ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED のすべてのチャプター: チャプター 271 - チャプター 280

เมื่อเข้ามาในรถ ร่างเล็กพุ่งเข้าใส่คนข้าง ๆ ทันที แขนเรียวคล้องลำคอหนา จากนั้นก็รั้งให้เขาก้มลงมาแล้วประกบจูบ ทว่าริมฝีปากหยักกลับปิดแน่น พร้อมทั้งแกะมือที่คล้องบนคอออกอย่างไร้เยื่อใย“ทำไมไม่ทำ อึก~ฌาทรมาน”“รัดเข็มขัดซะ”สิ้นสุดคำสั่ง ใบหน้าหล่อเบือนหนี ก่อนรถคันหรูจะเคลื่อนตัวออกจากคลับด้วยความเร็ว ตลอดทาง ฌานินพยายามนิ่ง แต่มันช่างยากเย็น ช่วงล่างของเธอชื้นแฉะไปด้วยน้ำหนืดที่หลั่งออกมาตามอารมณ์ความร้อนรุ่ม พลันบิดเร้าเรือนร่างอย่างทรมาน ผิวกายแดงซ่าน ริมฝีปากสั่นระริก ทว่าคนที่อยู่หลังพวงมาลัยกลับไม่แม้แต่จะหันมามอง#คอนโดเขาพาร่างเล็กกลับมายังคอนโดของเธอ เพียงแค่นั่งลงบนโซฟา คนที่ถูกฤทธิ์ของยาครอบงำก็ปีนขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง เม็ดเหงื่อชุ่มไปทั้งใบหน้าหวาน แขนเรียวยกคล้องลำคอหนา“พี่คลื่น อื้อ~ ฌาทรมาน”เธอมองเขาอย่างเว้าวอนขอให้ช่วยปลดปล่อย ดวงตาหยาดเยิ้มจากพิษยาที่กำลังเผาไหม้ทั้งร่าง แต่คลื่นกลับจ้องมองอย่างนิ่ง ๆ“ชะ ช่วยนะ อึก~ อยากทำจัง”“ลุกขึ้น พี่จะพาไปแช่น้ำ”“ไม่ ฌาอยากให้มันหายเดี๋ยวนี้” ฌานินส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น มือเล็กกำเสื้อของเขาแน่น ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์ยาไม่เพียง

ช่วงสายของวันใหม่ เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ เปิดขึ้นเพราะถูกรบกวนจากแสงแดดที่สาดลอดเข้ามา กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยปะทะจมูก ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นผ้าม่านตรงริมระเบียงถูกเปิดทิ้งเอาไว้ร่างเล็กใช้แขนค้ำยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียง ทว่าต้องนิ่งงัน เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาทีละฉาก ตั้งแต่นับหนึ่งแชตมา เธอไปหาที่คลับ ถูกวางยา คนที่ร่วมมือคืออิงฟ้า สองคนนั้นรู้จักกัน มีแต่คำถามว่าเป็นไปได้ยังไงแต่ภาพที่ชัดที่สุดคือ คลื่นเป็นคนโผล่มาในจังหวะนั้น ภาพสายตา น้ำเสียง ทุกอย่างยังชัดเจนในความทรงจำตอกย้ำว่าเขาโกรธมากแค่ไหน ฌานินได้แต่ถอนหายใจแผ่วเบา รับความผิดทั้งหมดโดยไม่คิดจะแก้ตัวกลางอกค่อย ๆ หนักอึ้ง จากเรื่องของนับหนึ่ง พี่ชายที่คิดว่าหวังดี แต่เขาทำลายความเชื่อใจทั้งหมดลง สิ่งหนึ่งที่เธอมองข้ามมาตลอดคือ เขาเคยรู้สึกยังไงดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ฌานินรู้สึกว่าตัวเองโง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่เคยมั่นใจนักหนา แต่สุดท้ายก็ยังวนกลับมาจบลงแบบเดิม แม้แต่คลื่น ครั้งหนึ่งเขาก็ยังเคยทำให้เธอกลายเป็นคนโง่ เพียงแค่เขาคือคนเดียวที่เธออยากสลัดความรู้สึกตอนนั้นทิ้งแล้วลองเริ่มใหม่เธอยังจำได้ดีว่าเมื่อคืน

ทางฝั่ง… ฮ่องกงบนตึกสูงของโรงแรม โรสวูด ฮ่องกง เป็นโรงแรมหรูระดับอัลตร้าลักชัวรี ตั้งอยู่บริเวณริมน้ำวิคตอเรียฮาร์เบอร์ใบหน้าของคลื่นร้อนวูบ เมื่อเห็นภาพที่คนตัวเล็กส่งเข้ามาในแชต ทั้งที่ตั้งใจจะไม่เปิดอ่านข้อความ แต่เพียงเห็นว่าเป็นรูป เขาก็เผลอกดเข้าไปดูทันที ก่อนจะรีบบันทึกเก็บไว้ แล้วออกจากช่องแชตอย่างรวดเร็วปลายนิ้วกดขายภาพบนจอดู ใบหูทั้งร้อนผ่าวและแดงก่ำ ทั้งแพนตี้ตัวจิ๋ว และเสื้อตัวบางที่โชว์อก เห็นเท่านั้นตรงเป้ากางเกงก็ผงาดตึงจนแทบระเบิด“ซนฉิบหาย” เสียงถอนหายใจหนัก ๆ หลุดออกมา แม้จะเห็นข้อความที่ร่างเล็กส่งมาเรียงรายบนหน้าจอ และอยากจะบินกลับไทยไปหาเดี๋ยวนั้น แต่พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น กลางอกก็ยังร้อนระอุแกร็ก! เสียงประตูเปิดเข้ามา คลื่นที่ยืนสูบบุหรี่ริมระเบียงถอนหายใจพรืดใหญ่ ได้แต่โทษว่าไม่น่าให้คีย์การ์ดห้องกับพี่ชายเลยคนที่อยู่ตรงระเบียงกดจี้บุหรี่ลงบนถาดเขี่ย จากนั้นก็เดินกลับเข้ามาในห้อง ก่อนเสียงท้วงของค่ายจะดังขึ้น“ทำไมไม่เข้าไปหาหลาน”“มึงจะให้กูไปทุกวันหรือไง” คลื่นถอนหายใจ เพราะเมื่อวานหลังมาถึงฮ่องกง เขาก็ตรงไปหาหลานตัวเล็ก ลูกสาวของค่ายที่เพิ่งคลอดได้ไม่

