Todos os capítulos de ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Capítulo 181 - Capítulo 190

คลื่นมองร่างเล็กที่เอ่ยถ้อยคำนั้น เสียงสะอื้นของเธอดังระงม แทนที่เขาจะฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ แต่ไม่เลย กลับปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำ ยิ่งเห็นน้ำตาไหลอาบ ยิ่งกระตุ้นให้ไฟกลางอกลุกโชน“หยุดร้องซะ!! มันน่ารำคาญ”เพี๊ยะ!!สิ้นสุดประโยคนั้น ร่างเล็กรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีแล้วฟาดมือลงไปบนใบหน้าหล่อเข้าอย่างจัง สิ่งที่เธอมอบให้ คงทำให้เขาอึ้งจนชาไปทั้งร่างมากกว่าเจ็บตอนนี้ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงสะอื้นที่ยังดังคลอออกมา ดวงตาคมของคลื่นทอดมองนิ่ง ๆ เหมือนไม่คิด ว่าเธอจะกล้าทำอย่างนี้“ฌาเกลียดพี่คลื่น”คลื่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เมื่อคำว่า เกลียด หลุดออกจากปากเธอเป็นครั้งที่สอง เขาใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ความเดือดพล่านเข้ามาแทนที่ความสับสนวุ่นวาย มือหนาคว้าไปจับต้นคอเล็ก แล้วโน้มลงป้อนจูบบดขยี้ ทั้งป่าเถื่อนและคลุ้มคลั่ง“อึก! อื้อ!!” เสียงอื้ออึงดังประท้วงแว่วแผ่ว ๆ ในลำคอ ตามมาด้วยกำปั้นเล็กทุบรัวใส่แผงอดแกร่งจนสุดแรง ฌานินดิ้นพล่าน เพื่อจะเอาตัวเองออกจากจูบที่น่าขยะแขยงของเขาในที่สุดคลื่นก็ผละใบหน้าออก ก้านนิ้วยาวกดลงบนพวงแก้มนุ่ม ก่อนจะถูแรง ๆ ปาดเช็ดน้ำตาให้ แต่เพราะความเจ

เวลาสามทุ่มฌานินยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมบนเตียง ไม่ขยับ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองอะไร เธอร้องไห้จนตาบวม ร้องอย่างหนักจนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาสิ่งที่กัดกินอยู่ตอนนี้ มันมากกว่าความทรมาน มากกว่าความเสียใจ มากกว่าความเจ็บปวดที่เคยผ่านมา เขาทำลายหลายอย่างไป จนตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรให้ทำลายอีก ไม่เหลือเลยจริง ๆมันคือความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังหัวใจแตกสลายหมดแล้วฌานินสูดลมหายใจสั่นพร่าเข้าลึก ๆ เหลือบสายตามองจอมือถือที่สั่นตลอดเวลาจากแจ้งเตือนของเพื่อนแชตมาถามอย่างเป็นห่วง การยกเลิกทริปไปเที่ยวกะทันหัน มันมีเหตุผลไม่กี่อย่าง และคิดว่าปอร์เช่กับขวัญใจคงรู้ดีเป็นครั้งแรกที่เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร ทั้งตอนนี้ พรุ่งนี้ และวันต่อ ๆ ไป ยังจะจำใจอยู่กับคนทำลายสิ่งหวงแหนได้อีกนานแค่ไหนกัน หลังจากนี้ สิ่งที่คลื่นเคยทำคงย้อนกลับมาหลอกหลอนซ้ำ ๆ จนไม่อยากเข้าใกล้แม้จะไม่ได้ยินคำว่าขอโทษหลุดออกมาจากปากเขาสักครั้ง แต่เธอหวังว่าลึก ๆ เขาจะรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองบ้าง ทว่าเมื่อความคิดนั้นผุดขึ้น เธอกลับหัวเราะแผ่ว ๆ ออกมาในความเงียบ หัวเราะทั้งที่ตาบวมแดง ทั้งที่หัวใจหนักอึ้ง เพราะคนอย่างคลื่น จะรู้ส

