Todos os capítulos de ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Capítulo 191 - Capítulo 200

“ใช่ค่ะ พี่คลื่นรบกวน มาทุกวัน มาทำไมคะ บอกแล้วไง ต้องให้พูดซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้งล่ะ ถึงจะเข้าใจสักที”จากคิดว่าจะใจเย็น แต่พอได้ยินคำถามที่หลุดออกมาเมื่อครู่ เธออดสวนกลับไม่ได้จริง ๆ เขาทำเหมือนไม่รู้ตัวว่ารบกวนขนาดไหน อย่างตอนนี้ก็ยังโผล่มาทั้งที่ขอไปแล้ว“อาหารก็เหมือนกัน ไม่ต้องสั่งอะไรมาแล้ว ฌาไม่อยากกิน ถ้าหิวจะทำกินเอง ไม่ต้องแสดงความห่วงใยผู้หญิงที่เป็นของเดิมพันขนาดนั้นหรอกค่ะ”“พูดช้า ๆ ก็ได้ เดี๋ยวหายใจไม่ทัน”“ที่ฌาบอก เข้าใจหรือเปล่าคะ”“… ไม่ได้ตั้งใจกวน”“เรื่องไปคอนโด ฌาจะไปพรุ่งนี้นะคะ ถือว่าบอกแล้ว”“ยังไม่อนุญาต”มือเรียวค่อย ๆ กำเข้าหากันเบา ๆ หายใจเข้าออกลึก ๆ เธอคิดเผื่อเอาไว้แล้ว ว่าเขาจะไม่อนุญาต และมันก็เป็นไปตามคาด“โอเคค่ะ ไม่ไป พอใจแล้วนะคะ เชิญออกไปจากห้อง”เสียงถอนหายใจแผ่วเบาหลุดออกมาจากคนตัวสูง ฌานินเพิ่งสังเกตว่าในตอนนี้คลื่นดูสงบ ราวกับเป็นคนละคนกับชายที่เคยขี้หงุดหงิดและไร้เหตุผล หากเป็นก่อนหน้า เพียงเธอพูดแบบนั้น เขาคงสวนกลับทันที ทว่าในตอนนี้ เขากลับเงียบ มันยิ่งเหลือเชื่อคลื่นล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วกำสร้อยเอาไว้ “… เรื่องสร้อย”ขณะมอ

… สามวันต่อมาหลังอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้อง ร่างเล็กก็ต้องอารมณ์เสียแต่เช้า เมื่อมีอาหารวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ไม่ต่างจากที่ผ่านมา เหมือนประโยคที่บอกไปตอนนั้น คลื่นจะไม่เข้าใจไม่ต้องเดินไปดูเธอก็รู้ว่าทั้งหมดนั้นคือของโปรดที่ตัวเองชอบกิน มันเป็นแบบนี้เข้าวันที่สามแล้ว น่าแปลกใจทั้งที่เขาไม่เคยถาม แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเธอชอบกินอะไรความคิดผุดมาเพียงไม่นานก็ถูกปัดทิ้งอย่างไม่อยากเก็บมาใส่ใจ ฌานินเมินเฉยต่อของโปรดตรงหน้าเช่นทุกวัน ก่อนจะเดินเข้าครัวไปทอดไข่มากินกับข้าวสวยร้อน ๆ เลือกไม่ชายตามองของที่เขาเป็นคนเตรียมมาให้ ไม่แตะ และไม่รับรู้ความใส่ใจนั้นหลังกินข้าวและล้างจานเรียบร้อย ร่างเล็กเดินมานั่งบนโซฟา พลางคิดว่า ที่คลื่นบอกจะให้คนของตัวเองช่วยหาของสำคัญ มันจริงใช่ไหม ทำไมผ่านมาสามวันแล้วยังไม่เจอ แล้วจะเจอหรือเปล่า มันมีทั้งความสงสัยและกังวลปะปนในความคิด เสียงถอนหายใจหลุดออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนเสียงแจ้งเตือนจะดึงให้ดวงตากลมหลุบต่ำลงมามองแชต: คลื่นคลื่น: กินข้าวหรือยังคลื่น: อร่อยไหม ที่บ้านพี่ทำให้คลื่น: ชอบหรือเปล่าครับฌานินถอนหายใจเบา ๆ กับการเรียกแทนตัวเองที่เปลี่ยนไปของอีกคน ใช่ว่าเ

เมื่อรู้ว่าหาแหวนของแม่เจอแล้ว จากที่คิดจะอยู่คอนโดของตัวเองต่ออีกสองวัน ฌานินรีบนั่งรถมายังคอนโดของคลื่นทันที ความโล่งใจและดีใจปะปนกันจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ทั้งที่ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคอนโด แต่สำหรับฌานินมันกลับยาวนานอย่างทรมาน เธอนั่งบีบประสานมือแน่นตลอดทาง หลังจากห่อเหี่ยวเกือบอาทิตย์ หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อคิดว่ากำลังจะได้ของสำคัญในชีวิตคืนความดีใจทำให้ลืมไปสนิทว่าห้องที่คลื่นบอกให้มาหาเป็นห้องของใคร จนกระทั่งยืนอยู่ตรงหน้าประตูและยกมือกดออด ความคิดนั้นจึงถูกฉุดเข้ามาในหัวแกร็ก!ความคิดยังผุดขึ้นมาไม่ถึงนาที คนที่เปิดประตูห้องก็ไขข้อสงสัยทั้งหมด มันจะเป็นห้องคนอื่นได้ยังไงกัน หากไม่ใช่เจ้าของช่องแชต ความจริงทำให้นิ่งค้าง เมื่อรู้ว่าคลื่นให้มายังห้องของเขา พื้นที่ส่วนตัวที่เคยหวงนักหนา“เข้ามาข้างใน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทว่าตอนนี้เหมือนคนตัวเล็กเหม่ออยู่ในความคิด คลื่นยกยิ้มพลางก้มลงมาใกล้ ๆ จนลมหายใจกระทบพวงแก้มเนียน“คนสวยครับ เข้าห้องได้แล้ว” ไม่เพียงแค่เอ่ยเสียงนุ่ม แขนแกร่งยังยื่นมาโอบคล้องเอวบางเอาไว้ เท่านั้นเธอก็ได้สติ แล้วรีบเบี่ยงตัวหลบหน

