جميع فصول : الفصل -الفصل 180

คลื่นขับรถมุ่งหน้ามายังสนามแข่ง เมื่อมาถึง กลุ่มคนในทีมก็เตรียมตัวก่อนแล้ว รอเพียงแค่เขาเดินไปออกคำสั่งให้ซ้อม“วันนี้ไปอู่พี่บอลไหมพี่”เจแปนเดินมาถาม แต่แทนที่จะสนใจประโยคนั้น คลื่นกลับฝากคำเตือนไปถึงคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า แค่คิดถึงสายตาที่ไอ้คนนั้นใช้มองผู้หญิงของเขา และรอยยิ้มกว้าง ๆ ของคนตัวเล็กก็เกิดอารมณ์ฉุนเฉียว“บอกเพื่อนมึง ถ้ายังอยากมีเงาหัว อย่ายุ่งกับผู้หญิงของกู”เจแปนชะงักกับสีหน้าและแววตาคลื่น พยายามนึกว่ากำลังหมายถึงใคร แต่เพียงไม่นานก็นึกออก“ไอ้นับเหรอวะพี่”“ใครล่ะ ที่มันชอบวุ่นวายกับของคนอื่น”เจแปนย่นคิ้วเล็กน้อย แววตาจริงจังของคลื่นทำเขาเผลอคิดว่าเรื่องมันใหญ่แค่ไหนถึงขั้นเอ่ยคำสั่งอย่างนี้ ก่อนจะโพล่งความคิดของตัวเองออกมา“ความจริงน้องฌาเป็นแค่คู่นอน พี่จะหวงน้องขนาดนี้มันแปลกนะผมว่า สุดท้ายยังไงพี่กับน้องก็ต้องแยกย้ายกันไปมีครอบครัวอยู่ดี”“กูให้เตือนมัน ไม่ใช่มาพล่ามอะไรน่ารำคาญ”“ถามจริงนะ พี่ชอบน้องเหรอวะ”“อะไรที่เป็นของกู กูจะหวง แล้วมันแปลกตรงไหน?”“ผมรู้จักพี่มาหลายปี ไม่เคยเห็นหวงใครแบบนี้ ขนาดพี่จ๋ายที่บอกว่าชอบ พี่ยังไม่หวงเท่านี้เลย”หลังได้ยิน กลางใ

“ยังไงนะ?” เพียงคำขอหลุดจากปาก เสียงทุ้มรีบทวนประโยคนั้นทันที พร้อมหัวคิ้วเข้มที่ขมวดผูกกันแน่นเป็นปมร่างเล็กผละออกห่าง ยิ้มอ่อน ๆ บนมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่ก็ไม่หลงเหลือความเจ็บปวดเหมือนก่อน จากนั้นก็พูดต่อ“ตอนนี้ พี่คลื่นไม่จำเป็นต้องทำแค่กับฌาแล้ว”ตอนนั้นที่เคยบอกให้เขาทำกับคนอื่น เธอเจ็บไปทั้งหัวใจ เจ็บมากซะจนร้องไห้ออกมา แต่ตอนนี้ ความรู้สึกที่เคยทรมานมันไม่มีอีกแล้ว“ประชดทำไม ไม่พอใจอะไรอีก”ใบหน้าหวานส่ายไปมาเชื่องช้าอย่างปฏิเสธคำกล่าวหานั้น ขณะอีกคนแสดงท่าหัวเสียเต็มประดา แต่คนตัวเล็กกลับมองนิ่ง ๆ ไม่ได้เผยความรู้สึกออกมา แม้อยากจะคาดเดา ตอนนี้เขาไม่สามารถรู้ได้ว่าสิ่งที่เธอคิดมากมายในหัวคืออะไรกันแน่ จู่ ๆ ถึงได้โพล่งแบบนั้น“ฌาไม่ได้ประชด ไม่เลยจริง ๆ นะคะ”“เหอะ!!”เสียงสบถต่ำลอดลำคอหนา ก่อนคลื่นจะยกคนตัวเล็กลอยขึ้นเหนือตัก จากนั้นก็คร่อมมาด้านบนแล้วก้มลงลากริมฝีปากพรมจูบ เขาจูบไปจนทั่วผิวขาวเนียน ทิ้งร่องรอยเพิ่มลงไปด้วยความไม่ชอบใจฌานินไม่ได้นิ่ง เธอจิกเล็บบนท่อนแขนแกร่งแรง ๆ ด้วยความโมโห เพราะตอนนี้บนตัวมีแต่รอยแดงช้ำจนน่าเกลียด แต่เขากลับไม่หยุดเพิ่มมัน

