ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED のすべてのチャプター: チャプター 291 - チャプター 300

… ช่วงกลางดึกคลื่นกำลังนั่งหน้าหงอยอยู่บนเตียง เพราะถูกสั่งงดมีเซ็กซ์หนึ่งอาทิตย์ โทษฐานดื้อรั้นไม่ฟังคำปราม ตอนเธอมองด้วยแววตาเป็นห่วง ตอนใช้ริมฝีปากดูดซับเลือด หัวใจของเขามันเหมือนถูกรดน้ำ ทว่าตอนนี้มันกำลังห่อเหี่ยวแต่ที่มันชวนให้ใจแทบขาด คือชุดนอนของร่างเล็กในตอนนี้ที่มันแทบไม่ปกปิดส่วนเว้าโค้งของเรือนร่างเลยสักนิด ดูก็รู้ว่าเธอจงใจใส่ยั่ว และมันก็ได้ผลจนเขาแทบคลั่ง หากนอนทั้งชุดนั้น คืนนี้คงได้แอบลักหลับให้รู้แล้วรู้รอด“จะนอนทั้งแบบนี้เหรอคะ” เธอมองคนกำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับบนเตียง เขาใส่เพียงกางเกงวอร์มตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่า“บอกตัวเองเหอะคนสวย ไปเปลี่ยนชุดดี ๆ หน่อย” เสียงทุ้มตอบกลับห้วน ๆ ทั้งยังบึ้งตึง“เปลี่ยนทำไม นี่มันชุดนอนนะ”“ชุดนอนแบบนั้น มันทำให้คลื่นน้อยหิวนะหนู เปลี่ยนเถอะ”“ไม่ค่ะ ฌาจะใส่ชุดนี้นอน” ฌานินคลี่ยิ้มกว้าง มองออกว่าคลื่นรู้ทันว่าเธอจงใจใส่ชุดนี้ยั่ว โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์แตะตัวตามคำสั่ง หากไม่ทำแบบนี้ คงไม่ฟัง เดี๋ยวก็แอบไปทำสิ่งที่ห้าม เธอจึงใช้บทลงโทษให้เข็ด เพื่อที่เขาจะได้ไม่ทำอีก“ไม่กลัวโดนข่มขืนรึไง กลางดึกพี่ทนไม่ไหวเกิดบ้าคลั่งลักหลับขึ้นมา

ผ่านมาจนถึงวันเสาร์ฌานินพยายามกลบเรื่องราวที่ผู้เป็นพ่อโทรหา เธอไม่อยากเก็บมาคิด ทุกครั้งที่มีคลื่นอยู่ข้าง ๆ สมองมันขาวโพลน จนอยากตัวติดกับเขาตลอดเวลา แต่ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้วันนี้เป็นวันหยุดของมหาวิทยาลัย แต่คลื่นออกไปสนามแข่งตั้งแต่ช่วงสาย จนบ่ายเขายังไม่กลับมา เพราะเขาไม่อยู่ สมองถึงวนเวียนกลับไปคิดถึงเรื่องที่ไม่อยากเก็บมาเครียดติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนช่วยฉุดกระชากให้ร่างเล็กหลุดจากห้วงความคิด มือเรียวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านทันทีแชตกลุ่มปอร์เช่: ต้ามันฝากถาม จะออกกี่ทุ่มขวัญใจ: คนชวน เป็นคนถามซะงั้นปอร์เช่: มันตื่นเต้นอะดิ ได้นั่งโซนวีคลับพี่คลื่น อย่างกับเศรษฐี ทั้งที่ความจริงเป็นยาจกขวัญใจ: ยัยฌา ออกกี่ทุ่มดี @ฌานินฌานิน: กี่ทุ่มก็ได้ เดี๋ยวฌาไปพร้อมพี่คลื่น จะไปรอที่ห้องทำงานก่อนขวัญใจ: โอเค งั้นเช่มารับฉันสามทุ่มนะปอร์เช่: รับทราบครับคุณหญิงนิ้วเรียวแตะออกจากแชตของเพื่อน จากนั้นก็กดเข้าไปยังแชตของคนรัก แล้วพิมพ์ข้อความถาม เพราะเขาเงียบไปเลย ทั้งที่ปกติมักจะส่งข้อความมาบ่อย ๆแชต: คลื่นฌานิน: พี่คลื่น จะกลับตอนไหนคะคลื่น: เย็น ๆ เลยครับ วันนี้พี่ต้องคุมเด็ก ไออุ

“อย่าพูดจาเลอะเทอะ”ฌานินค่อย ๆ กำมือแน่น ตอนนี้แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมันกำลังเดือดพล่านในร่างกาย เพราะตอนถาม คลื่นบอกไม่รู้จัก แต่คำทักทายนั้น บอกชัดเจนว่ารู้จักกันดี เธอจับจ้องผู้หญิงตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ“น่าเห็นใจนะคะ คนที่ต้องเกาะอดีต เพื่อให้ตัวเองมีตัวตน” ฌานินเอียงหน้าเล็กน้อย มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “แย่จัง ที่เคยเป็นได้แค่ทางผ่าน”จบคำพูด ฌานินสะบัดมือออกจากมือหนา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคว้าดึงแขนเสื้อของคลื่นที่ยังชะงักค้างกับถ้อยคำตอบโต้เมื่อครู่ ให้เดินตามเธอไปจนถึงรถบรรยากาศภายในรถเงียบงัน คลื่นหน้าซีดเซียวขณะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างกาย มือเรียวยังกำแน่นไม่ยอมคลาย แค่นั้นก็พอให้เขารู้ว่า ตอนนี้เธอโกรธมากขนาดไหน“หนู”“เวลาฌาโกหก พี่คลื่นหงุดหงิดไหมคะ”“… ครับ”“แล้วคิดว่าตอนนี้ ฌาหงุดหงิดขนาดไหน”ฌานินพยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อกดความร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ในอก เธอรู้ดีว่า ไม่ว่าเขาจะเคยรู้จักหรือมีความสัมพันธ์อะไรกับผู้หญิงคนนั้นมาก่อน มันก็เป็นเรื่องของอดีต ก่อนที่เขาและเธอจะเข้ามาในชีวิตกันด้วยซ้ำแต่ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั

ฌานินรีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที กลางใจยังสั่นไหวด้วยความเป็นห่วง แม้ผู้เป็นพ่อจะไม่เคยดีกับเธอเลย แต่สุดท้าย กลับตัดไม่ขาด แต่ต้องปั้นหน้ายิ้มหันมองคนรักแล้วทำเป็นปกติ“ไม่ค่ะ ฌาอยากใช้เวลากับพี่คลื่นสองคน”“ทำอะไรกันดีครับ อยู่เฉย ๆ ฌาจะเบื่อหรือเปล่า”“ไม่เบื่อเลยค่ะ แค่พี่คลื่นอยู่ข้าง ๆ ฌาก็มีความสุขแล้ว”“เอาใจเก่ง”มือเรียวบีบแน่นจนเปียกชื้น ร่างเล็กกำลังคิดมากมายในหัว เงินห้าล้าน หากขอออกไปยังไงคลื่นก็ตั้งคำถาม เธอไม่ได้อยากปิดบัง แต่คำขู่ที่ทางนั้นส่งมาทิ้งท้ายว่าห้ามบอกใคร ยิ่งทำให้กลัว ริมฝีปากสั่นระริกค่อย ๆ ขยับเปล่งคำถามออกมา“ถ้าฌาขอเงินห้าล้าน… พี่คลื่นจะให้ไหมคะ”“ถามแปลก แค่ห้าล้านทำไมพี่จะให้น้องนินไม่ได้”รอยยิ้มบนใบหน้าหวานพยายามส่งออกไปให้เหมือนปกติ คนตัวสูงเดินมานั่งข้าง ๆ เอี่ยวแขนคล้องเอวบางของคนรัก แล้วยกขึ้นมาวางบนตักของตัวเองได้อย่างง่ายดาย“พออยู่เงียบ ๆ ในหัวพี่มันอยากจะทำแค่เรื่องเดียวเลย ทำยังไงดี”“ดูหนังกันไหมคะ”“ตัดบท”ฌานินที่ไม่สามารถกลบความคิดในหัวได้เริ่มหนักอึ้ง ภาพที่พ่อถูกมัดเอาไว้ เนื้อตัวมีรอยแผล ทำให้ความกลัวเริ่มแทรกซึมจนเผลอเหม่อลอยไปวูบ

ฌานินสะอื้นเบา ๆ อยู่ในอ้อมกอดของคลื่น นิ้วเรียวกำเสื้อเขาไว้แน่น ครั้งนี้เธอห่วงคนเป็นพ่อจนคิดไม่ตก แต่สุดท้ายทั้งหมดก็เพียงกับดักหลอกคนโง่ทำให้ความคิดเริ่มตกตะกอนได้ว่า ตอนนี้เธอไม่เหลือครอบครัวอยู่เลย มีแค่คลื่นที่อ้าแขนโอบกอด ในขณะที่พ่อ เลือกผลักเธอกลับเข้าไปในความทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“คนเก่ง ไม่ร้องแล้ว” คลื่นค่อย ๆ ผละคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด นิ้วโป้งแตะใต้ดวงตาคู่สวยที่บวมแดง “ตาบวมหมดเลย”ปลายนิ้วยาวค่อย ๆ ซับคราบน้ำตาออกให้ อยากให้เธอหยุดร้องไห้ อยากกระชากความเจ็บปวดออกไป อยากปกป้อง ไม่ให้ใครมาทำให้ผู้หญิงที่เขารักคนนี้เป็นทุกข์อีก“อยู่กับฌานะ อย่าหนีไปไหนเลยนะคะ”“ไม่หนีครับ พี่สัญญา”“ไม่โกรธฌาได้ไหม อึก~” ฌานินสะอื้นออกมาเบา ๆ นอกจากจะเสียใจเรื่องพ่อ ตอนนี้เธอยังกลัวว่าคลื่นจะหายไป เพราะเขาเคยทำ แม้บอกว่าจะไม่ไปไหน แต่ก็ยังคิดหวาดกลัวอยู่ดี“ไม่โกรธแล้ว หยุดร้องนะครับ” เสียงถอนหายใจหลุดออกจากอก เขาขยับเข้าไปใกล้ ปลายจมูกแตะขมับเล็ก ก่อนริมฝีปากจะกดจูบเบา ๆ ตรงหางตาที่แดงช้ำ เธอร้องไห้นานเกินไปซะจนรอบขอบตาบวมเป่ง“พี่ต้องทำยังไง ให้ฌาหยุดร้องไห้ ไหนลองบอกมาสิ”“อึก~”“มันอา