All Chapters of ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Chapter 121 - Chapter 130

ภายในห้องเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจร้อนพ่นกระแทกออกมาแรง ๆ ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เจ้าของตักไม่ได้เงียบเพราะกำลังไตร่ตรองความผิดที่เคยทำ แต่เพราะหัวเสียต่างหาก หรืออาจจะไม่ได้จำตั้งแต่แรกว่าทำอะไรกับเธอเอาไว้ ไม่ได้จำว่าความกลัวของเธอเคยเกิดจากฝีมือเขาเอง เพราะในหัวของเขามีแต่ความมั่นใจอย่างไร้สติว่า แมวตัวนี้จะถูกล่ามอยู่ในกับดักนี้ไปอีกนาน“ผิดอะไรล่ะ ไหนลองพูดมาทีสิ”“ต้องให้พูดเหรอคะ พี่คลื่นน่าจะรู้ดีแก่ใจ”… เจ็บขณะเอ่ยถ้อยคำนั้นออกมาเธอกำลังเจ็บปวด เหมือนมีค้อนใหญ่ทุบลงตรงกลางอก ยิ่งตอนมองหน้า จ้องดวงตาที่เฉยชา ยิ่งแน่นจนแทบหายใจไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่ทรมาน“มันพูดอะไรกรอกหูล่ะ เธอถึงกลายเป็นแบบนี้”“ความจริงที่ฌาควรรู้ไงคะ”เป็นอีกครั้งที่ความเงียบโรยตัวลงมาคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนคลื่นกำลังคิดตามคำพูดนั้นของคนตัวเล็ก“อะไรคือความจริงที่ควรรู้”“พี่คลื่นไม่จำเป็นต้องถามฌาเลย” เสียงหวานสั่นขึ้นจมูกเล็กน้อย พยายามกลั้นอารมณ์ที่เอาแต่ตีตื้นปะทุตลอดเวลา ความรู้สึกเจ็บหน่วงมันประท้วง และตอนนี้ต้องการจะอยู่คนเดียว เพื่อทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง ว่าวันพรุ่งนี้เธ

สิ้นเสียงประตูปิดกระแทกดังก้อง ความเงียบถาโถมเข้ามาจนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ฌานินเปล่งเสียงสะอื้น ร่างขดงอเข้าหากันอย่างคนที่รับไม่ไหวอีกต่อไป ตอนนี้เธอเสียใจกับทุกอย่างแม้กระทั่งการรักเขาทุกครั้งยามคิดจะถอยมักจะมีมือที่มองไม่เห็นมาฉุดรั้ง แต่ตอนนี้หลังรู้ความลับที่เขาซ่อน คนที่เธอพยายามหนีในครั้งนั้น คือคนที่เปิดกรงให้เข้าไปต่อให้ยังตัดความรู้สึกไม่ขาด… เธอก็ไม่อยากทนอยู่อีกแล้ว ความจริงมันเกินจะรับไหวแขนเรียวโอบกอดร่างที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเองเอาไว้พร้อมร้องไห้สะอื้นอยู่อย่างนั้น กระทั่งได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา ฌานินสะดุ้งเฮือกหัวใจร่วงวูบด้วยความตกใจ ก่อนจะชะงักนิ่งเมื่อเสียงที่ตามมานั้นไม่ใช่ของเขา แต่เป็นเสียงคุ้นเคยของเพื่อนที่เอ่ยเรียกอย่างเป็นห่วง“ยัยฌา แกอยู่ห้องไหม”“ฌานิน อยู่หรือเปล่า”“ขะ ขวัญ”พอได้ยินเสียงสะอื้นขานตอบ ขวัญใจก็รีบพุ่งไปยังโซฟาทันที ก่อนจะเบิกตากว้างกับภาพเบื้องหน้า เพื่อนรักนอนขดตัวอยู่ในสภาพดูไม่ได้ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยยับยู่ยี่ ริมฝีปากมีเลือดสีแดงซึมออกมา“เช่ นายยืนตรงนั้นก่อน แล้วหันหลังไป” เธอรีบบอก ทำให้ปอร์เช่ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ชะงัก

วันต่อมา ฌานินกำลังเตรียมกระเป๋า เนื่องจากตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายออกจากคอนโดแห่งนี้ แม้ยังไม่ได้ที่อยู่ใหม่ แต่ปอร์เช่กำลังเร่งช่วยหา เธอจึงตั้งใจจะเก็บของเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆระหว่างเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ในหัวของเธอกำลังคิดถึงแชตเมื่อคืนที่คลื่นส่งมา เขาบอกว่าแมวน้อยกำลังคิดจะหนีออกจากกรง ทั้งที่เป็นฝ่ายบอกเองตั้งแต่แรก ว่าหากวันไหนที่อยากไป ก็ไปได้เลยแล้วจะใช้คำว่าหนีได้ยังไงกันและเขาคงพอจะรู้เหตุผลแล้วว่าทำไมเธอถึงได้เปลี่ยนไป ไม่อย่างนั้นคงไม่พิมพ์ถามอะไรทำนองนั้นส่งมา ฌานินกำลังคาดหวัง ยังให้โอกาสเขาเอ่ยคำขอโทษกับสิ่งที่ทำแต่ดูเหมือนว่าเธอหวังสูงจนเกินไป ทำให้หลงลืมไปว่า ถ้อยคำนั้นไม่มีทางหลุดออกมาจากเขาเพราะถ้าเขาเป็นผู้ชายที่พูดคำนั้นได้ คงไม่ทำเรื่องแบบนี้ตั้งแต่แรก คงไม่ฉุดชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งให้กลายเป็นเหยื่อที่ติดในบ่วงความต้องการแชตกลุ่มปอร์เช่: ได้คอนโดแล้วนะ พี่นับช่วยหาให้ ไกลจากตรงที่ฌาอยู่พอสมควร จะมาดูห้องไหม เช่จะไปรับฌานินหยิบโทรศัพท์มาอ่านแชตจากเพื่อน พอเห็นชื่อที่ห่างหายไปพักใหญ่ปรากฏขึ้น เธอก็ชะงักเล็กน้อยอย่างอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมนับหนึ่งถึงมาช่วยเพื่อน

