《ส้มหล่น》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

เสียงประตูห้องปิดลงเบา ๆ น่านเดินนำเข้ามา วางกุญแจลงบนโต๊ะพร้อมกับผิวปากเสียงแผ่วอย่างคนอารมณ์ดี เธอดูคุ้นชินกับการที่มีใครอีกคนเดินตามมาราวกับเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ความจริงก่อนหน้านี้ไม่เคยมี “ตามสบายนะคะพี่เพียง เดี๋ยวน่านมา”เจ้าของห้องหันไปส่งยิ้ม เพียงพรรณพยักหน้าเบา ๆ แต่ไม่ได้ขยับไปไหน ยังคงยืนอยู่ใกล้ประตู มองแผ่นหลังของน่านที่เดินหายเข้าไปในครัวเล็ก ๆห้องเดิม แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม ครั้งนี้บรรยากาศดูเงียบกว่าตอนที่เธอเข้ามาครั้งแรก และระยะของทั้งคู่ก็ดูจะใกล้เกินไปเสียงเปิดตู้เย็นดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงแก้วกระทบกัน เพียงพรรณถอนหายใจช้า ๆ เหมือนพยายามดึงตัวเองกลับมาอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น“เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้วเพียง”เสียงพึมพำแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน แต่ยังไม่ทันจะจัดการความคิดตัวเองได้ ใครบางคนก็เรียกสติ“น้ำค่ะ”เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น น่านน้ำกลับมายืนตรงหน้าเธอแล้ว ในระยะที่ใกล้กว่าที่คิด“ที่ร้านอาหารก็ดื่มน้ำไปตั้งเยอะแล้ว จะให้ดื่มอีกเหรอ” เพียงพรรณก้มมองแก้วน้ำ“ก็...เผื่อพี่คอแห้งค่ะ”น่านตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปาก แววตาดูมีเลศนัย เธอขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นแล้วย

บรรยากาศยามเช้าที่ไม่สงบนัก มันแปลกเกินกว่าที่เธอจะข่มตานอนต่อ เพียงพรรณถูกปลุกด้วยเสียงรถบนถนนด้านล่างพร้อมกับชีวิตคนเมืองที่ดูจะยุ่งเหยิง ที่นี่ต่างจากที่ไร่ของเธอลิบลับคนบนเตียงลืมตาขึ้นช้า ๆ วินาทีแรกเธอยังไม่ขยับ ร่างกายยังจมอยู่กับความรู้สึกนุ่มลึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ก่อนที่ความจริงจะค่อย ๆ ชัดขึ้นที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ และคนที่ควรจะตื่นมาเจอกัน กลับไม่อยู่ซะอย่างนั้นสายตาเธอเลื่อนไปยังอีกฝั่งของเตียง ผ้าปูยังยับเล็กน้อย หมอนอีกใบมีรอยยุบจาง ๆ เหมือนอีกคนเพิ่งลุกไปไม่นานเพียงพรรณขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะไม่พอใจ แต่มันเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่มีคำตอบชัดนักเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น นั่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นกระดาษแผ่นเล็กสีเหลืองวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงน่านออกไปซื้อของกินแป๊บนึงค่ะตัวหนังสือมีความเร่งรีบเล็กน้อย แต่ก็พออ่านออกไม่ยากนัก เพียงพรรณมองมันอยู่นาน ก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“ทำอย่างกับฉันเป็นเด็ก...”เธอพึมพำเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับนุ่มกว่าที่เคยใช้กับใคร กระดาษสีเหลืองถูกวางไว้ที่เดิม เพียงพรรณลุกขึ้นจากเตียง พับผ้าห่มเรียบร้อย จัดวางหมอนทั้งสอง

ภายในบ้านพัก ทุกอย่างเงียบสนิท น่านนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน หลังจากเดินจากมาเธอก็ทิ้งตัวอยู่ตรงนี้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ซองเอกสารสำคัญสีน้ำตาลวางอยู่ตรงหน้า เธอมองมันอยู่นาน ทั้งที่ควรส่งต่อซองนี้ให้เจ้าของไร่ แต่น่านกลับไม่ทำแบบนั้นตอนนี้เรื่องงานเหมือนเลือนรางไปชั่วขณะ สิ่งที่ชัดเจนเข้ามาแทนคือเรื่องของพ่อเลี้ยงวิเชษฐ์ที่น่านยังคิดวนซ้ำ รวมถึงสรรพนามคำว่าฉันที่เพียงพรรณกลับไปแทนตัวแบบเดิมเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นเมื่อกลับมาที่นี่ น่านก็ได้ตระหนักว่า ที่นี่มีแค่ เพียงพรรณ เกื้อวรากุล เจ้าของไร่ส้มที่ทุกคนชื่นชมและเกรงในอำนาจ ที่นี่ ไม่มีพี่เพียงของน่าน...ช่วงเวลาสองวันหนึ่งคืนที่ได้ใกล้ชิดกัน ทุกอย่างราวกับความฝัน และท้ายที่สุดแล้ว เราก็ต้องตื่นจากฝันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ปลุกน่านหลุดจากภวังค์ เธอนิ่งไปชั่วขณะ เดาได้ไม่ยากว่าคนที่อยู่หน้าประตูคือใคร เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ก็มีแค่คนเดียวที่มาหากันที่บ้านพักน่านลุกไปเปิดประตู เจ้าของสวนส้มเปลี่ยนชุดเป็นชุดเสื้อและกางเกงลำลองสบาย ๆ ทว่าใบหน้าที่แม้ไม่มีเครื่องสำอางเติมแต่งก็ยังชวนมองไม่เคยเปลี่ยนแต่ครู่เดียว น่านก็ละสายตา แม้ว่าจะอยากม