ราวกับเวลาระหว่างคนทั้งคู่หยุดเดินลงชั่วขณะ สายตาสองคู่จ้องประสานกันท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง ผ่านไปพักใหญ่มือหนาที่จับรั้งแขนเรียวเอาไว้ก็ค่อย ๆ คลายออก นั่นทำให้ร่างเล็กกลับมามีสติ“เมื่อกี้… พูดว่าอะไรนะคะ”“…” เธอทวงถามอีกครั้ง แต่คำตอบกลับมีเพียงความเงียบ คลื่นนิ่งค้างราวกับคนถูกน้ำท่วมปาก ไม่กล้าเอ่ยประโยคนั้นซ้ำสอง กลางอกมันปวดหน่วงจนลมหายใจร้อนผ่าวและติดขัด“จะคืนอิสระให้ฌาใช่ไหม”“…”“ตอบสิคะ” ฌานินร้อนรน เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดอย่างแน่นอน แต่พอถามซ้ำ เขากลับไม่ยอมพูดอะไรเลย ต่อให้ถูกคาดคั้นคลื่นก็ยังเงียบ จึงตวาดลั่นเสียงดัง“ฌาบอกให้พูดไง!!”“อิสระ… พี่จะคืนให้”คลื่นกำมือแน่น ต่อให้อยากเฉยประโยคนั้น แต่สุดท้าย ตอนนี้เขารั้งไม่ได้แล้ว ถ้อยคำเดิมถูกเอ่ยออกมาอีกครั้งเสียงเบา แต่สำหรับฌานินมันดังยิ่งกว่าเสียงตะโกนข้างหูน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไหลย้อนกลับมาอีกครั้ง ฌานินค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟาตัวเดิม และในขณะที่หัวใจของเธอพองโตด้วยความโล่งและดีใจ เมื่ออิสระถูกส่งคืนกลับมาให้ แต่หัวใจของอีกคนเหมือนถูกฉุดดิ่งลงสู่ห้วงความทุกข์“พะ พี่คลื่นไม่หลอกฌาใช่ไหม”“ครับ พ

โทรศัพท์ถูกหยิบออกจากกระเป๋า ก่อนจะยกขึ้นกดถ่ายบันทึกทั้งภาพนิ่ง และคลิปวิดีโอ แล้วส่งต่อเข้าไปในแชตกลุ่มของเพื่อนทันทีแชตกลุ่มฌานิน: -ส่งภาพ-ติ๊ง~ ยังไม่ทันได้พิมพ์ข้อความต่อ แชตของนับหนึ่งก็เด้งซ้อนขึ้นมาบนหน้าจอ หัวใจของฌานินสั่นวูบ เพราะยังไม่ได้บอกเรื่องที่จะไม่ไปเรียนแลกเปลี่ยน เสียงถอนหายใจหลุดแผ่วเบา ก่อนจะแตะนิ้วเข้าไปอ่านแชต: นับหนึ่งนับหนึ่ง: ตัดสินใจได้หรือยังครับ ไปก่อนสักหนึ่งอาทิตย์ก็ได้ฌานิน: ฌากำลังจะคุยกับพี่นับเรื่องนี้พอดีเลยค่ะนับหนึ่ง: ครับ ว่ายังไง?ฌานิน: ตอนนี้พี่คลื่นคืนอิสระให้ฌาแล้ว เลยคิดว่าจะไม่ไปเรียนแลกเปลี่ยนReadพอเห็นข้อความขึ้นอ่าน แต่ไม่มีการตอบกลับ ร่างเล็กยิ่งใจหาย จึงรีบกดโทรออกทันที ไม่นานนับหนึ่งก็กดรับ เสียงหวานรีบพูดอย่างรู้สึกผิด“ฌาขอโทษนะพี่นับ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย”(พี่เป็นคนเสนอช่วยเอง ไม่ต้องขอโทษเลยครับ)“พี่นับเงียบ ฌาตกใจหมดเลย”(พี่แค่คิดว่าไปเรียนแลกเปลี่ยนก็ดี ถึงมันจะคืนอิสระ แต่เราไม่รู้ว่าเชื่อได้แค่ไหน เอาตัวเองหนีออกมาให้ห่าง น่าจะดีกว่า)“ความจริงตอนตัดสินใจ ฌาแค่อยากหลุดพ้น แต่ใจลึก ๆ ไม่อยากไปต่างบ้านต่างเมืองเลยค