All Chapters of ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Chapter 261 - Chapter 270

ตอนนี้เป็นร่างเล็กเองที่ไม่กล้าสบตา เธอให้คำตอบตัวเองกับความสับสนมากมายไม่ได้เลย แต่กลับไม่อยากให้เขาทำอย่างที่พูด ไม่ต้องการให้ลองเปิดใจ ไม่อยากให้ไปไหนมาไหนกับใครทั้งนั้น มันคือความรู้สึกที่แม้จะผลักออกไปแล้ว แต่ก็ยังปะทุกลางใจซ้ำ ๆในขณะที่เธอยังคงเงียบงัน แต่อีกคนกลับค่อย ๆ รับรู้ได้ถึงบางอย่าง หัวใจที่ห่อเหี่ยว พลันเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ความหวังที่ไม่กล้ามี ที่คิดว่าควรดับไปแล้ว เริ่มหวนคืนมาเอ่อล้นเต็มอก“… ฌานิน”“ปล่อย ฌาจะไปทำอาหาร”“พี่ยังไม่ได้ตอบเลยนะ ว่าพรุ่งนี้เช้า จะกินอะไร”“ดะ เดี๋ยวค่อยตอบก็ได้” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ฌานินพยายามดิ้น แต่ยิ่งขยับแขนแกร่งก็ยิ่งโอบกอดแน่นขึ้น“อยากตอบตอนนี้”“พี่คลื่น บอกให้ปล่อยไง”“ตอนนี้พี่กำลังมีความสุข” เขาซุกใบหน้าแนบซอกคอขาว กดปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมเข้าลึก ๆ จู่ ๆ ความสุขก็เอ่อล้นมากลางใจ การที่เธอชวนให้อยู่กินมื้อเช้า ไม่ต่างอะไรกับชวนให้นอนค้าง แล้วจะให้เขาคิดยังไง“… ฌาแค่ไม่อยากคิดอะไรแล้ว” เธอกำลังพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไปอีกครั้ง ไม่อยากถือมันเอาไว้ การที่เอาแต่วิ่งหนีความรู้สึก มันเหนื่อยจน

หลังกินก๋วยเตี๋ยวและจ่ายเงินเรียบร้อย สายตาของคลื่นสะดุดเข้ากับแผงขายเสื้อผ้า ซึ่งเป็นร้านเล็ก ๆ จึงสะกิดเรียกคนตัวเล็ก แล้วชี้นิ้วไปทางนั้น“ตรงนั้นขายเสื้อผ้า ไปดูกันไหม”“อยากไปดูเหรอคะ”“ครับผม ไปกัน”มือหนาสอดประสานเข้าไปในมือเรียว แล้วจับกุมพาเธอเดินตรงไปยังร้านนั้น ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวมากนัก ฌานินที่เดินตามได้แต่งุนงง ไม่คิดว่าคนอย่างเขาอยากจะมาดูเสื้อผ้าในร้านแบบนี้ ที่มีราคาเพียงไม่กี่ร้อย“ตายจริง! เป็นดาราหรือเปล่าพ่อหนุ่ม”ทันทีที่หนุ่มร่างสูงหน้าตาดีย่างกรายเข้ามาในร้าน ป้าคนขายก็ตกตะลึงตาค้าง มองตั้งแต่หัวจรดเท้า นึกว่าตัวเองดวงดีได้เจอดาราดังเข้าให้แล้ว“ไม่ใช่ครับ”“โถ่ หล่อขนาดนี้ ป้านึกว่าพระเอก” ป้าหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหันมามองหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“แฟนใช่ไหมพ่อหนุ่ม”ฌานินชะงัก กำลังจะอ้าปากตอบ แต่คลื่นกลับขยับมายืนใกล้มากขึ้น มือหนาวางลงบนเอวบาง แล้วเปล่งคำตอบแทน“ครับ”“ดูสิ หล่อก็หล่อ สวยก็สวย เหมาะสมกันมากลูก”พอได้ยิน พวงแก้มขาวก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อ พลันร้อนวูบขึ้นมา ร่างเล็กหลบสายตา ขณะที่คลื่นกำลังยิ้มกว้างให้คุณป้า

หลังมื้อเช้า ฌานินรีบเข้าห้องไปอาบน้ำ เพราะใกล้ถึงเวลาต้องไปเรียนแล้ว เธอใช้เวลาอยู่ในนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะออกมาแล้วตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนักศึกษามาแขวนไว้ด้านนอก เมื่อนึกถึงเมื่อคืนตอนคลื่นทำเสื้อไหม้ แทนที่จะหงุดหงิด เธอกลับหัวเราะแล้วส่ายหน้าเบา ๆขาเรียวก้าวไปทางโต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นก็หยิบครีมขึ้นมาชโลมทาบนผิวที่ยังชื้นหยดน้ำ มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบอกไว้หลวม ๆ กลิ่นหอมอ่อนของโลชั่นลอยคลุ้งขณะมือเรียวลูบไล้ไปตามผิวเนียนช้า ๆ ก่อนจะคลายผ้าออกเพื่อทาครีมให้ทั่วทว่าในจังหวะนั้น จู่ ๆ ประตูห้องกลับถูกผลักเปิดมาอย่างไม่ให้ตั้งตัว ฌานินสะดุ้ง ก่อนจะหันขยับมองตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมเบิกกว้างทันที มือเล็กรีบคว้าผ้าขนหนูที่หล่นลงขึ้นมาปิดร่างอย่างลนลาน หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก“พี่คลื่น!! ทำไมไม่เคาะประตูก่อนคะ”คลื่นเม้มปาก อยากหันหน้าหนี และอยากถอยออกไปเดี๋ยวนั้น แต่ภาพตรงหน้ากลับรั้งสายตาเอาไว้ ผิวขาวตัดกับเส้นผมเปียกชื้นที่แนบแก้ม ทำให้หัวใจสั่นไหว ทั้งที่เคยเห็นมาแล้วไม่รู้เท่าไร แต่ก็เหมือนครั้งแรกที่ยังหลงใหลเรือนร่างของเธอซ้ำ ๆ“พะ พี่ พี่ไม่คิดว่าจะขาวขนาดน

