ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED のすべてのチャプター: チャプター 281 - チャプター 290

“ชอบครับ แค่คราวหลังพี่ว่าไม่ใส่ดีกว่า หนูเจ็บขนาดนี้” เขาปล่อยมือออกจากเรียวขา จากนั้นก็ก้มลงมาจูบแผ่วเบาบนขมับเล็ก สัมผัสนุ่มนวลค่อย ๆ ลากไปตามกรอบหน้าสวย แล้วเลื่อนลงมาตะโบมดูดเลียยอดอกจนชื้นเปียกน้ำลายไม่นานร่างสูงก็ผละขึ้น ดวงตาคู่สวยหวานเยิ้มมองอีกคนที่ขยับตัวมาอยู่ระหว่างกลาง จากนั้นก็จับแก่นกายที่ไร้เครื่องป้องกันถูกลีบอวบ ส่วนปลายลากขึ้นลงแหวกความชื้นแฉะเชื่องช้า“ซี๊ด~”“อ๊า~” ทั้งร่างของฌานินกระตุกเบา ๆ จากสิ่งที่คลื่นกำลังใช้ถูขึ้นลงช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ กดส่วนปลายเข้ามาในร่องแคบ“อย่าเกร็งสิครับ อ๊า~” เขาไม่ได้เร่งเร้าสอดใส่มันเข้าไป แต่ถอนออก แล้วนำถูไถติ่งเกสรอีกครั้ง จากนั้นก็ลากเลื่อนปลายแก่นกายลงมาจ่อร่องแคบ แล้วดันเข้าเบา ๆ“เอาเข้ามาเลย ฌาไม่เจ็บ อ๊า~ รู้สึกดีจัง”คิ้วหนาขมวดแน่นพร้อมลมหายใจร้อนผ่าว คำเชื้อเชิญทำให้ขาดสติไปวูบหนึ่ง รู้สึกตัวอีกทีคลื่นก็กระแทกแก่นกายใส่เข้าไปในความคับแน่นแรง ๆ จนคนตัวเล็กเกร็งตัวสั่น“ขอโทษ” ใบหน้าหล่อก้มลงมาลากปลายจมูกถูพวงแก้มนุ่มขณะคำขอโทษหลุดออกมาจากปาก“คราวหลังอย่าพูด พี่ไม่อยากทำให้ฌาเจ็บ”“มะ ไม่ ไม่เจ็บ แต่มันแน่น อ๊ะ~ พี่คลื

เช้าวันใหม่มาเยือนฌานินลืมตาตื่นจากฝัน ครั้งแรกที่เมื่อเปลือกตาเปิดขึ้นพร้อมหัวใจดวงน้อยที่พองโต อัตราการเต้นถี่รัวขึ้น เมื่อหันมองข้างตัว แล้วเห็นดอกไม้ช่อโตวางอยู่ใกล้ ๆ โน้ตแผ่นเล็ก‘พี่ออกมาเคลียร์งานที่สนาม ถ้าตื่นแล้ว ข้าวต้มอยู่ในตู้ อุ่นกินก่อนนะครับ ปล.ห้ามหนีกลับ ไม่อย่างนั้นหมามันจะซึม’รอยยิ้มหวานแต้มบนมุมปากเล็ก ก่อนเธอจะควานมือคลำหาโทรศัพท์ แล้วกดเข้าไปยังแชตของคลื่นแชต: คลื่นฌานิน: ฌากลับคอนโดแล้วนะคะReadริมฝีปากเผยรอยยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าปลายทางเปิดอ่านทันที ราวกับเฝ้าหน้าจอรอข้อความจากเธอคลื่น: ไม่ได้อ่านโน้ต?ฌานิน: ไม่รู้สิ ไม่เห็นเลยคลื่น: อย่าซนครับ รอที่คอนโด พี่กลับตอนเที่ยงฌานิน: แจ้งตำรวจ ข้อหากักขังดีไหมคะคลื่น: พี่ก็จะแจ้งข้อหากลับเหมือนกันคิ้วบางขมวดชนกัน กับประโยคที่คลื่นตอบกลับมา ก่อนเธอจะพิมพ์คำถามส่งไปด้วยความอยากรู้ฌานิน: ข้อหาอะไรคะคลื่น: กักขังหน่วงเหนี่ยวหัวใจหัวใจดวงน้อยเต้นแรง รู้สึกเหมือนกำลังถูกคนที่เพิ่งเป็นแฟนกันไปเมื่อคืนจีบ แต่แทนที่จะตอบไปด้วยคำหวาน เธอเลือกกวนเขาอย่างนึกสนุกฌานิน: อ๋อคลื่น: ?คลื่น: รีแอคอีกทีสิ

