Todos os capítulos de ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Capítulo 241 - Capítulo 250

ความเจ็บปวดในครั้งนั้น มันทำให้เธอเอาแต่ผลักเขาห่างออกไป แม้คำว่า ให้ลองแก้ไข จะหลุดจากปาก แต่หัวใจดวงน้อยที่ผ่านความบอบช้ำ ยังไม่เคยเปิดรับจริง ๆ เลยสักครั้งหากเธอมั่นใจ แล้วมันจะเป็นอะไรถ้าให้เขาได้ก้าวเข้ามามากขึ้นอีกนิด และถ้าสุดท้ายมันไม่มีความหมายอะไรเลย ทุกอย่างก็แค่จบลงเท่านั้น“เย็นนี้… อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนก็ได้ค่ะ”“พูดจริง?” คิ้วหนายกขึ้นตั้งคำถามด้วยความแปลกใจอย่างไม่คิดว่าเธอจะเอ่ยปากชวนด้วยตัวเอง“ทำไมคะ”ลมหายใจของฌานินสะดุดวูบ เมื่อจู่ ๆ คลื่นก็ซบใบหน้าหล่อลงมาแนบตรงซอกคอ มือที่จับตรึงข้อมือเล็กคลายออกคืนอิสระให้ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน เหลือเพียงลมหายใจร้อนที่เป่ากระทบผิว“ลุกขึ้นไปได้แล้วค่ะ อย่าทำแบบนี้”“ขอห้านาที… พี่ไม่ได้จะทำอะไรมากกว่านี้เลย”ร่างของคลื่นสะท้านเบา ๆ เพียงแค่เธอชวนกินมื้อค่ำ เท่านั้นหัวใจของเขามันก็พองโต มีความสุขมากขึ้น เพราะคำขอเล็ก ๆ ที่เพิ่งเอ่ยออกไป เธอไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่เลือกจะเก็บมันไว้พิจารณาสำหรับคนที่แบกความผิดเอาไว้เต็มอก ต่อให้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเพียงน้อยนิด แค่นั้นมันก็ดีมากพอแล้ว“พี่จะทำมื้อค่ำเอง”“วะ ว่าไงนะคะ”“พี่ทำได

ตอนนี้คลื่นกำลังนั่งก้มหน้าสำนึกผิดอยู่บนโซฟา ในมือเขากำเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่น ยังไม่ได้สวมใส่มัน ความรู้สึกผิดถาโถมใส่ไม่หยุด ผิดที่อุตส่าห์ตั้งใจเข้าครัวแท้ ๆ แต่กลับทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน และที่น่าหวั่นใจกว่านั้นคือเขาทำให้คนตัวเล็กโกรธเข้าเต็ม ๆแม้อยากจะไปดูว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ก็ทำไม่ได้ เพราะถูกสั่งให้นั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามลุก ห้ามไปไหน ดีเท่าไรแล้วที่ยังไม่ถูกไล่ออกจากห้องเสียงย่ำฝีเท้าดังแว่วมาจากทางครัว เรียกให้คนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่นานเงยขึ้นมอง ก่อนจะต้องชะงัก เมื่อประจันเข้ากับสายตาพิฆาตของร่างเล็ก จนเขาได้แต่ก้มหลบลงอีกครั้งอย่างคนรู้ผิด“ฌานิน… พี่ไม่ได้ตั้งใจ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ เสียงเรียบ ทำให้มือหนาที่วางอยู่บนท่อนขาค่อย ๆ กำแน่น ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง มันชัดเจนว่าเธอกำลังไม่พอใจแค่ไหน ใบหน้าหล่อค่อย ๆ เงยขึ้นมองเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หมดสภาพเสี่ยใหญ่ที่เคยปากดี บงการทุกอย่างได้ดั่งใจ“โกรธเหรอครับ”“ฌาไม่ควรโกรธหรือไง ทั้งที่ห้ามแล้ว ยังรั้นจะทำเองอยู่ได้”“พี่ตั้งใจทำ…” เขารีบพูดแทรกทันควัน ก่อนเสียงจะอ่อนลง “แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั

… นับหนึ่งเขาอยากรู้จริง ๆ ว่ามันมีความจำเป็นอะไรนักหนาถึงโทรมา และอยากรู้ ไอ้คนที่แทนตัวเองว่าพี่ชายที่แสนดี มันจะเป็นยังไงหากคนรับสายคือเขา ไม่ใช่ฌานินมุมปากหยักแสยะยิ้มร้าย พลางแตะปลายนิ้วรูดรับสายวิดีโอคอล แล้วกดเปิดกล้องหลัง ส่องกล้องสาดไปทางผ้าม่านตรงระเบียง(ฌา น้องมินนี่อ้อนใหญ่เลยครับ ดูสิ น่ารักไหม)ภาพแมวตัวอ้วนถูกโชว์ผ่านสายวิดีโอคอล คลื่นแค้นหัวเราะเบา ๆ ขณะอีกมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเปล่งคำตอบออกมา“แมวที่อยู่กับมึง น่ารักเท่าแมวที่อยู่ในห้องกับกูหรือเปล่า”ทันทีที่เขาเอ่ยคำนั้น เสียงจากปลายสายก็เงียบงัน ได้ยินเพียงลมหายใจหนัก ๆ กระแทกผ่านลำโพงเข้ามา นั่นยิ่งทำให้คลื่นชอบใจ(ทำไมมึงอยู่กับฌานิน)“อ่า นั่นสิ ทำไมกูถึงเข้ามาอยู่ในห้องฌาได้ มันแปลกจริง ๆ ว่าไหม”(ครั้งนี้ คนอย่างมึงใช้มารยาอะไรหลอกฌาอีกล่ะ)“เป็นพี่ชายประสาอะไร ถึงไม่รู้ว่าน้องสาวของมึงให้โอกาสกู”(โอกาสอะไร)“ไม่รู้จริง ๆ แฮะ แต่ก็นะ คนนอก ฌาคงไม่อยากบอกให้รู้” เขาหัวเราะเย้ยเบา ๆ เนื่องจากกลัวคนที่อยู่ในครัวจะได้ยิน สะใจไม่น้อยที่เห็นสีหน้าตกใจของคนในสาย(กูถาม ว่าโอกาสอะไร)“ใจเย็

