《ส้มหล่น》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เช้าวันเสาร์... เพียงพรรณตื่นเร็วกว่าปกติ ยังไม่ทันจะได้สติดี มือก็เอื้อมไปคว้ามือถือที่วางอยู่ข้างหมอนโดยอัตโนมัติหน้าจอสว่างขึ้น เธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีแจ้งเตือนใหม่ ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเข้ามีแต่การแจ้งเตือนอย่างอื่นที่ไม่ใช่สิ่งที่เธอเฝ้ารอตั้งแต่เมื่อวานที่น่านกลับไป จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างยังคงเงียบนิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอขึ้นลงอีกครั้ง เหมือนเผื่อว่าจะมีอะไรหลุดสายตา แต่ก็ไม่มี...เพียงพรรณนิ่งไปเล็กน้อย ได้สติตื่นเต็มตา สายตากวาดมองหน้าจออีกครั้งจนมั่นใจ แล้วกดล็อกหน้าจอคงถึงแล้วล่ะ เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่ถึงแม้จะบอกตัวเองแบบนั้น เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายนิ้วกลับปลดล็อกหน้าจอขึ้นมาอีกครั้งครั้งนี้เธอไม่ได้เปิดแชต แต่กดเข้าไปอีกแอปหนึ่ง และสตอรี่ในโปรไฟล์ของน่านก็ปรากฏขึ้นทันทีภาพแสงไฟสลัว เสียงเพลงคลอเบา ๆ มีแก้วเครื่องดื่มวางอยู่บนโต๊ะ และมีใครบางคนอยู่ในเฟรม ซึ่งมองไม่ชัดนักเพียงพรรณมองภาพนั้นนิ่ง นานกว่าปกติ ก่อนที่ปลายนิ้วจะปัดผ่าน เธอตัดสินใจไม่กดดูให้ชัดและหน้าจอมือถือก็ดับลงอีกครั้ง พร้อมกับที่มันถูกโยนลงบนเตียงแรงกว่าปกติ เจ้าของห้องลุกจากเตีย

ช่วงบ่ายของวันนั้น ท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมืดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมพัดแรงขึ้นทีละนิด จนกระทั่งเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเหนือไร่ส้ม“ฝนจะลงแล้ว รีบเก็บของกันก่อน!” เสียงคนงานตะโกนบอกกันน่านเงยหน้ามองฟ้า ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทำงานลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นแปลงส้ม เม็ดฝนก็เทลงมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าน่านรีบวิ่งไปหลบใต้ชายคาใกล้ที่สุด แต่ฝนครั้งนี้ไม่ใช่แค่ฝนธรรมดา จะเรียกพายุก็ดูจะใกล้เคียง มันเทลงมาหนักจนมองแทบไม่เห็นอีกฝั่งของไร่ จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว ก็ไม่มีทีท่าจะหยุดน่านรอจนกระทั่งเม็ดฝนเบาบางลงเพียงเล็กน้อย เธอรีบวิ่งออกมาจากชายคา แต่วินาทีนั้น ฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมาอีก ทำให้น่านต้องวิ่งเข้าไปหลบฝนในชายคาของบ้านพักหลังใหญ่ เพราะอยู่ใกล้ที่สุดยืนสั่นอยู่ได้ไม่นาน ผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ก็ถูกยื่นมาตรงหน้า น่านน้ำเงยหน้าขึ้นมองก็เจอกับสายตาที่คุ้นเคย“เปียกเป็นลูกหมาเลย...เช็ดผมก่อน”น่านพยักหน้าเบา ๆ แล้วรับผ้าผืนนั้นมา “ขอบคุณค่ะ”ระหว่างที่ทั้งคู่ยืนอยู่ข้างกัน สายตาก็โฟกัสไปยังสิ่งเดียวกัน นั่นคือถนนดินที่เชื่อมระหว่างบ้านหลังใหญ่กับบ้านพักเริ่มเละ น้ำเริ่มไหลรวมก