คนเด็กกว่าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า สายลมเย็นพัดผ่านแนวต้นส้มเบา ๆ ดวงตาของทั้งคู่สบกันเป็นครั้งแรกหลังจากที่หลบหลีกกันมาตลอดทั้งสัปดาห์เพียงพรรณมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามอ่านอะไรบางอย่างจากแววตาคู่นั้น“ตกลงพี่ทำอะไรผิด” คำถามตรงไปตรงมาทำให้น่านชะงัก“เปล่าค่ะ”“ถ้าเปล่า แล้วทำไมเธอเปลี่ยนไป”น่านเงียบอีกครั้ง เพียงพรรณถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายช้า ๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ถูกถอยออกมาเล็กน้อย แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับใกล้กันมากยิ่งขึ้น“ตั้งแต่กลับจากในเมือง เธอก็เอาแต่ถอยหนีพี่”คำว่า พี่ ที่เพียงพรรณใช้ ทำเอาหัวใจของน่านกระตุกวูบ ตอนนี้เหมือนอีกฝ่ายจับจุดอ่อนเธอได้แล้ว“ฉันไม่ได้หนีค่ะ”“แต่เธอไม่เหมือนเดิม”เพียงพรรณพูดต่อทันที ราวกับไม่อยากปล่อยให้อีกฝ่ายหลบไปกับความเงียบอีกแล้ว“ระยะห่างของเธอมันห่างยิ่งกว่าตอนที่เรายังไม่รู้จักกันดีซะอีก เธอเรียกพี่ว่าคุณเพียง ไม่คุยเล่น ไม่มองหน้า ไม่ยอมให้พี่ช่วยอะไรเลย ทั้งที่เมื่อก่อน น่านที่พี่รู้จักไม่ได้เป็นแบบนี้”น่านเม้มปากเบา ๆ มือกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอจะตอบว่าอะไรได้ล่ะ จะให้พูดตรง ๆ งั้นเหรอ

ครั้งแรกของการถ่ายรูปคู่ด้วยกันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่แสดงออกมาผ่านภาพถ่ายที่น่านกดชัตเตอร์รัว ๆบางรูปเพียงพรรณก็ก้มลงมองเธอ บางรูปน่านก็เงยหน้ามองอีกฝ่าย รอยยิ้มที่เพียงแค่ยิ้มเบา ๆ กลับบอกชัดว่าคนในภาพกำลังมีความสุขแค่ไหนแต่...เคยมีคำกล่าวว่า ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน และดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะจริงอย่างที่เค้าว่ากัน เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง“ผมนึกแล้วว่าปีนี้คุณต้องมาทำบุญที่นี่อีก”รอยยิ้มของทั้งสองคนหายไปทันที โดยเฉพาะเพียงพรรณที่จำได้แม่นว่าน้ำเสียงนั้นคือใครพ่อเลี้ยงวิเชษฐ์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นในแบบของผู้ใหญ่ใจดี เขาแต่งตัวภูมิฐาน ดูดี และมั่นใจในแบบของคนที่มีทุกอย่างพร้อมในชีวิต“สวัสดีครับน้องเพียง ผมไปหาคุณที่ไร่แต่ก็ไม่เจอ วันนี้เลยเดาว่าคุณน่าจะมาที่นี่ แล้วก็ใช่จริง ๆ”คำบอกกล่าวของคนมาใหม่ทำให้น่านชะงักไปทันที เธอเดาได้ไม่ยากเลยว่าคนตรงหน้าเป็นใคร จากคำทักทายนั้น“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง พอดีฉันไปทำธุระในเมืองมา”เขายิ้ม “ไม่เป็นไรครับ ยังไงเราก็ได้เจอกันแล้ววันนี้ แล้วนี่น้องเพียงมากับ...”สายตาคมคู่นั้นเลื่อนมามองน่านน้ำพร้อมเครื่องหมายคำถาม“นี่น่าน