All Chapters of ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Chapter 221 - Chapter 230

… ภายในห้องของคอนโดหรูชั้นบนสุดเกลื่อนไปด้วยขวดเหล้าเปล่า และซองบุหรี่ที่ถูกทิ้งเรี่ยราด ทั้งห้องถูกผ้าม่านทึบปิดเอาไว้ไม่มีช่องให้แสงจากด้านนอกได้ลอดผ่าน เปิดไว้เพียงไฟสลัว ๆคลื่นขังตัวเองอยู่ในนั้น ไม่เห็นเดือน ไม่เห็นตะวัน ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วันกี่คืน ไม่สนใจงาน ไม่ว่าจะคลับหรือสนามแข่งก็ไม่โผล่ไปเลย ตอนนี้เหมือนเวลาของเขาค่อย ๆ หยุดเดิน เหลือเพียงกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งกับลมหายใจที่หนักอึ้งเขากำลังให้เวลากับทุกอย่าง ทั้งที่ลึก ๆ แล้วมันทรมาน คำพูดเดิม ๆ ยังวนซ้ำสะท้อนอยู่ในหู คอยฉุดรั้งเอาไว้ไม่ให้เผลอเข้าไปใกล้ เตือนตัวเองอยู่ตลอดว่า อย่าไปทำให้เธอรำคาญใจโทรศัพท์ถูกวางทิ้งเอาไว้ตรงไหนสักจุดในห้อง ไม่คิดจะหา ไม่คิดจะเปิดดู และไม่อยากรู้ว่ามีใครพยายามติดต่อมาหรือเปล่า เพราะในช่วงเวลานี้ การรับรู้โลกภายนอก ไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลยแกร็ก~ เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น คลื่นได้ยิน แต่ไม่ได้หันไปมอง คงเป็นล่าหรือไม่ก็ธันวา เนื่องจากคนที่รู้รหัสมีเพียงพี่ชายและลูกน้องคนสนิท“สภาพดูไม่ได้เลยครับคุณค่าย” ธันวาถึงกับผงะ กับภาพของคลื่นที่เขาได้เห็นในวันนี้(ตอนนี้ มันทำอะไรอยู่)“นั่งเหม่อครั

… วันเวลายังคงไหลผ่านไปเรื่อย ๆ ไม่เคยหยุดรอใครร่างเล็กในชุดนักศึกษาเดินอยู่ท่ามกลางรั้วมหาวิทยาลัย เสียงพูดคุยสดใสของเธอกับเพื่อนดังคลอไปกับบรรยากาศรอบตัว ทั้งเรื่องจะเลือกดูหนังเรื่องไหนดี และจะแวะกินอะไรกันหลังเลิกเรียนชีวิตประจำวันยังคงดำเนินต่อไปพร้อมกับบางเรื่องในอดีต ที่กำลังค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง“สาว ๆ รอตรงนี้นะ เดี๋ยวเช่ไปเอารถมารับ”ปอร์เช่บอกเพื่อนสาวทั้งสอง หลังจากตกลงกันได้แล้วว่าจะดูหนังเรื่องอะไร ก่อนจะแยกตัวออกไปทางลานจอดรถ เพื่อจะไปยังห้างสรรพสินค้า“เปิดเทอมได้แค่สองเดือนเองนะ แต่ตอนนี้อยากให้ปิดเทอมแล้ว เหนื่อย ทำไมพอขึ้นปีสาม เรียนหนักขึ้นขนาดนี้ ไม่เข้าใจเลย!!”ขวัญใจบ่นอุบอิบ พลางถอนหายใจยาว ๆ ตารางเรียนแน่นเอี๊ยดแทบไม่มีเวลาให้พัก ทำเอาเธอหมดแรงตั้งแต่ยังไม่ถึงกลางเทอม เพิ่งจะมีวันนี้ที่อาจารย์ยกคลาส จึงได้เลิกเรียนช่วงเที่ยง รู้สึกหายใจโล่งขึ้นมานิดหนึ่ง“วันหยุดนี้เราไปบาร์เปิดใหม่ใกล้ ๆ มอ กันดีไหมฌา”“เรียนหนักขนาดนี้ ยังจะเที่ยวอีกนะ เดี๋ยวตีเลยนี่”“ก็ผ่อนคลายหน่อยสิแก”ฌานินพยักหน้า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อนับหนึ่งแจ้งเตือนบนหน้าจอ นิ