หลังย้ายเข้ามาคอนโดใหม่ได้หนึ่งคืน อาจเพราะไม่คุ้นชินและจิตใจฟุ้งซ่าน ฌานินนอนพลิกตัวไปมาอยู่นานก็ไม่สามารถข่มตาหลับได้ จนเธอต้องหยิบเอาแหวนของแม่มาสวมบนนิ้ว สุดท้ายก็นอนหลับในที่สุดเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็มีเรื่องมากมายต้องคิด ทั้งเสื้อผ้าที่ยังค้างอยู่คอนโดของเขา เงินที่อยากส่งคืนให้จบ ๆ ไป รวมถึงเรื่องวุ่นวายอีกมากมายที่ตีกันจนเต็มหัวไปหมด ไม่มีอย่างไหนที่ทำให้ใจสงบลงได้เลยร่างเล็กดึงผ้าห่มออกจากตัวอย่างเชื่องช้า แล้วฝืนลุกขึ้นจากเตียง วันนี้เธอมีเรียนจึงต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมา เพื่อไม่ให้มีเวลาว่างคิดฟุ้งซ่านไปไกลมหาวิทยาลัยช่วงใกล้เที่ยง ฌานินกับเพื่อนนั่งรอเวลาไปกินข้าวกันตามปกติ เธอพยายามคุยเล่นเหมือนเดิม แม้ในแววตาจะยังหม่นเศร้า ระหว่างฟังเพื่อนคุย เธอมักจะก้มลงมองแหวนของแม่ที่สวมอยู่บนนิ้ว ความคิดผุดขึ้นมาว่าควรหาสร้อยสักเส้นมาใส่ แล้วคล้องแหวนนี้ติดคอไว้ เผื่อในวันที่ใจอ่อนล้า จะได้รู้สึกเหมือนมีแม่อยู่ข้าง ๆ คอยปลอบประโลมให้รู้สึกอุ่นใจ“เมื่อวาน เปอร์มันบอกว่าพี่คลื่นไปคลับ เรียกผู้หญิงขึ้นห้องด้วย” ปอร์เช่โพล่งขึ้นกลางวงสนทนา จากนั้นก็ถูกขวัญใจจ้องดุพร้อมต่อว่าสวนกลับ

สามอาทิตย์ต่อมาหลายอย่างในชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง แม้ในใจยังมีความซึมหม่นหลงเหลืออยู่ และไม่ได้สดใสขึ้นอย่างที่ใครหวัง แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินหน้าต่อไปในทุก ๆ วันฌานินทำได้เพียงปล่อยให้เวลา ค่อย ๆ พาความทุกข์และร่องรอยของเรื่องราวที่เคยผ่านเข้ามาให้เลือนรางลง จนกลายเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งที่ไม่น่าจดจำ“พี่นิคซ์ยังกวนแกอยู่อีกเหรอฌา” ขวัญใจยื่นโทรศัพท์คืนให้ฌานิน เมื่อเห็นข้อความจากนิคซ์ส่งเข้ามา“อื้อ แชตมาแทบทุกวันเลย” ใบหน้าหวานพยักตอบ ช่วงที่ผ่านมามักจะมีแชตของนิคซ์แจ้งเตือนบนหน้าจอ แต่เธอแทบไม่ตอบกลับเขาเลย“หรือเขาชอบแกจริง ๆ แต่ก็นะ ร้ายเกินไปใครจะกล้ายุ่ง”“ฌาไม่ตอบเขาหรอก กลัวเหมือนกัน”ดวงตากลมละจากหน้าเพื่อนไปทอดมองบรรยากาศรอบตัวในคลับที่คึกคัก วันนี้เธอออกมาเที่ยว โดยมีนับหนึ่งอาสาเลี้ยง เห็นว่าใกล้จะเรียนจบแล้ว และหลังจากจบอาจเตรียมบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ คงยุ่งวุ่นวายช่วงเตรียมตัว จึงชวนมาฉลองล่วงหน้าแบบนี้คลับที่เลือกมาไม่ใช่ของเครือทรัพย์หิรัญสกุล นับหนึ่งเป็นคนเลือก และเขารู้ว่าร่างเล็กไม่สะดวกใจจะไปสถานที่ของตระกูลนั้น แม้แต่สนามแข่งที่เคยไปบ่อย ๆ หลังได้