Todos os capítulos de ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Capítulo 161 - Capítulo 170

“พะ พี่คลื่น!! เอาออกไปนะ”“ซี๊ด~ ไม่ใส่ถุงยาง มันดีฉิบหาย”“ไม่ อย่าทำ เอาออก” ร่างเล็กดิ้นพล่านเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับ หัวใจสั่นไหวระรัว เพราะเขาเพิ่งเสร็จ เพิ่งดึงถุงยางออก แต่กลับสอดใส่เข้ามา มันอันตราย เธอกลัวจนตัวเริ่มสั่นคลื่นถอนหายใจหนัก ๆ เมื่อได้สติกลับมา เขารีบดึงเอาแก่นกายออกทันที จากนั้นก็โน้มตัวลงไปจูบบนกลุ่มผมนุ่ม แล้วเอ่ยเสียงเบา“เอาออกแล้ว”“อย่าทำแบบนี้อีก ฌาไม่อยากแบกรับความผิดพลาดของใคร”เขาไม่พูดสักคำ แขนแกร่งสอดใต้เอวบางแล้วยกตัวเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะอุ้มออกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ โดยไม่ลืมหยิบถุงยางติดมือไปด้วยร่างเล็กถูกวางลงในอ่างจากุชชีกลางห้องน้ำ มือหนาเอื้อมไปกดน้ำอุ่นให้ไหลออกมาเบา ๆ ดวงตาคมจดจ้องเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของตัวเองอย่างพึงพอใจ เพราะมันเป็นเครื่องตอกย้ำ ว่าเธอกลับมาเป็นของเขา“ขยับหน่อย”คลื่นแทรกตัวลงมาซ้อนทางด้านหลัง คนตัวเล็กยอมยกตัวขึ้น แล้วขยับมานั่งทาบทับตักแกร่งอย่างไร้คำค้าน เขาวางปลายคางเกยบนไหล่เนียน นั่นทำให้เธอเบี่ยงหลบเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงท่าทีปฏิเสธสบู่เหลวราคาแพงถูกกดลงบนฝ่ามือใหญ่ เขาถูไถมันไปมาจนเกิดฟองเล็กน้อย แ

… ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแกร็ก~ เสียงปลดล็อกบานประตูดังขึ้น ก่อนร่างเล็กจะแทรกตัวเข้ามาในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ ขณะก้าวเดินอยู่นั้นคนบนโซฟาตวัดสายตาเย็นชาจ้องไม่กะพริบ เธอรับรู้ได้โดยไม่ต้องถามว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิดไม่ชอบใจขนาดไหน“เรียกฌามาทำไมคะ”“นั่งลงแล้วชงเหล้าให้เสี่ยสิครับคนสวย”เธอไม่ได้ค้านหรือถามต่อให้ยืดยาว ร่างเล็กเดินไปหยิบแก้วเหล้าตรงหน้าคนออกคำสั่งมาตักน้ำแข็งใส่ จากนั้นก็เติมเหล้าลงไป ตามด้วยโซดา ก่อนจะยื่นไปวางจังหวะที่กำลังจะชักแขนกลับ จู่ ๆ ฝ่ามือหนาก็คว้ามาจับ หมับ! แล้วกระตุก แขนแกร่งยกขึ้นโอบรั้งเอวบาง ดึงให้ทั้งร่างของฌานินนั่งทับลงบนตัก แล้วโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ปะทะผิวแก้มแต่แทนที่จะดิ้น ฌานินเลือกนิ่งงัน เพียงแค่จ้องด้วยแววตาว่างเปล่าอย่างเคย เหมือนกำลังรอว่าเขาจะทำอะไรกับร่างกายนี้ หรืออยากพูดอะไรต่อจากนั้นท่าทางนิ่งเฉยเหมือนรูปปั้นของเธอกระตุ้นให้เจ้าของตักหงุดหงิดไม่น้อย หัวเสียกับความไม่พอดี ช่วงก่อนหน้าจะจบความสัมพันธ์ เธองี่เง่าจนรู้สึกรำคาญ พอวนกลับมาดันเฉยชาซะจนเหมือนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา“ปร