หลังผ่านการตัดสินใจย้ำคิดอยู่พักใหญ่ สุดท้ายฌานินก็หาคำตอบให้ตัวเองจนได้ เธอกดเข้าไปในแอปพลิเคชันแล้วเรียกรถให้มารับ เพื่อไปส่งยังสนามแข่ง หากให้ไปรอคอนโด คงจะร้อนใจขาเรียวก้าวตรงไปหยิบกระเป๋ามาสะพาย แล้วออกเดินออกไปจากห้อง ตอนนี้เธอต้องการเคลียร์ให้รู้เรื่อง ความรู้สึกผิดมันเอาแต่ปะทุฉุดรั้งให้คอยแต่หวาดหวั่นมากเกินไปแล้ว มากซะจนไม่เป็นอันทำอะไรเลยเมื่อลงมายืนรอรถที่ด้านหน้าคอนโด นิ้วเรียวแตะเข้าไปยังแชตของคนใจร้าย ทว่าเหมือนเธอเริ่มเข้าใจมากขึ้น การที่เขาไปไหน ทำอะไรโดยไม่บอก มันเจ็บและอ้างว้างแค่ไหนแชต: คลื่นฌานิน: ยังรักฌาอยู่หรือเปล่าคะฌานิน: เรื่องที่เกิดขึ้น มันทำให้พี่คลื่นอยากหนีจากฌาไปให้ไกลเลยใช่ไหมฌานิน: กำลังจะไปสนามแข่งนะคะReadมันน่าตลกจริง ๆ ที่เขาไม่อ่านคำถามแรก ตั้งใจเมินเฉย แต่กลับอ่านคำที่เธอบอกว่าจะไปสนามแข่ง ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมาคลื่น: ไม่ต้องมา วันนี้มีแข่งฌานิน: ถ้าไม่รักแล้ว วันนี้ฌาจะขอหัวใจคืนคลื่น: รอที่คอนโด เสร็จธุระพี่จะไปคุยเธออ่านข้อความแล้วไม่ตอบกลับอย่างที่เขาเคยทำ เพียงเท่านั้นประโยคที่บ่งบอกว่าเจ้าของช่องแชตกำลังหัวเสียขนาดไหนก็ตอบก

คอนโดแทนที่จะสนใจงานแข่ง คลื่นกลับส่งข้อความไปบอกให้พี่ชายมาคุมแทน ส่วนตัวเขาพาร่างเล็กกลับมายังคอนโดของตัวเอง เพื่อให้เธอขอเป็นแฟนอีกครั้ง ในตอนที่มังกรน้อยกระแทกอยู่ในตัวขาแกร่งเดินไปหยิบกล่องของขวัญที่พี่ชายให้ไว้ขึ้นมา จากนั้นก็ยื่นมันให้กับคนตัวเล็ก เธอมองอย่างงุนงงขณะรับมันไป“อะไรเหรอคะ”“ของกำราบเด็กดื้อ”ฌานินก้มลงเปิดกล่องในมือดู อาการของเธอยิ่งกว่าตอนคลื่นได้เห็นมันซะอีก ริมฝีปากเล็กค่อย ๆ เม้มชนกัน มือสั่นเบา ๆ ก่อนจะช้อนสายตามองคนที่กำลังยิ้มกริ่ม จู่ ๆ จากความวูบหวิวก็เปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มกลางอก“ทำไมจู่ ๆ สนใจใช้ของแบบนี้คะ”“พี่อยากเห็นฌาใส่”“ไปเห็นคนที่ฮ่องกงใส่หรือเปล่าคะ ถึงได้เอาของแบบนี้มาให้ฌา ปกติพี่คลื่นไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้”“ใจเย็น ๆ ก่อน กำลังคิดไปถึงไหน”เพราะปกติเขาไม่เคยอยากใช้ของแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง ทำให้ความคิดไหลเตลิดไปไกล ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อ ๆ นั้นก็ยิ่งจินตนาการว่า หลายวันที่อยู่ฮ่องกง เขาไปไหน ทำอะไรบ้าง แต่เมื่อคิดว่าตัวเองแสดงความหวงออกมามากเกินไป ฌานินก็ต้องร้อนผ่าวทั้งอก“หมาที่ภักดีกับแมวน้อยตัวนี้ จะกล้าได้ยังไง”“ฌาขอโทษ… แต่มันรู้สึกหวงจัง