Alle Kapitel von ส้มหล่น: Kapitel 1 – Kapitel 10

บ่ายวันศุกร์ในห้องทำงานของกรมวิชาการเกษตร อากาศที่แสนจะอบอ้าวส่งผลให้คิ้วเรียวของหญิงสาววัยสามสิบปีขมวดมุ่นพร้อมแก้มสองข้างแดงปลั่ง น่านน้ำ หรือ น่าน อายุสามสิบปี ทำงานที่นี่ในตำแหน่งนักวิชาการโรคพืชชำนาญการ เธอนั่งมองกองรายงานวิจัยดินที่เพิ่งจัดการเสร็จไปด้วยสายตาเหม่อลอย สลับกับมองนาฬิกาทรงกลมข้างฝาผนังเพื่อเฝ้ารอเวลาเลิกงาน สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้คือการขับรถกลับไปนอนแช่น้ำเย็น ๆ นอนงีบสักพักแล้วค่อยตื่นมาทำมื้อง่าย ๆ กิน พร้อมกับดูหนังสักสองสามเรื่อง และตื่นสายในเช้าวันเสาร์ ชีวิตของน่านต้องการแค่นี้เลย ส่วนตำแหน่งนักวิชาการ หรือ การเป็นข้าราชการที่ได้มานั่งทำงานในกรมวิชาการเกษตรตอนนี้ นั่นเป็นความฝันของแม่น่านน้ำต่างหาก และตอนนี้น่านก็สานฝันให้แม่เรียบร้อยแล้ว ส่วนความฝันของตัวเองน่ะเหรอ น่านไม่เคยมีสิ่งนั้นหรอก เธออยากมีแค่ชีวิตธรรมดา ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว...“น่าน ไปเจอพี่ที่ห้องทำงานหน่อย”เสียงเรียกของหัวหน้าฝ่ายที่ผลักประตูเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ปลุกให้น่านหลุดจากภวังค์ เธอถอนหายใจทิ้งเบา ๆ ก่อนจะหยิบปากกาเสียบไว้ที

น่านน้ำไม่ได้แปลกใจที่อีกฝ่ายจะคิดแบบนั้น เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่ขยับแว่นสายตาที่คาดอยู่บนหัวลงมาสวมเพื่อให้ดูเป็นงานเป็นการขึ้น แต่มันก็ดูจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เมื่อเพียงพรรณพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางนวดขมับตัวเองเหมือนคนที่เริ่มจะปวดหัว“กรมฯ ส่งคนแบบนี้มาดูแลโครงการใหญ่ขนาดนี้เนี่ยนะ เด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานจะรับผิดชอบงานแบบนี้ได้เหรอ?”เพียงพรรณพึมพำกับตัวเอง แต่จงใจให้คนตรงหน้าได้ยิน“ทั้งสไตล์การแต่งตัว...แล้วไหนจะหูที่เจาะพรุนนั่นอีก ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่ามาตรฐานของภาครัฐในการรับคนเข้าทำงานมันลดต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ากลางใจน่านน้ำ นิสัยไม่ยอมคนที่ฝังลึกอยู่ภายในเริ่มทำงานทันที เธอข่มอารมณ์กรุ่นๆ ไว้ภายใต้รอยยิ้มยียวนก่อนจะเอ่ยตอบ“ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นเด็กจบใหม่ คุณคิดผิดแล้ว”“หมายความว่าไง?”“ฉันไม่ได้เพิ่งทำงานเมื่อวานค่ะ ฉันอายุสามสิบแล้ว และตำแหน่งงานระดับชำนาญการก็น่าจะเป็นหลักประกันได้ว่า ฉันสามารถดูแลโครงการนี้ได้ค่ะ”“ห้ะ? เธอเนี่ยนะสามสิบ”เพียงพรรณถามย้ำอีกครั้ง คิ้วสวยขมวดกันแน่นมากกว่าเดิม“ใช่ค่ะ อยากดูบัตรประชาชนมั้ยล่ะ

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ น่านน้ำทิ้งตัวลงบนเตียงทันที อากาศของฝางเย็นจัดจนปลายจมูกชา แต่ในอกกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ…คงเป็นเพราะใบหน้าดุ ๆ ของคนที่เพิ่งเดินหนีไปเธอควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดวิดีโอคอลหาเบอร์ที่คุ้นเคย“มีไร...ถึงฝางแล้วเหรอ”เสียงทุ้มของ คีริน หรือ คี เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ม.ปลาย ดังขึ้นพร้อมใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่“เออ ถึงสักพักแล้ว เพิ่งเก็บของเสร็จ มีเรื่องจะเล่าว่ะคี”น่านตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ปลายสายจึงละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอนหลังพิงเบาะหนังราคาหลายหมื่นเพื่อตั้งใจฟังเพื่อนรัก“คี แกรู้ปะว่าฉันเจออะไร เจ้าของไร่ส้มที่นี่นะ สาวแก่รุ่นใหญ่เว้ย!”น่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ส่วนปลายสายถึงกับหลุดหัวเราะหึในลำคอ“สาวแก่เลยเหรอ แก่ขนาดไหน”“ก็ใกล้จะห้าสิบแล้วอะ เป็นแม่ฉันได้เลย ฮ่า ๆ”น่านหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้“โอ๊ย ก็ไม่แก่ขนาดนั้นหรอก แล้วเป็นไง ดูท่าทางโอเครึเปล่าล่ะ แกไปอยู่ที่นั่นตั้งหกเดือนฉันก็เป็นห่วงอยู่นะ คนในเมืองต้องไปอยู่บนดอย ไม่