… หลายวันต่อมาฌานินกำลังนั่งรถไปกับคลื่นตามคำชวน เขาบอกว่าอยากจะพาไปหาอะไรกิน แต่ไม่ได้บอกว่าจะพาไปร้านไหน และเธอก็ไม่ได้ถามช่วงที่ผ่านมา เพราะเธอยุ่งกับงานกลุ่ม ทำให้คลื่นมักจะไปรอเจอที่คอนโดทุกวัน วันละสิบนาทีอย่างที่เขาพูด และไม่ได้ขึ้นไปบนห้องอีก แต่เมื่อชวนไปดูหนัง เธอจะปฏิเสธทันที เพราะเข็ดกับตอนนั้น ความระแวงทำให้ไม่เชื่อใจทุกอย่างยังคงดำเนินไป คลื่นใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองกับหลายสิ่ง รอคอยว่าสักวันหนึ่งหัวใจดวงน้อยนั้นจะอ่อนลงให้เขาเข้าไปในฐานะคนสำคัญ“ขอแวะเข้าบ้านก่อนนะครับ”“บ้าน? ไปทำไมคะ” ใบหน้าหวานหันขวับมามองคนข้างกันทันที ก่อนจะเห็นใบหน้าระรื่นของคลื่นหันมายิ้มให้“พาลูกสะใภ้ไปแนะนำให้พ่อรู้จัก”คำตอบนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอรีบส่ายหน้ารัว ๆ “ฌาไม่ไปนะพี่คลื่น”“ทำไม เดี๋ยวอีกไม่นานเราก็จะได้เป็นแฟนกันแล้ว ไปบ้านแฟนแปลกตรงไหน หืม”คลื่นยิ้มกว้าง ทันทีที่ถ้อยคำนั้นหลุดออกมาจากปากเขาก็เขินหน้าแดงซะเอง ร้อนวูบจนต้องหลบสายตา แต่ก่อนที่ความคิดนั้นจะลอยเตลิดไปไกล ร่างเล็กข้างกายก็เอ่ยขึ้น ช่วยดึงเขาลงจากฝัน“อย่าคิดไปเองสิคะ ฌายังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ”“พี่ต้องแวะไปเ

“พ่อจะเอาอะไรมาก กับคำพูดเด็กคนหนึ่ง”“ลองทำความรู้จักกันเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร”คลื่นถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่ายกับคำนั้น พลางมองร่างเล็กที่นั่งข้าง ๆ เธอนิ่งเฉยจนดูไม่ได้ใส่ใจอะไรกับประโยคที่พ่อของเขาเอ่ยเมื่อครู่ ก่อนจะมีเสียงดังขึ้นข้างหูอย่างเยาะเย้ยตัวเอง ว่าเธอจะมาสนใจเขาทำไมกันบรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินไปเรื่อย ๆ แทบไม่มีบทสนทนาระหว่างสองพ่อลูก มีเพียงความเงียบที่แทรกคั่นอยู่ตลอดมื้อค่ำ ขณะที่ฌานินก็ปิดปากเงียบ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเช่นกันเธอแทบไม่ต้องตักอาหารใส่จานเลย เพราะคลื่นคอยตักให้ และทุกการกระทำก็ตกอยู่ในสายตาเจ้าของคฤหาสน์ที่มักจะจับจ้องมองดูความใส่ใจของลูกชาย ที่มีให้ผู้หญิงตัวเล็กข้างกัน ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ… หลังมื้อค่ำจบลง คลื่นบอกลาผู้เป็นพ่อ จากนั้นก็พาร่างเล็กที่เงียบไม่พูดจาตั้งแต่ช่วงเริ่มกินข้าวเดินไปยังรถ เขารู้สึกได้ว่าบรรยากาศมันชวนให้อึดอัดมากขึ้น และโทษตัวเองอยู่ลึก ๆ ว่าไม่น่าคิดแผนรวบรัดนี้ขึ้นมา เพราะความใจร้อนเกินไป“พี่คลื่นควรทำความรู้จักกับคนที่คุณท่านแนะนำนะคะ”กึก! ขาแกร่งที่กำลังก้าวนำพลันชะงักหลังได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมาจาก