All Chapters of ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Chapter 231 - Chapter 240

… ร้านอาหารคลื่นพาคนตัวเล็กเข้ามาภายในร้านอาหารที่ลูกน้องคนสนิทเป็นคนจัดการจองเอาไว้ล่วงหน้า ร้านบรรยากาศเงียบสงบ และมีห้องสำหรับนั่งกินแบบส่วนตัว อาหารที่นี่เสิร์ฟเป็นคอร์ส แต่ละเมนูถูกรังสรรค์โดยเชฟประจำร้านโต๊ะอาหารเป็นแบบนั่งพื้นคล้ายร้านญี่ปุ่น เมื่อนั่งลงแล้วคลื่นก็ถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนังของตัวเองออกทันที แล้วยื่นไปให้คนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงกันข้าม“กระโปรงมันสั้นไปนะ เอาเสื้อพี่คลุมขาไว้ดีกว่า”“ขอบคุณค่ะ” มือเรียวยื่นไปรับเอาเสื้อของอีกคนมาคลุมลงบนขาของตัวเองอย่างไม่ค้านอะไร ทั้งที่ความจริงปากเกือบพลั้งพูดปฏิเสธ แต่ปรามตัวเองไว้ได้ทันร่างเล็กเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะเห็นแชตของเพื่อนค้างบนหน้าจอ จึงแตะเข้าไปอ่านเพื่อรอเวลาอาหารมาเสิร์ฟแชตกลุ่มขวัญใจ: ยัยฌา ฉันได้ยินคนในคณะพูดกันใหญ่ ว่าแกเป็นเด็กเสี่ย น่าตบปากจริง ๆเมื่อได้อ่านที่ขวัญใจบอก กลางอกของฌานินก็พลันร้อนผ่าวทันที ใบหน้าหวานเงยขึ้นมามองอีกคนที่กำลังจับจ้องสายตามายังเธอไม่กะพริบ“อย่าไปรับที่หน้าคณะอีกนะคะ”“อ่า… พี่แค่ไม่อยากให้เดินไกล” เมื่อถูกห้าม นัยน์ตาคมพลันหมองลงเล็กน้อย“ฌาเดินได้” เสียงถอนหายใจหลุดจา

ดวงตากลมของฌานินมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ แววตาของเขาแข็งกร้าวราวกับหงุดหงิดบางอย่าง และหวังว่าจะไม่นำอารมณ์นั้นมาลงที่เธอ“แดดเริ่มร้อนแล้ว ไปรอที่ห้องทำงานของพี่ดีกว่า”“ฌานั่งตรงนี้ยังไม่ถึงยี่สิบนาที แดดเริ่มร้อนเร็วจังเลยนะคะ”“พี่หวง”คลื่นก้มหน้าหลบสายตาเอ่ยเสียงแผ่ว แดดที่ว่าร้อน ยังไม่เท่าไฟความหึงหวงที่ลามทั่วทั้งอกในตอนนี้ พอพูดอย่างนั้น ความเงียบก็แทรกมาแทนบทสนทนา เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มในตอนแรกพลันหายไปจากการได้ยิน หัวใจแกร่งเอาแต่เต้นแรง อยากให้คนตัวเล็กพูดอะไรบ้าง สักคำก็ยังดี และเธอก็พูดจริง ๆ แต่นั่นไม่ใช่ประโยคที่อยากฟังเลยสักนิด“อย่าลืมสิคะ ฌาให้พี่คลื่นแก้ไข ไม่ได้ให้สิทธิ์หวง”มันอาจจะเป็นการย้ำเตือนที่ฟังดูใจร้าย เธอไม่อยากพูดอะไรให้เขาเสียความรู้สึก เพียงแค่อยากให้จำข้อนี้เอาไว้เท่านั้นเอง“พี่ต้องห้ามตัวเองยังไงดี” คลื่นกลืนความจุกแน่นลงคอ ก่อนเขาจะค่อย ๆ โน้มลงมาใกล้คนตัวเล็กที่แหงนหน้าขึ้นมามอง ใกล้ซะจนลมหายใจอุ่นเป่ารดพวงแก้มนุ่ม“หวงฉิบหายขนาดนี้ จะห้ามได้ยังไง”ดวงตาสองคู่สบกันในความเงียบ หัวใจแกร่งของคลื่นเต้นแรง ดีใจที่เธอไม่เอนหลบเหมื

