Todos os capítulos de ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Capítulo 101 - Capítulo 110

“ขอโทษนะคะ พอดีมีคนเปิดโต๊ะวีไอพีให้”ระหว่างทุกคนกำลังดื่ม เสียงพนักงานเสิร์ฟที่เดินเข้ามาพูด เรียกสายตาของคนบนโต๊ะให้หันมอง ก่อนขวัญใจจะเป็นฝ่ายถามกลับ“ใครเหรอคะ”“ย้ายของไปเลยนะคะ เดี๋ยวฉันช่วยถือ”แทนที่จะตอบคำถาม พนักงานของคลับกลับบ่ายเบี่ยง และทุกคนต่างก็มองหน้ากัน เหมือนจะรู้ว่าใครคือคนเปิดโต๊ะให้ เพราะมีอยู่เพียงคนเดียว สุดท้ายก็ต้องยอมย้าย เนื่องจากตรงที่อยู่นั้นค่อนข้างแออัดเกินไป จนเหมือนเปิดช่องทางให้ผู้ชายโต๊ะรอบข้างได้ถูกเนื้อแตะตัว“พี่คลื่นใช่ไหมไอ้เปอร์” หลังนั่งลงบนโซฟาโซนวีไอพี ปอร์เช่ก็รีบถามพี่ชายทันที พอได้ยินคนถูกถามก็รีบส่ายหน้า“ไม่รู้ กูไม่ได้คุยกับมัน”“ถ้าตรงนั้นผู้ชายไม่เยอะ กูไม่อยากย้ายมาเลย เพื่อนมึงปากเสีย”“อ้าวแล้วจู่ ๆ มึงไปด่ามันทำไม”“ช่างเหอะ ตอนนี้กูเริ่มไม่ชอบหน้าแล้ว”ฌานินไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไรกับเรื่องที่สองพี่น้องกำลังพูดคุย นั่งดื่มไปได้พักหนึ่ง ขวัญใจก็ชวนไปเข้าห้องน้ำเมื่อย้ายมาโซนวีไอพีแล้ว เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาของใครมองตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนเดินมาห้องน้ำ ระหว่างรอเพื่อนทำธุระ ด้วยความทนไม่ไหว จึงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วแชตไ

ร่างหนาแทรกตัวมาอยู่ตรงกลางระหว่างขาเรียว จากนั้นก็วางฝ่ามือแนบเอวบาง บีบเคล้นแรง ๆ จนได้ยินเสียงประท้วงอื้ออึงดังแว่วออกมา“กล้าดียังไง ให้เพื่อนของฉันจับ” ฝ่ามือหนาเลื่อนลงไปตามแนวสะโพกที่สั่นน้อย ๆ ลงน้ำหนักแรง ๆ อย่างไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บ เหมือนกำลังลบร่องรอยของคนอื่นออกไป“เจ็บ อื้อ~ ปล่อยนะ!!~”“เจ็บแค่นี้ มันไม่ตายฌานิน”“แต่มันเจ็บไง หูตึงเหรอคะ!!” เสียงหวานติดยานตวาดลั่น ถ้อยคำที่หลุดออกมานั้นทำเอาคลื่นชะงักลง ไม่คิดว่าเมาแล้วเธอจะนิสัยห้าวหาญขนาดนี้ร่างเล็กใช้ช่วงที่อีกฝ่ายเผลอ จับฝ่ามือที่บีบเอวคอดของเธอแรง ๆ ขึ้นมาแนบกับริมฝีปาก จากนั้นก็ฝังเขี้ยวเล็กลงไป แล้วกัดด้วยความโมโหคิ้วหนาขมวดเข้มกับแรงกัดที่ร่างเล็กฝังลงมาจนตัวของเธอสั่นเบา ๆ เขาไม่ได้ส่งเสียงเจ็บปวด เพียงแค่มองและรอจนกระทั่งเธอยอมผละออก“ดื้อจังแฮะ” มือหนาคว้าบีบปลายคางแรง ๆ เอาคืนที่เธอกัดเขาจนจมเขี้ยว “ฉันควรทำยังไงกับเธอดี”“ฌาขอโทษ~” มือเรียวจับแขนแกร่งให้แรงบีบหลุดออกจากปลายคาง ใบหน้าหวานก้มลงมองรอยช้ำบนผิวของเขา ดวงตาวูบไหวด้วยความรู้สึกผิด ริมฝีปากอิ่มจูบรอยกัดที่เผลอทำลงไป ราวกับตอนนี้เธอมีสองบุคลิก ทั้ง