หลายวันผ่านไปสนามแข่งวันนี้พลุกพล่านไปด้วยผู้คนมากมาย เนื่องจากมีการแข่งขัน เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วปะปนกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์จากรถที่กำลังทดสอบระบบ ดังสนั่นกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งบริเวณคลื่นเดินไปกำชับให้ไออุ่นกับเจแปนช่วยดูแลเด็กในทีม เนื่องจากวันนี้เป็นครั้งแรกที่นักแข่งรุ่นใหม่จะได้ลงสนามจริง ความตื่นเต้นอาจทำให้ขาดสติหรือพลาด เขาจึงให้ทั้งสองคนที่อยู่กับทีมมานานคอยช่วยคลายความกดดัน และย้ำจุดที่ต้องจำหลังลงแข่งหลังจากนั้นร่างสูงก็แยกตัวออกไปหลบอยู่ตรงมุมหนึ่ง ที่ห่างไกลจากผู้คนมากมายและความวุ่นวาย เพื่อสูบบุหรี่สักมวน“ไอ้เปอร์มันถามหาพี่อยู่นะ”สายตาคมตวัดมองไปทางเจ้าของประโยคเมื่อครู่ ถึงได้เห็นว่าเป็นปอร์เช่ เท่านั้นหัวใจแกร่งก็เต้นแรง และเหมือนเด็กรุ่นน้องจะรู้ความคิด จึงรีบเอ่ย“ฌาไม่ได้มา”“อืม” อัตราการเต้นของหัวใจแผ่วลงจากเดิม ใบหน้าหล่อพยักช้า ๆ แล้วยกบุหรี่จรดริมฝีปาก ปล่อยให้ควันสีเทาลอยขึ้นปะปนกับความคิดที่เอาแต่คุกรุ่น“ตอนนี้ เพื่อนมึงเกลียดกูมากขนาดไหน”“ไม่รู้ ฌานินแทบไม่พูดถึงพี่เลย”“… อ่า” ความรู้สึกชาหนึบแล่นผ่านกลางอกหลังได้ยินแบบนั้น ความมั่นใจถูกลดทอนลง

คลื่นมองจอโทรศัพท์นิ่ง ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับจนหัวใจเต้นช้าลง เขาอยากให้ฌานินเต็มใจเปิดทางให้ได้ลองอีกสักครั้ง ไม่ใช่เพราะการประชด ไม่อยากให้คำพูดของตัวเองกลายเป็นแค่เสียงอ้อนวอนที่น่ารำคาญและเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ประโยคไหนที่พิมพ์ออกไป ทำให้บทสนทนามันตึงเครียดจนกลายเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อมันคือโอกาสเดียวที่เหลืออยู่ ต่อให้ไม่ได้มาด้วยความเต็มใจ คนที่ไม่มีทางเลือกแล้วอย่างเขา ก็ทำได้เพียงยอมคว้ามันเอาไว้เมื่อไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร คนเดียวที่นึกถึงมีเพียงธันวา ที่รู้เรื่องราวและความเจ็บปวดของเขาดี ปลายนิ้วกดเข้าไปในแชต แล้วพิมพ์ข้อความแชต: ธันวาคลื่น: ฌาให้โอกาสกูลองแล้วนะReadธันวา: คุยครั้งแรกในรอบเกือบ 4 เดือน ใช่ไหมครับคลื่น: อ่าธันวา: คุยว่ายังไงครับ จู่ ๆ ทำไมถึงง่ายขนาดนั้นคลื่น: แค่อยากให้ลอง จะได้ตัดใจคลื่น: พอลองแล้วถ้ามันไม่ใช่ สุดท้ายกูก็ต้องถอยเองลมหายใจหลุดออกมาจากอกอย่างหนักอึ้ง เขารู้ดีทั้งหมด ขนาดว่าเธอเปิดทางให้แล้ว ควรต้องดีใจ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม กลางอกจุกแน่นจนหายใจติดขัดเพราะมันคือโอกาสครั้งสุดท้าย ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ เป็นเพียงการลอง ที

วันต่อมาช่วงสายของวัน ฌานินในชุดนักศึกษาเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย แล้วเช็กความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมา แต่แล้ว คิ้วบางก็ต้องขมวดชนกัน เมื่อเห็นข้อความจากคลื่นถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้วค้างอยู่บนหน้าจอแชต: คลื่นคลื่น: พี่รออยู่ด้านหน้าคอนโดนะ เดี๋ยวไปส่งที่มหาวิทยาลัยฌานินถอนหายใจเบา ๆ ความจริงเธอไม่ชินที่เห็นชื่อของอีกคนย้อนกลับมาปรากฏบนหน้าจออีกครั้ง ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธ เมื่ออ่านข้อความแล้วก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าโดยไม่ตอบกลับ มือเรียวเอื้อมหยิบน้ำหอมที่นับหนึ่งส่งมาให้จากออสเตรเลียฉีดลงบนเสื้อ แล้วเดินออกจากห้องร่างสูงของคลื่นยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรู ในอ้อมแขนของเขาถือดอกไม้ช่อโตสีขาวที่จัดตกแต่งเองกับมือเอาไว้ ตั้งใจจะมอบให้คนตัวเล็ก หลังได้เผชิญหน้ากันในรอบหลายเดือนทว่าพอเห็นเธอไม่ตอบกลับข้อความ ใบหน้าหล่อสลดลงเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าเธอจะยอมให้ไปส่งที่มหาวิทยาลัย หรืออยากจะเรียกรถไปเองขณะทำหน้าหงอยคอตก สายตาคมที่ทอดเหม่อไปเบื้องหน้าก็สะท้อนภาพของคนตัวเล็กกำลังเดินออกมาจากตึกคอนโด เท่านั้นหัวใจแกร่งก็เต้นรัวโครมคราม ยิ่งเธอเดินใกล้