Semua Bab ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Bab 141 - Bab 150

แสงแดดยามเช้าสาดกระทบเข้ามาภายในห้อง ปลุกให้ฌานินที่นอนหลับสนิทสะลึมสะลือตื่นขึ้น ก่อนจะรู้ว่าตัวเองนอนแผ่บนโซฟา ไม่ได้เข้าไปนอนในห้อง ข้างตัวมีเพื่อนสนิทสองคนที่หลับในท่ากอดกันกลมฌานินหัวเราะคิกคักออกมา เธอรีบมองหาโทรศัพท์ จากนั้นก็ถ่ายภาพทั้งสองเอาไว้ เพราะหาดูได้ยาก เสร็จแล้วขวัญใจก็ค่อย ๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมาอีกคน“อื้อ~ เช้าแล้วหรอ หนักหัวจัง” เธอกำลังจะตั้งท่าบิดขี้เกียจ ทว่าเมื่อหันมองข้างตัวดวงตากลมก็พลันเบิกกว้าง ส่งเสียงกรีดร้องออกมา“กรี๊ดด!!! ฉันก็ว่า ทำไมหมอนมันแข็งแปลก ๆ”ปอร์เช่สะดุ้งจากเสียงกรี๊ดของขวัญใจ เขาค่อย ๆ ลืมตามองฌานินที่เอาแต่หัวเราะ กับเพื่อนอีกคนที่กำลังชักสีหน้าบึ้งตึง“แหกปากทำไมแต่เช้า แล้วนี่ไม่ได้เข้าไปนอนในห้องเหรอวะ”“อื้อ เรานอนตรงนี้ เมาจนจำอะไรไม่ได้เลย แต่ขวัญกับเช่กอดกันแน่นเลยนะ”“ฮะ!!”ปอร์เช่อุทานสวนออกมา ฌานินที่กลัวเพื่อนไม่เชื่อจึงงัดหลักฐานโชว์ด้วยภาพเด็ดที่เพิ่งถ่ายเอาไว้“ถึงว่า แม่งปวดแขนฉิบหาย น้ำลายไหลเลอะเสื้อแล้วมั้ง”“น่าเกลียด!!”“สองคนไปล้างหน้าก่อนนะ ฌาเตรียมแปรงเอาไว้ให้ในห้องน้ำแล้ว”“เดี๋ยวช่วยกันเก็บของก่อนก็ได้”ทั้งสามคนช่

… สามวันต่อมาหลังพิมพ์ข้อความต่อว่าคลื่น คนที่คุกคามก็หายไปทันที หากไม่ใช่เขา ต่อให้เธอบล็อกกี่ครั้ง ก็คงตามรังควานด้วยการเพิ่มไอดีใหม่เข้ามาก่อกวนแน่นอน เพราะเป็นเขา ทุกอย่างถึงได้กลับมาปกติ เนื่องจากรู้แล้วว่าเธอจะไม่ไหลไปตามแผนลวงเดิม ๆ ที่ครั้งหนึ่งมันเคยได้ผล“ปอร์เช่จะไม่จับได้แน่นะ ว่าเราแอบมากันสองคน”“ไม่รู้หรอกน่า ว่าแต่จะซื้ออะไรดี”ขวัญใจและฌานินพูดคุยกันระหว่างเดินอยู่ท่ามกลางห้างสรรพสินค้าที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ทั้งสองกำลังเลือกซื้อของขวัญเตรียมให้เพื่อนชายคนเดียวในกลุ่ม เนื่องจากใกล้ถึงวันเกิดแล้ว“เลโก้ดีไหม ผู้ชายน่าจะชอบนะ” ฌานินบอก“อื้อ เข้าท่า แต่ฉันคิดไม่ออกเลย”“เลือกดูไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็คิดออก”ทั้งสองคนเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ เพื่อหาเลือกสิ่งที่คิดว่าเพื่อนจะชอบ ส่วนฌานินมีเป้าหมายแล้วว่าเธอจะซื้ออะไร เดินอยู่นานนับชั่วโมง สุดท้ายขวัญใจก็ได้ของที่จะซื้อให้ในที่สุดหลังซื้อของเรียบร้อย ทั้งสองคนชวนกันกลับ ทว่าระหว่างทางดันบังเอิญเจอกับนับหนึ่งที่สวนมาพอดี จึงหยุดทักทาย“พี่นับมาคนเดียวเหรอคะ” ขวัญใจถาม“พี่เพิ่งแยกกับเพื่อนเมื่อกี้ สองคนมาทำไมครับ”“มาซื้