“รู้ตัวไหม ตอนนี้แกหมกมุ่นกับพี่คลื่นมาก มากเกินไปฌานิน เหมือนกำลังเอาความคิด ความรู้สึกไปผูกไว้ที่เขาทั้งหมดเลย”“อื้อ” ใบหน้าหวานพยักช้า ๆ อย่างรู้ตัว ว่าตอนนี้เธอหมกมุ่นกับเขามากขนาดไหน มากชนิดที่ว่าแทบไม่เป็นอันทำอะไร ราวกับถูกทำของใส่ หายใจเข้าออกก็นึกถึงทุกวินาที“เวลาแกคลั่งรักมันน่ากลัวจัง ไม่สนใจเลย ว่าตัวเองจะเจ็บปวดขนาดไหน”“…”“ทำแบบนี้เขายิ่งได้ใจ คิดว่าแกก็เป็นแค่ของเล่นชิ้นนึง จะหยิบมาเล่น หรือวางเอาไว้ มันก็ยังจะอยู่ตรงนั้น ไม่หายไปไหน ถ้าเบื่อแล้วก็แค่เอาทิ้ง มันง่ายสำหรับเขามาก แกเข้าใจไหม”ขวัญใจนับไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่ฌานินชัดเจนกับความรู้สึกที่หลงติดในห้วงของความสัมพันธ์นี้ เธอเอ่ยคำเตือนสติไปทั้งหมดกี่ครั้ง เพราะความเป็นห่วง อยากช่วยฉุดเพื่อนออกมาสักที“ฉันไม่ได้จะพูดตัดกำลังใจ แค่อยากให้แกตื่นจากฝันสักที จะติดอยู่ในฝันร้ายไปถึงเมื่อไรฌานิน”คนถูกเตือนสติไม่ยอมตอบอะไร เอาแต่นั่งก้มหน้าจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเอง ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง ไม่นานขวัญใจก็เอ่ยถาม“กินข้าวไหม แกผอมลงเยอะเลย เดี๋ยวฉันทำอะไรให้กิน”“ไม่หิว” ใบหน้าหวานค่อย ๆ เงยขึ้นแล้วส่ายไปมาเชื่องช้า

ฌานินมองข้อความที่ค้างบนหน้าจอด้วยความตกใจ เธอไม่รู้ว่าเขามีช่องทางติดต่อได้ยังไง เอามาจากไหน น่าสนใจกว่าความสงสัยเหล่านั้น คือสิ่งที่อีกฝ่ายพิมพ์ส่งมาเหมือนต้องการจะบอกอะไร แต่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น่าไว้ใจเธอกำลังลังเลว่าควรจะตอบกลับ หรือบล็อกไปเลย เพราะมาคิดดูแล้วผู้ชายคนนี้ไม่ลงลอยกับคลื่นคงมีความต้องการแอบแฝงและใช้เธอเป็นเครื่องมือสุดท้ายฌานินเลือกบล็อกแชตของเขา โดยไม่ถามจุดประสงค์ เพราะไม่อยากมีปัญหากับคลื่น และไม่อยากกลายเป็นเหยื่อให้อีกฝ่ายทำลายคนที่เธอรัก ต่อให้วันนี้เขาจะใจร้าย มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้เธอเอาคืนกลับมาถึงคอนโด ร่างเล็กล้มตัวลงบนเตียง จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งร่าง เหมือนขังตัวเองเอาไว้ในโลกใบเล็ก ๆ ก่อนน้ำตาจะไหลอาบแก้ม ที่ผ่านมาเธอพยายามกลั้น รู้ว่าเขาไม่รัก แต่หัวใจของคนรู้สึกมันอ่อนแอ อ่อนไหวได้ง่ายมีหลายครั้งที่คิดว่าจะไม่เอาแล้ว ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว เหมือนเวลานี้ เธอก็ยังคิดอยู่ว่าจะหายไปเลยดีไหม ออกไปจากชีวิตของเขาสักทีหมอนใบใหญ่เปียกชื่นไปด้วยคราบน้ำตา ความเจ็บปวดในวันนี้มันเอ่อล้นปะทุคล้ายจะระเบิดจากอก คำถามหนึ่งกำลังดังก้องกลางใจว่าพอหรือยัง เวลาที่

ร่างเล็กค่อย ๆ พลิกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบตรงสะโพก เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้นมา เรือนร่างของเธอเปลือยเปล่าจากกิจกรรมเมื่อคืนที่ไม่ได้นับว่ามันจบลงและเริ่มต้นใหม่กี่ครั้งและก็เหมือนเดิม เมื่อตื่นขึ้นมา เธอไม่เจอเขาอยู่ในห้องแล้วมือเรียวควานหาโทรศัพท์เพื่อดูเวลา แต่ดวงตาต้องเบิกโตเมื่อเห็นยอดเงินถูกโอนเข้าจำนวนหนึ่ง ซึ่งมันมากซะจนตกใจ พร้อมข้อความจากเจ้าของเงินจำนวนนั้นค้างบนหน้าจอแชต: คลื่นคลื่น: อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยังคะ เด็กดีของเสี่ยเขาจะรู้ไหมว่าการที่เธอปฏิเสธ คำว่าไม่อยากได้ มันเป็นความจริง ไม่ใช่น้อยใจเพื่อเรียกร้องจะเอาเงินมากมายนั้นอุตส่าห์คิดว่าจะลองถอย แม้เพียงหนึ่งก้าวก็ตาม แต่มันคือการตัดสินใจเด็ดขาดก่อนเขาจะโผล่มาที่ห้อง ทว่าแค่เจอหน้า ได้ยินคำพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ใช้หว่านล้อม แม้จะร้องไห้จนตาบวมเป่งก็ลืมไปทั้งหมด ลืมแม้กระทั่งเหตุผลที่ทำให้ตัวเองอยากถอย ความคิดก่อนหน้าพังทลายลงจากจะถอยหนึ่งก้าวแต่กลับถูกเขาต้อนเข้ากรงไปง่าย ๆ ทำให้ฌานินเริ่มรู้สึกละอายใจกับตัวเอง ละอายที่รู้ทั้งรู้ว่าเจ็บ แต่ก็ยังยินดีจะยื่นหัวใจให้อีกครั้งโทรศัพท์ถูก