แสงแดดยามเช้าที่ดอยฝางดูจะสว่างไสวกว่าแดดในตัวเมืองเชียงใหม่ที่น่านเคยเจอหลายเท่า อากาศยังคงทิ้งไอเย็นจางๆ ไว้บนยอดใบส้ม น่านอยู่ในชุดทำงานที่คล่องตัว เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมพับแขนขึ้นและกางเกงสแล็คสีเข้ม เธอเดินเคียงคู่ไปกับพี่เพียงที่วันนี้สวมชุดลุยสวนดูทะมัดทะแมง เป็นภาพที่น่านไม่คิดว่าจะได้เห็นผู้หญิงคนนี้ในมุมนี้“ไร่ของเราบริหารจัดการโดยแบ่งเป็นสี่โซนหลักตามสภาพพื้นที่”เพียงพรรณอธิบายพลางผายมือไปยังลาดเนินที่ลดหลั่นกันอย่างเป็นระเบียบ“โซนเอคือแปลงส้มดั้งเดิมที่เป็นพืชพื้นถิ่นของที่นี่ ส่วนโซนบีกับซีคือส้มสายน้ำผึ้งที่เราคัดคุณภาพไว้ เพื่อการส่งออกโดยเฉพาะ”ขณะที่เดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินที่ตัดผ่านดงต้นส้ม น่านสังเกตเห็นความเอาใจใส่ในทุกรายละเอียด ระบบน้ำที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบ และการตัดแต่งกิ่งที่ดูประณีต“ทำไมถึงเลือกที่จะปลูกส้มคะ”คนเด็กกว่าเอ่ยถามขณะที่มือก็จดบางอย่างขยุกขยิกลงบนไอแพดคู่ใจ“มันเริ่มมาจากความรักน่ะ” เพียงพรรณเอ่ยแล้วทอดสายตามองสวนส้มในพื้นที่หลายไร่“แม่ฉันชอบกินส้มมาก เป็นผลไม้ชนิดเดียวที่ชอบ พ่อก็เลยอยากปลูกไว้ให้ เริ่มจากปลูกไม่กี่ต้นจนขยายพื้นที่ไปเรื

“คุณเพียงจ๊ะ…”ป้าอุ่นถือวิสาสะเปิดประตูแล้วโผล่หน้าเข้ามา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า“อุ๊ย! เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ป้าแค่จะมาถามว่าเที่ยงนี้คุณเพียงจะทานอะไร แต่ไม่รู้ว่าคุณเพียงมีแขก ขอโทษค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะป้าอุ่น” เพียงพรรณรีบบอก “พอดีฉันเป็นลมน่ะ น่านเลยช่วยพามาส่งที่นี่”“ตายจริง เป็นยังไงบ้างคะเนี่ย”ป้าอุ่นรีบเดินเข้ามา มองหน้าเจ้านายสลับกับใบหน้าน่านน้ำ เจ้าตัวจึงรีบอธิบาย“พี่เพียงเป็นลมค่ะป้า น่านเลยพามาบ้าน”“โถ่เอ๊ย คุณเพียงของป้า คงจะทำงานหนักจนไม่ได้พักผ่อนอีกแล้วใช่มั้ยคะ”ป้าอุ่นรีบเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเป็นห่วงชัดเจน“เมื่อเช้าเพียงทานข้าวไปนิดเดียวค่ะป้าอุ่น ไม่ค่อยหิว ก็เลยหน้ามืดนิดหน่อย ไม่เป็นไรแล้วค่ะ”เพียงพรรณพยายามฝืนยิ้มให้คนอาวุโส เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นกังวล ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่สามารถปิดบังความเหนื่อยล้าไปจากสายตาของน่านน้ำได้“งั้นเดี๋ยวป้าไปทำอะไรให้คุณเพียงทานดีกว่านะคะ” ป้าอุ่นเตรียมจะผละออกไป“ป้าอุ่นคะ” น่านเรียกไว้ คนอาวุโสหันกลับมา “น่านขอยืมครัวหน่อยได้มั้ยคะ เดี๋ยวน่านทำให้เองค่ะ”ป้าอุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ขัดอะไร“ได้ค่ะ งั้นตามป้ามาทางนี