ณ คอนโดของฌานินคลื่นลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาไว้ในห้อง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาบอกแค่ว่าจะเอาเสื้อผ้ามาทิ้งไว้ไม่กี่ชุด แต่จากขนาดของกระเป๋าที่เห็นตรงหน้า ฌานินเริ่มอดสงสัยไม่ได้ว่า เขากำลังขนทั้งตู้เสื้อผ้ามาหรือเปล่า“ให้พี่ซักผ้าให้ไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฌาเอาไปซักเครื่อง”“เดี๋ยวพี่ถือให้”“ห้ามรีดผ้านะ ห้ามทำอาหาร ห้ามเด็ดขาดเลยนะคะ” เธอย้ำอีกครั้ง เพราะกลัว หากวันดีคืนดีคลื่นฮึดอยากลองทำอีกขึ้นมา เธอไม่อยากจินตนาการเลย“คนเรามันผิดพลาดกันได้ ฌาสอนพี่สิ ค่อย ๆ สอน เหมือนตอนพี่สอนฌาเรื่องบนเตียง”ฌานินถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มกริ่มของคนที่ไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไรก็ลากไปเชื่อมโยงกับเรื่องบนเตียงได้ทั้งหมด“แต่บางที เราควรเอาข้อผิดพลาดไว้เป็นบทเรียนแล้วอย่าทำซ้ำจะดีกว่านะคะ”คลื่นปล่อยมือจากกระเป๋าใบใหญ่ แล้วก้าวพรวดเข้าไปประชิดร่างเล็ก มือหนาจับใบหน้าของเธอให้เงยขึ้น ก่อนริมฝีปากจะทาบลง จูบซ้ำ ๆ จนเสียงประท้วงแผ่ว ๆ หลุดออกมา“อื้อ~”กำปั้นเล็กทุบลงบนอกเบา ๆ คลื่นจึงยอมผละออก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก“บทลงโทษของเด็กที่บ่นผู้ใหญ่”“เจ้าเล่ห์”ดวงตาคมมองสำรวจใบหน้าหวาน ในหั

“ไม่ถ่ายแล้ว” เธอทำหน้าบึ้ง ไม่ได้โกรธจริงจัง แต่แกล้งให้เขาหยุดกวน และมันก็ได้ผล พอเห็นท่าทีไม่พอใจ สีหน้าของคลื่นก็สลดลง“ขอโทษ ไม่กวนแล้ว มาถ่ายภาพกันครับ” คลื่นกดปลายจมูกชิดแก้มเนียนอีกครั้ง ปลอบให้เธอใจเย็น ๆ ไม่โกรธที่เขาเป็นอย่างนี้ เพราะความคลั่งรักฌานินถอนหายใจเบา ๆ เธอยกเอาโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นก็ถ่ายภาพ แชะ! เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น แทนที่จะมองกล้อง แต่ตอนนี้ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อ ทั้งสองจับจ้องกันในความเงียบแล้วจู่ ๆ ใบหน้าหวานก็เป็นฝ่ายขยับเข้าใกล้มากขึ้น จนระยะห่างไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นรดรินกันและกัน ฌานินจุ๊บเบา ๆ บนริมฝีปากหยัก ขณะปลายนิ้วกดถ่ายภาพเอาไว้คลื่นไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขายกมือขึ้นรั้งต้นคอของเธอ จากจุ๊บแค่ปากแตะปาก กลายเป็นจูบเร่าร้อนที่พร้อมกระชากวิญญาณออกจากร่างริมฝีปากบดเบียดลึกซึ้งอย่างหยุดไม่ได้ ลมหายใจพลันถี่ร้อนขึ้นจากอารมณ์ ผ่านไปพักใหญ่ คลื่นค่อย ๆ ถอดถอนจูบออก ทั้งที่เพิ่งดูหนังได้ไม่เท่าไร แต่ตอนนี้เขาไม่อยากดูมันแล้ว“ไม่ดูหนังแล้วได้ไหม ตอนนี้ พี่ปวดไปหมดเลย”“ปวดตรงไหนคะ เดี๋ยวฌานวดให้”สะโพกสอบดันขึ้น ให้แก่นหายแข็งขืนเบียดเสียดกับร่องระหว่

… หลังมื้อค่ำ ร่างเล็กแยกตัวไปอาบน้ำ ส่วนคลื่นนั่งรออยู่ด้านนอก คนที่ว่างไม่รู้จะทำอะไรเวลานี้ จู่ ๆ ก็ฮึดขยันขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาลุกพรึบจากโซฟา ขาแกร่งเดินดุ่ม ๆ เข้าครัวไปหยุดตรงซิงค์ล้างจาน“แค่ล้างจาน คงไม่เป็นไรมั้ง” เสียงทุ้มบ่นพึมพำ ก่อนจะมองไปยังขวดน้ำยาล้างจานที่วางอยู่ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ จากนั้นก็ส่งไปถามกับธันวาแชต: ธันวาคลื่น: ไอ้ขวดนี่ ต้องใช้เยอะขนาดไหน สำหรับจาน 3 ใบReadธันวา: ถอยห่างออกไปจากตรงนั้นดีกว่าครับคลื่น: ฌาอาบน้ำอยู่ บอกมาเร็ว ๆ ถ้ากูล้างจานรอ คืนนี้จะได้ขอรางวัลพิเศษของคนทำดี *หวังผล*เขาใส่ดอกจันตรงประโยคสุดท้าย และช่องแชตก็เงียบไป เหมือนลูกน้องไม่เชื่อว่าเขาจะทำได้ ดูท่าค่อนข้างหนักใจไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ตอบกลับมาธันวา: ไม่ต้องใช้เยอะครับ บีบใส่ฟองน้ำ แล้วค่อย ๆ ถูให้คราบสกปรกออกคลื่น: ไม่ยาก เรื่องแค่นี้ เดี๋ยวทำเสร็จกูจะถ่ายผลงานไปอวดเขาตอบกลับอย่างมั่นใจ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง แล้วหยิบฟองน้ำขึ้นมา บีบซันไลต์ใส่พอประมาณตามที่ลูกน้องบอก จากนั้นก็หยิบจานขึ้นมาล้างทีละใบอย่างตั้งอกตั้งใจมือหนาจับฟองน้ำขัดถูอย่างอารมณ์