… หลายวันต่อมาแม้ความสัมพันธ์ระหว่างฌานินและคลื่นจะไม่มีชื่อเรียก แต่ยังคงดำเนินไปบนความรู้สึกที่ค่อย ๆ ลึกซึ้ง ไม่รีบร้อน เหมือนว่าอีกไม่นาน หากเธอกล้ามองข้ามสิ่งที่ยังฉุดรั้ง อะไรหลาย ๆ อย่างจะลงตัวขึ้นในช่วงเวลาที่เหมาะสมอีกสองวันเธอและคลื่นก็ต้องไปเที่ยวด้วยกัน เป็นทริปส่วนตัว แบบที่ไม่รู้เลยว่าเขาจะพาไปที่ไหน หรือพักที่ไหน เขาบอกเพียงจองบ้านพักเอาไว้ตอนนี้ ฌานินและเพื่อนกำลังพากันเดินออกจากคลาสเรียน ทั้งสามคนพูดคุยกันว่าจะกินอะไรดี เนื่องจากวันนี้จะไปที่ห้างสรรพสินค้า“แกจะไปเที่ยวกับพี่คลื่นวันไหนนะยัยฌา”“อีกสองวัน”“สบายใจใช่ไหม ไปสองคน”“อื้อ” การอยู่กับคลื่นสองคนไม่ใช่ความอึดอัดหรือเพราะสงสารอีกแล้ว บางวันเขาก็มานอนที่คอนโดของเธอ เป็นความรู้สึกที่เริ่มเคยชิน ไม่ใช่อยากสลัดหนีไปให้ไกล“ชัดเจนขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมเป็นแฟน” ปอร์เช่ถามอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้มองจากดาวอังคารยังรู้ว่าเพื่อนตัวเล็กของเขารู้สึกยังไง แต่กลับไม่ยอมเลื่อนขั้นสักที“ฌาตอบไปหลายครั้งแล้ว เช่ทำไมชอบถามคำเดิมอยู่เรื่อยเลย” ร่างเล็กขมวดคิ้วมองเพื่อนพลางส่ายหน้าเชื่องช้า“วันรับปริญญา ไม่รู้จะเอาอะไรให้พี่นับดี”

ทุกอย่างมันอาจเป็นความผิดของเธอด้วยส่วนหนึ่ง แต่สุดท้าย นับหนึ่งเองก็ต้องเข้าใจว่า ความรู้สึกคนเรานั้นมันไม่สามารถชี้นิ้วสั่งได้“ฌาเห็นพี่นับเป็นพี่ชาย ไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้น”“ถ้าเป็นคนอื่นพี่คงยินดี แต่พอคนที่ฌารักเป็นมันอีกครั้ง พี่ยินดีไม่ลง”มือเรียวค่อย ๆ กำแน่นบนตัก ก่อนจะคว้าเอาแก้วตรงหน้ามาดื่มอีกครั้ง เพื่อดับอารมณ์ที่ตีตื้นขึ้นมากลางใจ เธอเสียใจมากจริง ๆ ที่รู้ว่านับหนึ่งจงใจ มันแย่จนอยากให้ทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน เพราะในชีวิตของเธอเจอแต่คนหลอกลวงมามากพอแล้วปัก! เสียงก้นแก้วกระทบลงบนโต๊ะ ใบหน้าร้อนวูบขณะมองคนที่ไม่แม้แต่จะละสายตาไปจากเธอเลย“ช่วงนี้ อย่าเพิ่งเจอกันเลยนะคะ ต่อให้มีเหตุผล แต่สิ่งที่พี่นับทำ มันทำให้ฌาเหมือนคนโง่”“แล้วที่มันหลอก มันทำสารพัด ไม่จำบ้างหรือไง ฌานิน”เป็นครั้งแรกที่ฌานินได้ยินนับหนึ่งเรียกตัวเองด้วยน้ำเสียงแบบนั้น มันชวนให้เย็นวาบ พร้อมสายตาที่ไม่ได้มองเธอเหมือนพี่ชายเอ็นดูน้องสาวอีกแล้ว“ขะ… ขอตัวนะคะ”เพราะรู้สึกแปลกไป ทั้งจากสายตา บทสนทนา และน้ำเสียง ฌานินจึงอยากปลีกตัวออกจากตรงนี้ เธอลุกขึ้นจากโซฟา แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของนับหนึ่