Semua Bab ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Bab 131 - Bab 140

จากนิ่งสงบ ร่างเล็กเริ่มดิ้นเพื่อจะเอาตัวเองหนีไปจากตรงนี้ หนีห่างจากเขา คนที่มักจะพูดจาเสียดสี ตอนนั้นเธอทนเพราะรักจนโง่งมหน้ามืดตามัว แต่ตอนนี้เธอตาสว่างแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องทน“อย่าดิ้น”เพียงคำสั่งกร้าวหลุดจากคนตัวสูง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นแล้วตอบกลับเดี๋ยวนั้นอย่างไม่ต้องคิด“อย่ามาสั่ง”“… อ่า” คลื่นพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันอย่างพยายามข่มอารมณ์ ถึงตอนนี้เธอไม่ใช่แมวน้อยในกรงเหมือนแต่ก่อน แต่พอได้ยินคำที่สวนกลับมันทำให้เลือดทั้งหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นในทันที“ทำไมปากดีนักล่ะ หืม?”“อย่าทำเหมือนติดใจกันขนาดนั้นสิคะ ฌาไม่ได้อยากอยู่ในกรงของพี่คลื่นแล้ว” ดวงตากลมจ้องอย่างไม่หลบ แล้วเอ่ยต่อ “หวังว่าพี่คลื่นจะไม่ใช้วิธีสกปรก ต้อนฌากลับเข้าไปในกรงอีกนะคะ”“ฉันจะต้อนเธอกลับมาให้ตัวเองมีพันธะเพื่ออะไร สำคัญตัวเองเกินไปแล้วฌานิน”“ถ้าไม่อยากให้สำคัญตัวก็ปล่อยค่ะ แล้วอย่าทำแบบนี้กับฌาอีก ต่างคนต่างอยู่”“มันน่าเสียดายจะตายไป ถ้าต้องปล่อยทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร”กลางอกของร่างเล็กสั่นวูบวาบหลังได้ยินคำนั้น และต่อให้จะดิ้นอีกกี่ครั้งเขาก็ไม่ยอมปล่อย ราวกับเธอคือนักโทษที่กำลังถู

บนตึกสูงเฉียดฟ้าของคอนโดหรูคลื่นกดสายตาจ้องโทรศัพท์เขม็ง หัวเสียกับแมวที่เคยเลี้ยง ดันพยศใส่อดีตเจ้านายที่เคยให้อาหาร แถมยังพิมพ์อะไรที่มัน ไม่น่าอ่านส่งมาแต่เหมือนเขาจะรู้ว่านั่นเป็นเพียง การประชดประชัน คนอย่างเธอจะกล้าไปอ้าขาให้คนอื่น ทำได้ยังไงเสียงถอนหายใจหนัก ๆ หลุดออกมาจากคนบนโซฟา ร่างสูงของคลื่นหยัดกายลุกขึ้นยืน แล้วก้าวไปทางห้องนอน เพื่อจะอาบน้ำ วันนี้เขาต้องออกไปตรวจงานที่สนามแข่ง เพียงคิดก็รู้สึกเบื่อหน่ายเต็มประดาขาแกร่งเดินมาหยุดนิ่งตรงโต๊ะข้างเตียง ดวงตาคมมองนิ่ง ๆ ไปยังบัตรนักศึกษาและบัตรประชาชนของคนตัวเล็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มเย็นจะผุดขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแปลกดีเหมือนกัน ทั้งที่ไม่ได้คิดจะรั้งไว้ แต่กลับนึกถึง เรือนร่างของเธอบ่อยกว่าที่ควรจะเป็น จนถึงขั้นทำเรื่องพรรค์นี้ เพื่อต้องการให้มาสนองอารมณ์ตัวเองผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง คลื่นเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมสวมชุดคลุมสีดำ เรือนร่างกำยำยังเปียกชุ่ม เขาใช้มือเช็ดน้ำ บนเส้นผมลวก ๆ พลางก้าวตรงไปยังโต๊ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อจะสั่งงานธันวา ลูกน้องเพียงคนเดียวที่สนิทและไว้ใจ เนื่องจากทำงานกับตระกูลทรัพย

ฌานินแกะฝ่ามือหนาออกจากแขนเรียว ครั้งนี้เขายอมปล่อยง่าย ๆ เธอค่อย ๆ เกี่ยวปลายนิ้วกับชายเสื้อของตัวเอง เริ่มถอดออกอย่างเชื่องช้า ทุกการเคลื่อนไหวไม่ใช่ความเต็มใจ ในความเงียบมีเสียงของความเจ็บปวดตะโกนออกมา และมีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ยินมันดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวที่ฝืดฝืน เขารู้ว่าเธอไม่เต็มใจ แต่กลับยืนนิ่ง มองอยู่แบบนั้น กระทั่งชั้นในตัวจิ๋วหลุดออกจากเรือนร่างพร้อมดวงตาคู่แดงก่ำของเธอฌานินในสภาพเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าค่อย ๆ ย่อตัวลงอย่างเชื่องช้า หัวเข่าสั่นระริกแตะบนพื้นเย็นเฉียบ มือที่กำลังยื่นไปจับตะขอกางเกงราคาแพงของเขาก็สั่นเช่นเดียวกัน จากนั้นก็เกี่ยวนิ้วเรียวปลดตะขอ แล้วรูดซิบลง แต่ยังไม่ได้ล้วงมือเข้าไป อีกฝ่ายก็คว้ามากระชากให้ลุกขึ้นขณะถูกฉุดให้ก้าวขาตามมายังโซฟา ไม่มีเสียงร้องจากร่างเล็ก เธอเหม่อราวกับไร้จิตวิญญาณ กระทั่งถูกคว้าสะโพกกดให้เรือนร่างเปลือยนั่งทับบนตักแกร่ง“ไหนล่ะ ร่องรอยของมัน” ดวงตาคมมองสำรวจผิวเนียนไร้รอยแดงอย่างที่เธอเคยบอกเอาไว้ และเมื่อถูกท้วง ใบหน้าหวานก็รีบเบือนหลบทันทีมุมปากหยักเผยรอยยิ้มพอใจที่เห็นว่าบนเรือนร่างของเธอไม่มีร่องรอยชายอื่น ก