เวลา 22:00 น. #คลับร่างสูงของคลื่นเอนกายอยู่บนโซฟาโซนวีไอพีชั้นล่างของคลับ แสงไฟสลัวสะท้อนแก้วเหล้าในมือที่ถูกยกกระดกขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังให้แอลกอฮอล์ช่วยกลบความคิดวุ่นวายที่ถมอยู่กลางอก“ไม่ชวนเพื่อนมาดื่มด้วยเหรอครับ” เสียงของธันวาดังขึ้นหลังจากจัดการตรวจงานภายในคลับเสร็จเรียบร้อย เขาเดินเข้ามาหาผู้เป็นนาย ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ผิดจากช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา“อยากอยู่คนเดียว”สายตาคมของคนเป็นลูกน้องจับจ้อง กำลังประเมินว่าเรื่องที่ทำให้คนอย่างคลื่นมานั่งจมอยู่กับแก้วเหล้าเงียบ ๆ แบบนี้ คงมีเพียงเรื่องเดียว“คิดมากเรื่องน้องเหรอครับ”มือหนาพลันกำแก้วเหล้าแน่นขึ้น นัยน์ตาร้อนวูบ ความรู้สึกอึดอัดไหลย้อนกลับมาซ้ำอีกครั้ง แล้วตอบเสียงเข้ม“… ทะเลาะกับฌา”“ยังไม่ทันไร ทะเลาะแล้ว จะรอดไหมครับ” ธันวาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะมองเจ้านายอย่างหนักใจ เขาไม่กลัวอะไรเลย กลัวเพียงอย่างเดียวคือ ถ้าวันไหนคลื่นเผลอปล่อยอารมณ์นำหน้าเหตุผลอีกครั้ง ทุกอย่างที่พยายามประคองไว้ อาจพังไม่เป็นท่าได้ง่าย ๆ“ถ้าไม่มีเรื่องไอ้นับหนึ่ง คงไม่มีปัญหา”“อย่าคิดมากเลยครับ ผมว่าน้องชัดเจน”“แต่กูไม

เวลา 18:40 น.เมื่อแยกย้ายกับเพื่อนกลับมาถึงห้อง ร่างเล็กรีบตรงไปหยิบผ้าขนหนูเตรียมจะเข้าห้องน้ำ เพราะวันนี้ค่อนข้างเหนอะหนะเนื้อตัว เนื่องจากแดดร้อนตลอดทั้งวันติ๊ง~ ยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าห้องน้ำ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาคั่นกลางซะก่อน ฉุดให้เท้าเล็กชะงักแล้วเดินกลับไปยังโทรศัพท์ที่วางเอาไว้บนเตียง มือเรียวเอื้อมหยิบขึ้นมาเปิดอ่านแชตแชต: คลื่นคลื่น: มาเจอกันหน่อยได้ไหมครับ พี่ขอแค่ 10นาทีฌานิน: อยู่ที่ไหนคะคลื่น: ด้านล่างคอนโดฌานิน: แค่ 10นาทีนะ ฌาจะอาบน้ำร่างเล็กวางโทรศัพท์และผ้าขนหนูลง จากนั้นก็เดินออกจากห้อง เพื่อไปเจอคนที่มาหา ทั้งที่เธอบอกไปก่อนแล้วว่าช่วงนี้คงยุ่งกับงานกลุ่มไม่ว่างเจอเมื่อลงมาถึงด้านล่างคอนโดก็เจอร่างสูงของคลื่นกำลังยืนรอ พอหยุดยืนตรงหน้า เขาก็ยื่นถุงแบรนด์เนมที่ถือเอาไว้ในมือมาให้“คะ?”“ให้ครับ”ฌานินมองถุงใบนั้น ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมรับมาโดยไม่ขัด เพราะคำว่าเปิดโอกาสมันฉุดให้ปฏิเสธอะไรไม่ได้“ขอบคุณค่ะ”“ไม่เปิดดูเหรอครับ”“เดี๋ยวไปเปิดดูบนห้องค่ะ”“พี่อยากพาไปเที่ยว พอจะว่างไปด้วยกันไหมครับ”เขาคิดว่าจะพาเธอไปไหนสักที่ที่ห่างไกล ไม่

ระหว่างวัน คลื่นยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม ภายในห้องเงียบสงัด เขาไม่รู้ว่าคนตัวเล็กทำอะไร ทำไมเธอถึงหายเข้าไปในห้องนอนนานขนาดนั้น เกือบสองชั่วโมงแล้วที่บานประตูยังไม่เปิดออกมาโทรศัพท์ราคาแพงถูกล้วงออกจากกระเป๋ากางเกง แชตของพี่ชายและลูกน้องที่ส่งเข้ามาเรื่องงานถูกเขากวาดตามองผ่านอย่างไร้ความหมาย ปลายนิ้วแกร่งหยุดค้างอยู่ที่ชื่อของคนตัวเล็กครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจแตะเข้าไป แล้วพิมพ์ข้อความถามแชต: ฌานินคลื่น: นอนเหรอครับ?คลื่น: หรือแค่ไม่อยากออกมาข้างนอก เพราะพี่อยู่Readฌานิน: ในกูเกิลไม่บอกเหรอคะ ว่าไม่ให้กวนเวลาผู้หญิงเป็นประจำเดือนคลื่นยิ้มกว้าง ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ตอนนี้เธอน่าจะหงุดหงิด แต่เขากลับมีความสุข ได้อยู่ในพื้นที่ ได้คุยแบบนั้น มันชวนให้รู้สึกดีอย่างน่าประหลาดคลื่น: มือพี่อุ่นนะฌานิน: ทำไมคะคลื่น: ให้พี่ลูบท้องไหม น่าจะแทนถุงน้ำร้อนได้ฌานิน: ไม่คลื่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกดปิดจอมือถือ ว่ากันว่า เมื่อมาอยู่ห้องคนอื่น การนั่งเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลยคงดูน่าเกลียดเกินไป เขากวาดสายตามองไปรอบห้องเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง และเมื่อเจอเข้า ก็ลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปหยิบมันทันทีม