《ส้มหล่น》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

เสียงนกร้องในตอนเช้ามืดปลุกให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงลืมตาตื่นขึ้นเบา ๆ เพียงพรรณรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวราวกับไปออกรบมา และเมื่อหันไปเห็นใบหน้าของคนข้างกายที่ยังคงหลับตาพริ้ม รอยยิ้มของเธอก็ค่อย ๆ ชัดตามไปด้วยแสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาตกกระทบใบหน้าของน่านพอดี เส้นผมยุ่งเล็กน้อยกับรอยแดงจาง ๆ บริเวณลำคอทำให้เพียงพรรณเผลอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้งเจ้าของไร่เม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะหลุบสายตาหนีอย่างคนเขินตัวเองเสียอย่างนั้น เมื่อคืนเธอแทบไม่เหลือภาพลักษณ์เจ้าของไร่ผู้สุขุมเลยสักนิด...“แอบมองน่านแบบนี้คิดเงินนะคะ”เสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมแขนที่ขยับเข้ามากอดเอวเธอไว้หลวม ๆ เพียงพรรณสะดุ้งนิดหนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองคนที่ตอนนี้ลืมตาขึ้นมาแล้ว“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”“ก็ตั้งแต่ที่มีคนแอบมองน่านแล้วยิ้มไงคะ”คนพูดยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนซุกหน้าลงกับไหล่ของอีกฝ่ายเหมือนลูกหมาตัวโต เพียงพรรณหลุดหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีนั้น แล้วค่อย ๆ ลูบผมคนข้างตัวอย่างเอ็นดู“พี่เพียงเมื่อยรึเปล่าคะ”คำถามของน่านทำให้คนฟังชะงักไปนิด ก่อนหันมาค้อนเบา ๆ“พี่ว่าไม่น่าถามนะ...ไม่เมื่อยก็แย่แล้ว”น่

แสงไฟสีส้มดวงเล็กถูกแขวนเรียงกันอยู่ตามกิ่งของต้นส้มทั่วลานด้านหน้าบ้านใหญ่ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และกลิ่นอาหารเหนือลอยคลุ้งไปทั่วไร่ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำโต๊ะไม้ยาวหลายตัวถูกต่อเรียงเข้าด้วยกันใต้ต้นส้มต้นใหญ่กลางลาน คนงานในไร่ช่วยกันขนทั้งหมูกระทะ เตาถ่าน อาหารเหนือหลายอย่าง รวมถึงเหล้าพื้นบ้านและเบียร์มาตั้งเต็มโต๊ะอย่างคึกคักคืนนี้ไร่ส้มเกื้อวรากุลดูมีชีวิตกว่าทุกวัน และทุกคนก็รู้ดีว่า นอกจากจะเป็นการเลี้ยงฉลองความสำเร็จของไร่แห่งนี้ ยังเป็นการเลี้ยงส่งน่านน้ำอีกด้วย...“ลุง ตรงนั้นเอาถ่านเพิ่มหน่อย เดี๋ยวหมูไม่สุก”เสียงป้าอุ่นตะโกนสั่งดังลั่น ขณะที่ตัวเองกำลังยืนหั่นผักอยู่หน้าโต๊ะอาหาร“โอ๊ย รีบอะไรนักหนา คุณน่านยังไม่ลงมาเลย”“ก็เพราะยังไม่ลงมานี่แหละถึงต้องรีบ เดี๋ยวลงมาแล้วไม่มีอะไรกินจะทำยังไง”บทสนทนาของคนงานเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้างได้ไม่ยากเพียงพรรณที่เพิ่งเดินลงมาจากบ้านใหญ่พร้อมกับน่าน มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางเบา คืนนี้เธอสวมเสื้อไหมพรมสีครีมบาง ๆ กับกางเกงขายาวธรรมดา ไม่ได้แต่งตัวเนี้ยบเหมือนทุกวัน ส่วนคนข้างกายอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ดูสบาย ๆ