วันต่อมาฌานินตื่นเช้ากว่าปกติและรีบลงมาหาสร้อยทันที ตอนแรกขวัญใจกับปอร์เช่รับปากว่าจะมาช่วย แต่สุดท้ายก็โทรมาบอกว่าไม่ได้มา เพราะต้องพาแม่ไปซื้อของ ส่วนปอร์เช่ก็น่าจะตื่นสายตามนิสัยมือเรียวกวาดไปตามพุ่มไม้และพงหญ้าทุกจุดที่คิดว่าสร้อยอาจหล่นอยู่ เธอค่อย ๆ ไล่หาอย่างไม่ยอมละสายตา ทว่ากลับไม่พบอะไรเลยจากแดดอ่อน ๆ ในยามเช้า เวลาค่อย ๆ ผ่านไป กระทั่งแสงแดดเริ่มร้อน เหงื่อซึมตามกรอบหน้าสวย เพราะสู้แสงแดดไม่ไหว ร่างเล็กที่ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าจึงถอดใจในที่สุด ก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง และนึกไปพลาง ๆ ว่าตอนเย็นจะลงมาหาดูอีกครั้ง มันคงอยู่แถวนั้นไม่หายไปไหนเธอได้แต่ภาวนา… ขอให้เจอขาเรียวที่อ่อนแรงก้าวเข้ามาภายในห้อง พาตัวเองไปทิ้งตัวนั่งพักบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า เพราะเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับลงก็ลากยาวไปถึงตีสามแถมยังตื่นเช้า จึงเพลียเพียงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน กลางใจก็สั่นไหว การกระทำของคลื่นสร้างความเจ็บปวดให้เธอมาก มากซะจนไม่อยากมองหน้า แต่มันคงเลี่ยงไม่ได้ เพราะในตอนนี้เธออยู่ในพื้นที่ของเขาแกร็กเสียงเปิดประตูห้องทำให้ทั้งร่างของฌานินที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้ง ใบหน้าหวานหันมองบานประ

… กลางดึกร่างเล็กนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีลมหายใจอุ่นรดลงมาที่ซอกคอ ตามด้วยแรงกดทับจนหนักทั่วร่าง ก่อนจะสะดุ้งวาบเมื่อความเสียวซ่านแล่นผ่านอก เหมือนกำลังมีฝ่ามือบีบขยำเธอกำลังคิดว่าตัวเองฝันอยู่ และช่างเป็นฝันที่ลามก สัมผัสนั้นทำให้ร่างกายกระตุกเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บแปลบ จนต้องฝืนลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด“… อื้อ” เสียงหวานครางแผ่วในลำคอ กลิ่นของน้ำหอมที่คุ้นเคยปะทะจมูกยามหายใจเข้า นั่นทำให้ได้สติและรู้ว่านี่มันไม่ใช่ความฝัน มือเรียวรีบควานหาโคมไฟและกดเปิดในทันที“พี่คลื่น!!!” เสียงหวานตะเบ็งออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งในลมหายใจของเขาทำให้รู้ว่าดื่มหนักขนาดไหน“… ทนไม่ไหว”เสียงทุ้มเอ่ยยาน ๆ ทว่าฌานินไม่สนใจ ความหงุดหงิดปะทุขึ้น เธอรีบผลักเขาออก ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ก้มลงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว“ที่ฌาขอ มันทำยากนักเหรอคะ!!”คนเมาไม่พูดอะไร เขาโน้มลงซบใบหน้ามาแนบกับตักเล็ก แล้วเป่าลมหายใจร้อนกระแทกแรง ๆ ฌานินไม่ได้นิ่ง เธอใช้มือพยายามดันไหล่กว้าง แต่ตอนนี้ร่างหนาแทบไม่ขยับเลย“ออกไปนะ ออกจากห้องไปเดี๋ยวนี้”“…”“ถ้าไม่ออก

… อีกฟากหนึ่ง ภายในห้อง ร่างสูงของคลื่นนอนทอดกายอยู่บนเตียง มือหนาถือสร้อยเส้นใหม่ที่เขาซื้อมา บนปลายสร้อยนั้น คือแหวนวงเดิม แหวนที่มีคุณค่าและความหมายต่อคนตัวเล็ก ในหัวกำลังคิดว่าจะนำไปคืนให้เธอ เพียงแค่หวังว่ามันจะช่วยลบล้างความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจให้เบาลงบ้าง ไม่นึกเลยว่าเขาจะมานั่งคิดมากเกี่ยวกับเรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งมากมายขนาดนี้ แม้แต่เรื่องของจ๋ายที่เคยบอกใครต่อใครว่าชอบนักหนา ยังไม่ติดอยู่ในความคิดจนหมกมุ่นติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาคั่นความคิด เขาวางสร้อยในมือลง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแทนแชต: ธันวาธันวา: น้องไม่กินนะครับ ให้ผมเอากลับ บอกว่าจะออกไปกินข้างนอกกับเพื่อน จะให้ยกไปให้ หรือเอากลับไปบ้านใหญ่ดีครับดวงตาคมวูบไหวหลังอ่านสิ่งที่ลูกน้องส่งแชตมาบอก เขากดปลายนิ้วกระแทกบนหน้าจอแรง ๆ ลมหายใจร้อนวูบวาบ พลันกัดกรามแน่นข่มใจตอบกลับในที่สุดคลื่น: เอาไปให้โรมกับรามกินก็ได้ ธันวา: รีบเอาสร้อยคืนเถอะนะครับ คลื่น: รู้แล้ว จะเอาให้วันนี้พอรู้ว่าเธอไม่ยอมกินอาหาร กลางอกก็ยิ่งหนักอึ้ง ตอนนี้มันเกิดคำถามมากมายวนซ้ำไปมาอยู่ในหัว หลากหลายความรู้สึกสาดซัด ที่เคยหวงแทบเป็นบ้า ม