ฌานินจ้องร่างสูงที่ไม่สะทกสะท้านกับคำต่อว่า เขาเฉยชาอย่างไร้ความรู้สึกจริง ๆ หลังมองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจถอยออกไปรอรถตรงมุมอื่น ไม่ทิ้งคำพูดอะไรเอาไว้แม้แต่ประโยคเดียวแผ่นหลังบางค่อย ๆ ไกลออกไปเรื่อย ๆ ในสายตา ก่อนที่ร่างสูงจะหยิบบุหรี่มาจุดสูบอีกมวน เสียงถอนหายใจถูกพ่นออกมาแรง ๆ หลายครั้งติด“จัดการเรียบร้อยแล้วครับ คงหัวเสียน่าดู ถ้ารู้ว่าเราจะเปิดแข่งแมทช์คัดเลือก ตอนทางนั้นเปิดตัวสนามใหม่”เสียงของธันวาดังขึ้น เรียกให้ดวงตาคมของคลื่นหันมาโฟกัสคนที่เดินมาหยุดข้าง ๆ เขาพยักหน้าช้า ๆ แล้วพ่นควันสีเทาคลุ้งจากปาก“ผมว่า ยังไงทีมแข่งหลัก ๆ ก็ต้องมาลงที่สนามของเราอยู่แล้ว” คนเป็นลูกน้องมองร่างสูงของเจ้านายที่เอาแต่สูบบุหรี่หนัก ๆ เพียงพยักหน้าแต่ไร้คำพูด ก่อนเดินเข้ามาเขาเห็นแล้วว่าคลื่นกำลังคุยกับฌานิน และเหมือนบทสนทนาจะชวนให้ตึงเครียด จึงไม่กล้าขัด“ระวังตัวหน่อยนะครับ แค้นมาก ๆ ทางนั้นอาจเล่นสกปรก”“กระจอกอย่างมันจะกล้าทำอะไรกู ทำได้แค่เดินตามหลัง แต่เสือกวอนหาเรื่อง” คลื่นสบถต่ำลอดลำคอ สีหน้าบ่งบอกว่าไม่สนใจ เพราะรู้ดีว่าคนกระจอกอย่างนิคซ์ทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะหากทำได้ คงทำไปนา

หลังกินอาหารเสร็จ พวงแก้มของฌานินแดงระเรื่อเนื่องจากจิบไวน์ไปหลายอึก และแอลกอฮอล์ค่อนข้างแรง เธอที่ไม่ถนัดดื่มไวน์อยู่แล้วจึงเมาได้ง่าย“ให้พี่ไปส่งดีไหม กลับเองอันตราย”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฌาเรียกคนขับผู้หญิง”“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ยังไงถึงห้องแล้วแชตมาบอกพี่หน่อยนะ”“ค่ะ ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ”“ขอบคุณที่ยอมมาครับ”นิคซ์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ฌานินเคยมองว่าอันตราย แต่ตอนนี้ความคิดเปลี่ยนไปแล้ว เธอกำลังมองว่านั่นคือความจริงใจ ขณะกำลังยกขาเตรียมจะก้าวเดินแยกตัวออกไป จู่ ๆ เสียงทุ้มของคนตัวสูงก็ดังขึ้น“พี่รู้สึกเหมือนเห็นผู้ชายคนนั้นมองฌานานแล้ว รู้จักหรือเปล่าครับ”“คะ?” ร่างเล็กรีบหมุนตัวหันกลับไปมองทางด้านหลังของตัวเองตามคำท้วง แต่ไม่เจอใครอย่างที่อีกคนว่า จึงหันกลับมาพูด “ไม่มีใครเลยนะคะ”“แต่พี่เห็นจริง ๆ พอฌาหันไปมันก็รีบหลบ”“…”“กลับด้วยกันดีกว่า พี่ว่ามันไม่ค่อยปลอดภัยแล้ว” ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อเห็นคนตัวเล็กมีท่าทางลังเล เขาจึงถามย้ำ“หรือยังกลัวพี่อยู่?”“เปล่า เปล่าค่ะ ไปก็ได้”พอฌานินพยักหน้ายอมตอบตกลง อีกฝ่ายดูท่าเหมือนดีใจไม่น้อย จากนั้นก็รีบพาเธอไปยังรถของตัวเองที่จอดอ

ฌานินไม่รู้เรื่องราว ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอันตรายจากความไว้ใจครั้งนี้ เธอมองดูรอบ ๆ โกดังเก็บของ ก่อนจะหันไปมองนิคซ์ที่เพิ่งเดินกลับมาหลังคุยโทรศัพท์เสร็จ“เดี๋ยวรอพี่อยู่ในนี้ก่อนนะครับ”“พี่นิคซ์จะไปไหนคะ”“ออกไปสั่งงานลูกน้อง เดี๋ยวจะกลับมาเช็กของเดิมพันต่อ เดินเล่นดูรถไปก่อนนะครับ”“ได้ค่ะ”“ว่าง่ายจริง ๆ”รอยยิ้มเหมือนเป็นมิตรและดูธรรมดาที่เธอเห็นจนชินตา กลับทำให้รู้สึกเสียววาบขึ้นมาตรงท้ายทอยอย่างไม่มีเหตุผล แขนสองข้างขนลุกซู่ ดวงตากลมจับจ้องแผ่นหลังกว้างที่กำลังไกลออกไป แต่ก่อนจะเปิดประตูด้านนอก จู่ ๆ นิคซ์ก็หันกลับมา พร้อมเอ่ยประโยคหนึ่งเสียงเรียบ“พี่ปิดประตูเอาไว้นะครับ”“… ค่ะ”ใบหน้าหวานพยักช้า ๆ อย่างพยายามไม่คิดอะไรมากมาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ ว่าลืมส่งแชตบอกเพื่อน ฌานินรีบเปิดกระเป๋าหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะแชร์โลเคชันตามที่ปอร์เช่ย้ำให้ทำ แต่แล้ว เมื่อเหลือบมองบนหน้าจอกลับพบว่าตอนนี้มันขึ้นไม่มีสัญญาณ คิ้วเล็กพลันนิ่วด้วยความแปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้เธอเห็นนิคซ์คุยโทรศัพท์ได้ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงไม่มีสัญญาณ เพราะคิดว่ามันคงเป็นจุดอับ จึงลองเดินวนไปรอบ ๆ พยายามขยับตามมุมต่าง ๆ