วันต่อมาฌานินและขวัญใจนั่งรถมายังคอนโดของนิคซ์ตามโลเคชันที่ส่งให้ ทั้งสองคนต่างหวั่นใจไม่แพ้กัน คุยกันว่าหากทางนั้นตุกติก หรือทำอะไรไม่น่าไว้ใจ จะกลับทันทีเมื่อส่งข้อความไปบอกว่ามาถึงแล้ว ไม่นานเขาก็ตอบกลับเพียงสั้น ๆ ว่าจะให้คนมารับพาเธอและเพื่อนขึ้นไปด้านบนฌานินเดินตามชายร่างท้วมไปตามโถงทางเดินเงียบ ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง คนพามาเปิดประตูให้แล้วบอกว่าเข้าไปข้างในได้เลยเธอและเพื่อนสนิทหันมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไรครู่หนึ่ง แล้วก้าวเข้าไปภายในห้องอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ร่างสูงของนิคซ์กำลังยืนรอพร้อมรอยยิ้มกว้างที่น่าหวั่นใจ ก่อนเขาจะเอ่ยเสียงเรียบ“อุปกรณ์อยู่ตรงนั้น” ปลายนิ้วชี้ไปยังอุปกรณ์ทำความสะอาด “ถ้าทำเสร็จแล้วก็กลับไปได้เลย”“ค่ะ” ฌานินมองไปรอบห้องที่ดูไม่มีอะไรรกเลยสักนิด กลับกัน มันสะอาดสะจนเหมือนถูกทำความสะอาดไปก่อนหน้าที่เธอจะเข้ามานิคซ์เดินไปที่โต๊ะข้างผนัง หยิบกุญแจรถขึ้นมากับโทรศัพท์มือถือ เขาก้มหน้าลง กดเข้าไปในโหมดกล้อง ท่าทางเหมือนกำลังเช็กอะไรบางอย่าง แล้วในขณะที่ฌานินหันไปมองมุมอื่นของห้อง ก็ใช้จังหวะนั้นกดถ่ายภาพเอาไว้“เลขบัญชี ส่งมาให้พี่ด้วยแล้วกัน”“ค่ะ”“บอ

“ชวนสิ ฌาก็อยากให้พี่นับไปด้วยกัน จะทำอาหารเลี้ยงขอบคุณ พี่นับไม่ว่างเลย” ฌานินบอก ตั้งแต่ครั้งนั้นนับหนึ่งไม่ค่อยว่างเลย แต่ก็ยังอุตส่าห์สั่งของมาให้เธอที่หน้าห้องบ่อยครั้ง“พรุ่งนี้ไปดื่มฉลองกัน”“ติดเหล้าเหรอคะ” ขวัญใจเอียงคอมองปอร์เช่ที่เพิ่งเอ่ยปากชวนไปดื่ม ก่อนเขาจะไหวไหล่แล้วตอบกลับมา“ร่างกายต้องการปะทะแอลกอฮอล์”“จริง ๆ ฌาก็อยากดื่ม ช่วงอ่านหนังสือเครียดมากเลย ผ่อนคลายหน่อยคงดี”“ฌายังคุยกับไอ้นิคซ์อยู่หรือเปล่า”จู่ ๆ ปอร์เช่ก็เปิดประเด็นโพล่งคำถามขึ้นมา เมื่อได้รับคำเตือนจากพี่ชาย เขาก็รีบเตือนเพื่อนตัวเล็กทันที เพราะเป็นห่วงไม่ต่างกัน อีกอย่าง ทางนั้นต่อให้ทำตัวดูเป็นคนดีแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะไว้วางใจได้ง่าย ๆ“เขาแชตมาก็ตอบ”“อย่ายุ่งเลยฌา มันน่ากลัว”“แต่ฌาว่าเขาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นนะ ใจดีอีกต่างหาก” ไม่ใช่ว่าเธออยากค้านเพื่อน แต่เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานิคซ์เองก็ไม่ได้ทำอะไรให้รู้สึกหวาดระแวง อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้คิดจะเผลอถลำลึกเข้าไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้“ตอนแรกฉันก็มองว่าน่ากลัว แต่เอาเข้าจริงเหมือนพี่นิคซ์อยากจีบยัยฌามากกว่า เปย์ขนาดนั้น”ขวัญใจช่วยพูด จริง ๆ เธอเองก็