เช้าวันถัดมาในไร่เกื้อวรากุล บรรยากาศกลับมาเหมือนปกติอีกครั้ง หรือถ้าพูดให้ถูก...มันควรจะเป็นแบบนั้นเสียงคนงาน เสียงรถขนผลผลิต กลิ่นดิน และแสงแดดยามเช้า ทุกอย่างยังดำเนินไปเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยนรวมถึงเรื่องในวันวานก็เช่นกัน ไม่มีใครเอ่ยถึงอีกน่านนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ยาวในห้องทำงานเล็กของบ้านพัก ข้อมูลผลวิเคราะห์ปัจจัยการผลิตของแปลงส้มที่เธอรวบรวมมาตลอดหลายสัปดาห์ถูกกางค้างไว้เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยขั้นตอนสุดท้ายในจังหวะที่เธอกำลังจะสรุปรายงานการประเมินเบื้องต้น เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลฉบับใหม่ก็ทำให้น่านชะงักไปเล็กน้อย หัวข้ออีเมลจากศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรทำให้นิ้วเรียวที่กำลังจะกดเปิดสั่นไหวเล็กน้อยรายงานผลวิเคราะห์สารตกค้างและธาตุอาหารล็อตที่ 1/2569-ไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานคิ้วเธอขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ นิ้วเลื่อนอ่านอย่างรวดเร็ว รายละเอียดไม่ยาวนัก แต่ก็ชัดเจนมากพอที่จะทำให้น่านรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมาทันทีผลแล็บระบุว่า พบค่าความเข้มข้นของสารบางกลุ่มเกินมาตรฐานที่สหภาพยุโรปกำหนด รวมถึงการตรวจธาตุอาหารของดินในบางแปลงก็ต่ำกว่าที่กำหนด“เป็นไปได้ไงเนี่ย...ทั้งที่คุมเรื่องการใช

ในเช้าวันศุกร์...น่านยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ยาว มือวางอยู่บนไอแพดที่เปิดค้างไว้ เธอมองตัวเลขตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งด้วยแววตาเปล่งประกาย มุมปากยกยิ้มนิด ๆ ก่อนจะปิดหน้าจอลง เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว“พี่เพียงคะ”เสียงเรียกดังขึ้นไม่เบาไม่ดังนัก แต่ก็เพียงพอให้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมอง“ว่าไง”น้ำเสียงของคนอายุมากกว่ายังคงนิ่งเรียบเช่นเคย กลายเป็นโทนเสียงที่น่านชินไปแล้ว เธอสูดหายใจเข้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไปตรง ๆ“วันนี้ช่วงบ่ายน่านต้องไปเอาเอกสารที่สำนักงานค่ะ เลยคิดว่าคืนนี้จะไปค้างที่คอนโด กลับพรุ่งนี้นะคะ”ประโยคของน่านน้ำดูเหมือนไม่ใช่การบอกกล่าว เป็นเพียงการบอกให้รับทราบก็เท่านั้นเพียงพรรณไม่ได้ตอบทันที สายตาเธอมองอีกฝ่ายนิ่ง ราวกับกำลังประเมินคำพูดนั้นเมื่อทุกอย่างยังคงเงียบ น่านเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ เหมือนตั้งใจบอกบางอย่างให้ชัด“ครั้งนี้…น่านจะไม่หายไปแบบครั้งนั้นแล้วค่ะ”เพียงพรรณเลิกคิ้วนิดหนึ่ง “หมายความว่าไง”น่านยิ้มบาง ๆ แต่แววตาจริงจังกว่าทุกครั้ง“ก็...น่านจะไม่หายไปแล้วไงคะ จะไม่หายไปแบบครั้งก่อนค่ะ”เธอเว้นจังหวะนิดเดียว ก่อนจะเติมประโยคสุดท้าย “จะไม

ประตูห้องปิดลงเบา ๆ เสียง คลิก นั้นไม่ได้ดังมาก แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องอัดแน่นไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างชัดเจนเพียงพรรณยืนอยู่ใกล้ประตู สายตาไม่ได้มองเจ้าของห้องในทันที แต่ค่อย ๆ กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบงันห้องของน่าน…ไม่เหมือนที่เธอคิด มันไม่รก ไม่หวาน ไม่ได้เต็มไปด้วยของน่ารักแบบเด็กผู้หญิงทั่วไป กลับกันมันเรียบ โล่ง และเป็นระเบียบมีโต๊ะทำงานอยู่มุมหนึ่ง วางคอมพิวเตอร์และเอกสารกองเล็ก ๆ อย่างเป็นระบบ ข้างผนังมีชั้นวางหนังสือไม่สูงนัก หนังสือเรียงไม่แน่น มีช่องว่างให้หายใจอีกฝั่งหนึ่งเป็นเตียงนอนสีขาวเรียบ และเหนือหัวเตียงมีโปสเตอร์หนัง ไม่ใช่แนวโรแมนติก แต่เป็นหนังที่โทนหนัก มีความดิบ ความจริงจัง มันทำให้เพียงพรรณเลิกคิ้วนิดหนึ่ง“สนใจเรื่องนั้นเหมือนกันเหรอคะ”เสียงของเจ้าของห้องดังขึ้นจากด้านหลัง เพียงพรรณหันไปมอง ในมือของน่านมีแก้วน้ำเปล่าเย็นจัด วันนี้เธอใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดา แต่กลับดูไม่ธรรมดาในสายตาของคนที่ได้เห็น“เปล่าหรอก ฉันไม่ชอบดูหนัง” อีกฝ่ายตอบสั้น“คิดว่าชอบซะอีกค่ะ เห็นมองอยู่นาน” น่านยิ้มมุมปากเล็ก ๆ เดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นแก้วน้ำให้“ในตู้เย็นมี