สนามบินเชียงใหม่ในช่วงเช้าเต็มไปด้วยผู้คน เสียงประกาศเที่ยวบินดังสลับกับเสียงล้อลากกระเป๋าที่เคลื่อนไปมาบนพื้นกระเบื้องเงาวับแต่น่านแทบไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเลย สายตาของเธอมีเพียงคนที่ยืนอยู่ข้างกันเท่านั้นเพียงพรรณอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาวธรรมดา ผมถูกรวบต่ำลวก ๆ ดูเหมือนคนที่รีบตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด แม้ใบหน้าจะยังเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเก็บความอาลัยไว้ไม่มิด“พี่เพียงกินข้าวมารึยังคะ”“กินกาแฟแล้ว”“กาแฟไม่นับเป็นข้าวนะ”“เดี๋ยวค่อยกลับไปกินที่ไร่ก็ได้”น่านถอนหายใจเบา ๆ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่พอถึงวันที่ต้องห่างกันจริง ๆ เธอกลับอยากดูแลคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุดอยากจำทุกอย่างเอาไว้ แม้กระทั่งนิสัยดื้อ ๆ ที่ชอบละเลยตัวเอง“ไหนบอกจะเอาเสื้อตัวนี้ไปใส่ที่โน่น ทำไมถึงใส่มาล่ะ รอยถักก็ไม่สวย เดี๋ยวใครมอง”เพียงพรรณบ่นเบา ๆ เมื่อเห็นคนรักสวมเสื้อไหมพรมที่เธอถักให้ทับเสื้อแขนยาวสีขาวด้านใน“เสื้อตัวนี้แฟนน่านถักให้ ไม่สวยสำหรับคนอื่นแต่สวยที่สุดสำหรับน่านค่ะ”“เช็กของดีรึยัง ไม่ลืมอะไรใช่มั้ย” เธอถามระหว่างยกมือขึ้นจัดคอเสื้อให้เด็กตัวโตตรงหน้า“

แสงแดดยามสายส่องกระทบแนวต้นส้มจนใบสีเขียวสะท้อนประกายระยิบระยับ ลมหนาวพัดเอื่อยผ่านไร่กว้าง เกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ กลายเป็นเสียงที่เจ้าของไร่คุ้นชินไปแล้วเพียงพรรณยืนอยู่กลางแถวต้นส้มในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อน หมวกปีกกว้างถูกกดต่ำลงเล็กน้อยเพื่อกันแดด มือหนึ่งถือแฟ้มบันทึกข้อมูล อีกมือจับใบส้มที่มีจุดสีเหลืองซีดอยู่ตรงขอบเธอขมวดคิ้วนิด ๆ ราวกับไม่เคยเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามาก่อน“ใบนี้แปลกจัง...” ปลายนิ้วพลิกดูใต้ใบอย่างตั้งใจลักษณะคล้ายอาการเริ่มต้นของโรค แต่เพียงพรรณยังไม่แน่ใจนัก เพราะมันไม่ได้ตรงกับอาการที่เคยเจอบ่อย ๆ ในไร่“พี่เข้ม ทางนี้หน่อยค่ะ”เจ้าของไร่เรียกเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ชายวัยกลางคนที่กำลังเดินตรวจแมลงในโซนไม่ไกลกัน รีบวางมือแล้วเดินมาหาเธอทันที“ครับคุณเพียง”“ช่วงนี้มีแมลงลงโซนนี้เยอะมั้ย”“ไม่นะครับ ลุงหมื่นเพิ่งพ่นยารอบก่อนเอง”เพียงพรรณพยักหน้าช้า ๆ ก่อนมองใบส้มในมืออีกครั้ง แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเสิร์ชข้อมูลเกี่ยวกับโรคพืช“จุดเหลืองบนใบส้ม...”“ใบส้มซีดขอบใบ...”“โรคใบด่าง...”“ทำไมมันเหมือนทุกโรคเลยนะ”เจ้าของไร่บ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จนพี่เ

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านสีครีมข้างหน้าต่างเข้ามา พร้อมกับเสียงรถบนถนนด้านล่างที่กลายเป็นเสียงนาฬิกาปลุกสำหรับเพียงพรรณไปแล้วเช้าวันจันทร์...วันแรกของการเริ่มต้นสัปดาห์สำหรับบางคนอาจจะเป็นเช้าอันสดใส แต่สำหรับใครอีกหลายคนคงไม่ได้เป็นแบบนั้นเพียงพรรณขยับตัวก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ ตามสัญชาตญาณ เธอหันไปมองข้างตัวทันที แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า“น่าน”เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นในตอนเช้าแบบนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว โดยเฉพาะวันที่แฟนเด็กของเธอต้องไปทำงานคนอายุมากกว่าค่อย ๆ ลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุมบาง ๆ แล้วเปิดประตูห้องออกไป จึงพบว่าห้องครัวเปิดไฟสว่างอยู่และเจ้าของชื่อที่เธอเรียกหาเมื่อครู่ กำลังฟุบหน้าหลับอยู่บนโต๊ะกินข้าวโน้ตบุ๊กยังเปิดค้างไว้ ข้างกันมีเอกสารกองโต ปากกาไฮไลต์กระจัดกระจายเต็มโต๊ะ ส่วนแก้วกาแฟตรงหน้าก็ดูเหมือนจะหมดไปนานแล้วเพียงพรรณถอนหายใจเบา ๆ อย่างรู้ทัน“น่านน้ำ...”คนถูกเรียกสะดุ้งเฮือกทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแบบงัวเงีย ผมยุ่งไปหมดจนดูเหมือนลูกหมาตัวโตที่เพิ่งตื่นนอน“ฮื้อ...พี่เพียง ตื่นแล้วเหรอคะ”“ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้คะ ตื่นมาทำงานตอนเช้ามืดอีกแล้วเหรอ”แฟนเด็