนกลับมาห้องReadความจริงเธอไม่ได้เป็นประจำเดือน มันยังไม่ถึงรอบ แต่ที่อ้างเพราะความคิดมากมายในหัว และไม่อยากไปเจอ ความกลัวมันกำลังประท้วงในใจ แม้จะพยายามบังคับตัวเองให้คิดเรื่องอื่นแล้วก็ตาม แต่สุดท้าย มันก็วนกลับไปเรื่องเดิมซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่ามันแปลก แปลกจนแทบไม่อยากเชื่อที่ลูกน้องของคลื่นเป็นคนเดียวกับที่ตามเธอเมื่อหลายเดือนก่อน ทุกอย่างดูย้อนแย้งชวนให้ใจสั่นร่างเล็กลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ตั้งใจจะอาบน้ำเพื่อชะล้างความคิดมากมาย

เมื่อมาถึงคลับ ฌานินถูกคนของนิคซ์พาไปยังชั้นบน ตลอดทางเดินไปเธอรู้สึกหวาดระแวง กลัวไปต่าง ๆ นานา คิดไปสารพัดอย่างหากเขาทำอะไรคาดไม่ถึงการตัดสินใจมาครั้งนี้คงเป็นสิ่งที่เธอคิดผิด และโทษที่พาตัวเองมาเผชิญหน้ากับอันตรายขณะคิดมากมายรู้ตัวอีกทีเท้าเล็กก็เดินมาหยุดยังห้องหนึ่ง คนที่เดินนำมาเปิดประตูอ้า พร้อมเอ่ยบอกสั้น ๆ ให้เข้าไปเพราะเจ้าของคลับกำลังรออยู่ด้านใน จากนั้นเขาก็ปล่อยให้เธอยืนลังเลอยู่ลำพังตรงหน้าประตูที่เปิดค้างไว้ตอนนี้กลางใจของฌานินเอาแต่สั่นไหว ขาเรียวค่อย ๆ ยกก้าวแต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าห้อง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นมาคั่น ทำให้ทั้งร่างชะงัก เธอก้มลงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาเพราะนึกว่าเป็นขวัญใจ แต่แล้วหัวใจดวงน้อยก็ต้องเต้นถี่รัวยิ่งกว่าเดิม เนื่องจากแชตที่ค้างบนหน้าจอนั้น มาจากคลื่นแชต: คลื่นคลื่น: เสี่ยเคยบอกหนูไปกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำอะไรสิ้นคิดหลังได้อ่านประโยคทักท้วง กลางใจดวงน้อยก็พลันวูบวาบ ราวกับมีไอร้อนพ่นมากระทบใบหน้า ขาที่อยากจะก้าวเข้าห้องนั้นแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความลังเลผุดขึ้นเพราะคลื่นส่งมาแบบนี้ ก็เหมือนกับรู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหนทว่าปกติแมว