สิบนาทีผ่านไป ธันวาเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะตรงไปหาผู้เป็นนายที่ยืนนิ่ง พลางมองดูฌานินที่นอนขดตัวบนเตียง“ให้ผมอุ่มไปเลยใช่ไหมครับ”ดวงตาคมตวัดจ้องโดยไร้คำพูด ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายไปอุ้มเธอขึ้นมาจากเตียงแขน แล้วพาเดินไปทางประตู ธันวาเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มนิด ๆ แล้วรีบเดินตามหลังส่งเธอขึ้นรถที่เพิ่งขับออกไปด้วยความเร็ว ร่างสูงของคลื่นขึ้นมารอบนห้อง กลางอกเกิดความกระวนกระวายนิด ๆ ตลอดเวลาที่รอมักจะก้มดูเวลาบนจอมือถือเมื่อเห็นว่าตอนนี้ผ่านไปพักใหญ่ จึงแตะปลายนิ้วไปยังช่องแชตของคนตัวเล็ก แล้วส่งคำถามลงไปแชต: ฌานินคลื่น: หมอบอกว่าเป็นอะไร23:50คลื่น: แค่ตอบ มันลำบากนักหรือไง00:15คลื่น: เล่นตัวเพื่อ?ลมหายใจร้อนถอนกระแทกออกมาแรง ๆ เพราะไม่ว่าจะส่งข้อความไปยังไงเธอก็ไม่แม้แต่จะเปิดอ่านจนหงุดหงิด เขาจึงตัดสินใจแชตไปหาธันวาแทนแชต: ธันวาคลื่น: รายงานมาธันวา: กำลังจะกลับครับ เพิ่งรับยาคลื่น: ฌานินเอาโทรศัพท์ไปใช่ไหมธันวา: ครับ เธอกำลังคุยกับเพื่อนอยู่มือหนาพลันกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาแข็งกร้าวจ้องประโยคที่ลูกน้องตอบกลับมา“เหอะ!!” พออ่านคำนั้นเสียงทุ้มก็สบถต่ำลอดไรฟันทันที เพราะนั่นแปลว่าเธอ

… ภายในห้อง ฌานินนำของที่ซื้อวางเอาไว้บนโต๊ะตัวเล็ก ก่อนจะไปหยิบยามากินตามหมอสั่ง จากนั้นเธอก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนเพื่อจะอาบน้ำครืด~ เสียงสายเรียกเข้าดังขึ้น ใบหน้าหวานจึงก้มลงมองกระเป๋าสะพายที่เพิ่งวางบนโต๊ะ แล้วล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา เมื่อเห็นเบอร์ของขวัญใจก็รีบกดรับทันที“ว่าไงขวัญ”(ยัยฌา ฉันหาบิกินี่ไม่เจอ แกหยิบผิดหรือเปล่า)“เดี๋ยวฌาไปดูแป๊บนึงนะ”ฌานินเดินออกจากห้องนอน ตรงไปหยิบถุงข้าวของมารื้อดู และก็เห็นว่ามีชุดบิกินี่ของขวัญใจถูกหยิบติดมือมาด้วยจริง ๆ“มีจริงด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้ฌาเอาไปให้”(โอเค โล่งอก นึกว่าเอาวางทิ้งไว้ที่ไหน)“เดี๋ยวฌาอาบน้ำก่อนนะขวัญ”(ค่า จะอาบเหมือนกัน)หลังวางสาย ร่างเล็กเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง แล้ววางโทรศัพท์ลงข้างกระเป๋าสะพาย เตรียมตัวจะอาบน้ำระหว่างปลดกระดุมเสื้อ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ช่วงนี้ไปจนกว่าจะครบกำหนดงดมีเซ็กซ์ตามที่หมอบอก คลื่นคงไม่โผล่มาที่ห้องบ่อยนัก เพราะถ้าไม่มีเรื่องบนเตียง ก็แทบไม่มีเหตุผลอะไรให้เขาต้องมาหาเธอเลยแวบหนึ่งที่ความรู้สึกในอดีตเมื่อไม่กี่เดือนก่อนแทรกมา ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองดูไร้ค่าจริง ๆ เป็นครั้งแร

เช้าวันต่อมาเมื่อคืนฌานินคุยกับกลุ่มเพื่อน เรื่องที่คลื่นรู้และสั่งห้าม เธอคิดหนักว่าจะทำยังไงดี เนื่องจากบอกนับหนึ่งเอาไว้แล้ว สุดท้ายปอร์เช่จึงอาสาจะไปคุยให้ และคงบอกความจริงถึงสาเหตุแน่นอนว่าเพื่อนของเธอทั้งสองคนต่างบ่นเป็นเสียงเดียวกันกับการที่คลื่นเริ่มหนักข้อควบคุมทุกอย่าง และมีประโยคหนึ่งของขวัญใจที่ส่งทิ้งท้ายก่อนแยกย้ายไปเข้านอน‘สักวันหนึ่ง เขาคงควบคุมแม้กระทั่งลมหายใจของแก’คำนั้นยังติดในห้วงความคิดแม้ตอนตื่น เป็นประโยคแรกที่นึกถึง เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าสักวันมันจะหนักยิ่งกว่านี้ เหมือนเขาจะเอาตามที่ตัวเองพอใจให้ได้ โดยไม่สนความรู้สึกของใครสุดท้ายทริปครั้งนี้ก็ไม่มีนับหนึ่งร่วมไปด้วยอย่างที่หวัง ปอร์เช่เพียงบอกว่า ไว้กลับมาแล้วค่อยพาไปกินเลี้ยงแทนคำขอโทษ เธอได้แต่ยิ้มให้จอมือถือทั้งที่ไม่ค่อยรู้สึกดีนัก ส่วนรถที่ต้องนั่งไปก็เป็นรถคนของคลื่นอย่างปฏิเสธไม่ได้หลังตรวจเช็กกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย ร่างเล็กเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อเตรียมอาบน้ำ แต่พอเห็นภาพในกระจก รอยแดงที่กระจายเต็มผิว จู่ ๆ หัวใจก็หนักอึ้งขึ้นมา มันมีมากซะจนดูน่าเกลียด แถมเมื่อคืนความหงุดหงิดของคลื่นนั้นทำให้