《ส้มหล่น》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

หลังกลับจากวัดในวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างนักวิชาการโรคพืชกับเจ้าของไร่ส้มเปลี่ยนไปชัดเจนจนแทบไม่ต้องมีใครพูดอะไรออกมาตรง ๆ อีกแล้วจากที่เคยนั่งกินข้าวกันแบบเงียบเชียบ ตอนนี้กลับมีสายตาที่แอบมองกันบ่อยขึ้น มีรอยยิ้มเล็ก ๆ เวลาสบตา มีบทสนทนาเรื่องสัพเพเหระที่ฟังดูธรรมดา แต่กลับทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาดแม้แต่บรรยากาศในไร่ก็ยังดูเปลี่ยนไป ทุกอย่างดูอบอุ่นและนุ่มนวลขึ้นในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนบ่ายวันหนึ่ง น่านนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องพักของตัวเอง มือเลื่อนดูรูปในโทรศัพท์เงียบ ๆ รูปคู่ใต้ต้นไม้ที่วัดในครั้งนั้นถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบบางรูปเพียงพรรณกำลังยิ้ม บางรูปกำลังหันมามองเธอ บางรูปก็เป็นรอยยิ้มของน่านในแบบที่เจ้าตัวเองก็ไม่เคยเห็นตัวเองยิ้มกว้างมากขนาดนั้นมาก่อนและในจังหวะที่อารมณ์แห่งความสุขกำลังก่อตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของน่านเลื่อนหายไปทันทีพี่ภัทรน่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยายามนึกย้อนไปถึงเรื่องงานที่เธอส่งไปว่ามีตรงไหนผิดพลาดไหม เพราะปกติพี่ภัทรไม่ได้โทรหาเธอบ่อยนักหากไม่มีเรื่องสำคัญจริง ๆ แต่คิดอย่างถี่ถ้ว

คำถามของน่านน้ำทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงทันที...เพียงพรรณไม่ได้ตอบ ทว่าดวงตาคู่สวยที่มองคนเด็กกว่าอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ เบี่ยงหนีไปอีกทาง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามกดบางอย่างเอาไว้ ส่วนน่านเองก็ไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้าสักวินาทีเธอกำลังรอคำตอบ และครั้งนี้เธออยากได้คำตอบจริง ๆ ไม่ใช่คำตอบอ้อม ๆ ไม่ใช่การเปลี่ยนเรื่อง ไม่ใช่คำพูดเรื่องอนาคตหรือหน้าที่อีกแล้วแต่เป็นคำตอบจากหัวใจของเจ้าของไร่ส้มคนนี้...เวลาผ่านไปหลายวินาที จนสุดท้ายคนอายุมากกว่าก็ลุกขึ้นจากโต๊ะเงียบ ๆ“พี่เพียง...” น่านเรียกเบา ๆ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินหนีอีกแล้ว “รอตรงนี้แป๊บนึงนะ”อีกฝ่ายหันมาบอกสั้น ๆ แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องชั้นบน ปล่อยให้น่านมองตามอย่างไม่เข้าใจวินาทีแห่งความเงียบงัน ความคิดในหัวของน่านฟุ้งซ่านไปหมด พร้อมกับภาพของแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่ห่างออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ หรือเรากดดันพี่เพียงมากเกินไปนะหรือเราเรียกร้องมากไปรึเปล่าหรือจริง ๆ แล้ว...คำตอบที่ต้องการ คำตอบที่มั่นใจว่าตรงกัน มันอาจจะไม่มีตั้งแต่แรกน่านหลุบสายตาลงมองมือตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ จน

เสียงหัวเราะ เสียงเพลง และกลิ่นอาหารเหนือยังคงคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณงานเลี้ยง แต่เมื่อเวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืน คนงานหลายคนก็เริ่มแยกย้าย บ้างนั่งจับกลุ่มคุยกัน บ้างเริ่มเมาจนเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆส่วนน่านน้ำในตอนนี้กำลังนั่งมองเจ้าของไร่ส้มที่อยู่ข้างตัวด้วยสายตาเอ็นดูจนเก็บไม่อยู่“พี่เพียง...” เธอเรียกเบา ๆคนถูกเรียกหันมาช้า ๆ ดวงตาคู่สวยที่ปกติคมและนิ่ง ตอนนี้กลับดูปรือจนแทบลืมไม่ขึ้น แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์“หืม...ว่างาย”เสียงตอบรับยานนิด ๆ จนน่านแทบหลุดยิ้ม“พี่เมาแล้วนะคะ”“ไม่ได้เมา” คนอายุมากกว่าตอบทันที แต่จังหวะพยักหน้าช้ากว่าปกติไปมาก “พี่ยังไหว”น่านหลุดหัวเราะอย่างอดไม่ได้ ถ้าเป็นวันปกติ เพียงพรรณคงไม่มีทางยอมรับง่าย ๆ ว่าตัวเองไม่ไหว แต่คืนนี้อีกฝ่ายดูนุ่มลงจนเธอใจสั่นไปหมด“โอเคค่ะ ถ้าไม่เมาลองลุกเดินให้น่านดูหน่อย”“น่าน” อีกฝ่ายเรียกเสียงดุ “เล่นอะไรเป็นเด็ก”น่านยิ้มกว้างขึ้น “เปล่านะคะ มันคือบททดสอบคนเมาไงคะ”เพียงพรรณส่ายหน้าเบา ๆ และเตรียมจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง“พี่เพียง!” น่านรีบคว้ามืออีกฝ่ายทันที “พอแล้วค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะปวดหัวหนักนะ

ประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาช้า ๆ พร้อมกลิ่นหอมอ่อนของโจ๊กอุ่นที่ลอยเข้ามาด้วย น่านเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารในมือ พยายามวางสีหน้าเป็นปกติ แต่ความเงียบของเธอกลับผิดไปจากเดิมจนคนที่เพิ่งลืมตาตื่นบนเตียงสังเกตได้ทันทีเพียงพรรณขยับตัวเล็กน้อยเพราะอาการปวดหัวจากเมื่อคืน ก่อนยกมือขึ้นกดนวดขมับตัวเองเบา ๆ แล้วมองคนที่เดินเข้ามาใกล้เตียง“ตื่นแล้วเหรอคะ” น่านฝืนยิ้มบาง ๆ “น่านทำโจ๊กไว้ให้”เธอวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ เอาถ้วยโจ๊กออกมาจากถาด หยิบทิชชูเช็ดช้อนให้สะอาด เพียงพรรณมองทุกอย่างเงียบ ๆ น่านในเช้าวันนี้กับน่านคนเมื่อคืนราวกับคนละคน“เกิดอะไรขึ้นน่าน”คำถามสั้น ๆ แฝงมาด้วยน้ำเสียงของความห่วงใย มือของน่านชะงักไปทันที เพียงพรรณเห็นอีกฝ่ายหลุบสายตาลง ก่อนค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยค่ะ”“อยากเล่ามั้ย”น่านมองลึกเข้าไปในดวงตาคนถามก่อนจะเอ่ย“เมื่อกี้หัวหน้าของน่านโทรมาค่ะ”แค่ได้ยินชื่อ สีหน้าของเจ้าของไร่ก็เปลี่ยนไปทันที แต่ก็ไม่ได้ดูตกใจมากไปกว่านั้น“ว่าไงบ้าง” เพียงพรรณถาม “ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็บอกพี่นะน่าน อย่าเก็บไว้คนเดียว แชร์กับพี่ได้”บรรยากาศใ

กลิ่นอาหารหอม ๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วบ้านหลังใหญ่ตั้งแต่ยังเดินเข้าไปไม่ถึงห้องอาหาร แสงไฟสีส้มอุ่นจากโคมเหนือโต๊ะสะท้อนลงบนจานอาหารเหนือหลายอย่างที่ถูกจัดเรียงไว้เรียบร้อย ทั้งน้ำพริกอ่อง ไส้อั่ว แกงฮังเล รวมถึงผักลวกกับข้าวสวยร้อน ๆ ที่ป้าอุ่นเพิ่งยกมาเสิร์ฟบรรยากาศต่างจากคืนงานเลี้ยง เพราะคืนนี้เงียบกว่า อบอุ่นกว่า และดูเป็นบ้าน มากกว่าจะเป็นงานสังสรรค์ภัทรมลนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะพร้อมขวดไวน์ที่เธอเป็นคนเอามาฝาก ส่วนเพียงพรรณนั่งฝั่งตรงข้าม ขณะที่น่านนั่งอยู่ข้างเจ้าของไร่แบบเป็นธรรมชาติ ราวกับตำแหน่งนี้กลายเป็นที่ประจำไปแล้วโดยไม่รู้ตัว“อาหารน่ากินทุกอย่างค่ะ คุณเพียงเก่งมากเลย”ภัทรมลเอ่ยพลางมองอาหารบนโต๊ะอย่างสนใจ เพียงพรรณยิ้มบาง ๆ“ไม่ได้ทำเองทั้งหมดหรอกค่ะ ป้าอุ่นช่วยด้วย”“ถึงจะอย่างนั้นแต่ทุกจานก็ดูตั้งใจมากเลยนะคะ”หัวหน้าสาวพูดต่อ ก่อนหันไปมองน่าน “คงมีคนแถวนี้กินเก่ง”น่านที่กำลังตักแกงฮังเลเข้าปากถึงกับสำลักเล็กน้อย “พี่ภัทร”“อะไร? พี่พูดผิดเหรอ” อีกฝ่ายยกคิ้วเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ “เมื่อก่อนเวลาไปลงพื้นที่ แกกินอะไรง่าย ๆ ก็ได้ แต่พอมาที่นี่ ดูอิ่มเอมสมบูรณ์ขึ้นเยอะนะ”เพี