เวลา 21:30 น.ฌานินนั่งรถมาพร้อมปอร์เช่และขวัญใจ ส่วนนับหนึ่งรออยู่ที่คลับแล้ว เห็นว่าเปิดโต๊ะตรงห้องวีไอพีให้ แถมยังเสนอเป็นฝ่ายเลี้ยงเอง ทำเอาปอร์เช่ดีใจจนอวยยศให้เป็นพี่ชายสุดที่รักแทนคูเปอร์พี่ชายแท้ ๆ ของเขาไปแล้ว“ทำไมพี่เปอร์ไม่มาด้วยล่ะเช่” ฌานินถาม ขณะกำลังจะเดินเข้าไปภายในคลับ“มันบอกว่าเหมือนจะไม่สบาย เลยนอนอยู่ห้อง แต่ให้เงินมาสามพัน น้ำตาไหลถึงตีน ปกติให้ยี่สิบ”ฌานินและขวัญใจหลุดหัวเราะพร้อมกัน จากนั้นก็เดินเข้าไปในตัวคลับ ก่อนจะเจอกับนับหนึ่งกำลังยืนรอ แล้วพาทุกคนไปยังห้องวีไอพีที่ตัวเองได้จองเอาไว้แล้ว“รู้สึกเหมือนรวยเลยพี่” ปอร์เช่บอก เพราะถ้าเขาเลี้ยงเพื่อนก็คงไม่มีวาสนาได้นั่งในห้องวีไอพีดื่มเหล้าราคาแพงแบบนี้“ตามสบายเลย” นับหนึ่งพูด จากนั้นก็หยิบเอาของขวัญมายื่นให้ปอร์เช่ “สุขสันต์วันเกิด”“โห! ถุงแบรนด์เนมด้วย มาเป็นพี่ชายผมเหอะ” เมื่อได้รับของขวัญ เขาถึงกับตาลุกวาวกับถุงแบรนด์ที่รุ่นพี่อย่างนับหนึ่งให้ ไม่ต้องบอกก็คาดเดาได้ว่าของข้างในจะราคาแพงมากขนาดไหน“นี่ของฌา สุขสันต์วันเกิดนะเช่ มีความสุขมาก ๆ นะ”ฌานินหยิบเอาถุงที่ถือติดมือมายืนให้เพื่อน ตามด้วยขวัญใจ เธ

ภาพตรงหน้าทำให้คลื่นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ไอร้อนแล่นวาบขึ้นมาปะทะใบหน้า เจ็บใจอยู่ลึก ๆ ที่ตอนเขาขอรหัสประตู เธอยังไม่ยอมบอก แต่พอเป็นมันกลับยอมให้เข้ามาส่งถึงในห้องนับหนึ่งผละใบหน้าขึ้น ตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์โทรหาปอร์เช่กับขวัญใจที่บอกว่าจะตามมาบนห้อง แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นทว่าพอเงยขึ้นมาแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงทายาทคนเล็กของตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลอยู่ภายในห้อง เขานึกว่าฌานินเลิกติดต่อกับชายคนนี้ไปแล้ว อุตส่าห์โล่งใจ เพราะรู้ประวัติเลื่องลือดีว่าไม่ธรรมดาเรื่องผู้หญิงคลื่นก้าวเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะหยุดตรงหน้าคนที่กำลังจ้องเขาอยู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของชายอีกคน สภาพดูไม่ได้นั้นชวนหงุดหงิดมือหนาคว้าแขนเรียว แล้วกระชากอย่างแรงจนคนเมาเซตาม ส่งเสียงอื้ออึงท้วงแผ่ว ๆ ในลำคอ แต่เปลือกตายังปิดสนิทไม่รู้เรื่อง คลื่นจ้องเขม็งทันที เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของเธอ“ปล่อยผู้หญิงของกู” เสียงทุ้มตวาดอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ“ฌาซึม เพราะมึงนี่เอง”“พล่ามอะไรของมึง?”“เกิดมามีชาติตระกูล ชีวิตดีขนาดนั้น มึงจะยุ่งกับน้องทำไมวะ”คลื่นกัดกรามแน่น ก่อนคำ

“ปากบอกว่าพี่น้อง แต่ดูจะสนิทสนมถึงขั้นไว้ใจให้มาส่งถึงในห้อง พี่น้องแบบไหนล่ะ” เขายังไม่ยอมหยุด ถามเหมือนต้องการหาเรื่องมากกว่าอยากได้คำตอบคิ้วเรียวขมวดนิ่ว รู้สึกว่าคลื่นมีบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนไปจริง ๆ เขาไม่เคยค้างในพื้นที่ของเธอ มีเพียงครั้งนั้นตอนป่วย แต่นั่นมันเป็นหลุมพรางทำให้เธอโง่งม“พี่คลื่นได้ฌากลับเข้ามาในกรงแล้ว ต่อให้ไม่อยากอยู่แต่ก็รู้นี่คะ ว่าไปไหนไม่ได้”หลังถ้อยคำนั้น ความเงียบโรยตัวลงมาคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง สายตาคมที่จับจ้องเหมือนพยายามคั้นคำตอบจากเธอ แต่ยิ่งเงียบ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ในที่สุดคลื่นก็เอ่ยถามเสียงต่ำ“กำลังคิดอะไรอยู่ ฌานิน”“ไม่รู้ว่าทำไมพี่คลื่นถึงต้องพยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในพื้นที่ของฌาขนาดนี้”“ยัดเยียด?” คลื่นทวนประโยคที่เพิ่งได้ยิน“ถ้ากำลังคิดจะทำให้ปั่นป่วน อย่าลงทุนขนาดนี้เลยค่ะ”เธอบอกอย่างตรงไปตรงมา มือเล็กค่อย ๆ บีบเข้าหากัน แววตาสั่นวูบขณะมองอีกฝ่าย ที่ตัดสินใจพูดเพียงเพราะอยากให้เข้าใจ“ตอนนี้ ฌาอยู่ในจุดที่ไม่อยากรักอีกแล้ว”“ไม่อยาก แปลว่ายังรัก ถูกไหม”“ใช่ค่ะ ยังรัก”เพียงคำตอบหลุดอ