جميع فصول : الفصل -الفصل 180

ISANG linggo ang mabilis na lumipas pagkatapos noong araw na iyon at halos tatlong linggo na rin simula nang dumating doon si CAssandra. Sa lugar kung saan siya naninirahan ay tahimik ang bawat umaga. Maagad pa ri siyang nagigising katulad ng nakagawian niya dahil maaga niyang pinapakain ang kanyang mga alagang kabayo. Meron naman siyang katulong sa paggaawa ng mga bagay na iyon pero nasanay na siya kaya ipinipilit niya talagang gawin ang mga bagay na iyon lalo na at ito ang nakakapagpasaya sa kaniya. May mga kabayo siyang nabili na mga pangarera, pagkatapos na masugatan ng mga ito ng malubha ay ibineta na lang sa murang halaga dahil iniisip ng mga may ari na hindi na sila worth it para ipagamot pa. Bukod pa doon ay ilan din ang nabili niya galing sa mga ilegal na mga pinang kakarera kaya ang mga kabayo ay medyo takot pa rin sa mga tao. Sa totoo lang, ngayon niya pa lang nai-aapply ang lahat ng natutunan niya sa turo ng lolo niya. At masasabi niyang doon siya nagiging masaya. Hindi

CHAPTER 3TAHIMIK ang buong rancho matapos ang maikling pag-uusap nila ni Zade.Ang hanging kanina lamang ay banayad na humahaplos sa damuhan ay tila mas naging malamig ngayon. Ang mga kabayo ay patuloy pa ring malayang tumatakbo sa malawak na pastulan, ngunit para kay Cassandra, tila huminto ang oras.Nanatili siyang nakatayo sa tabi ni Ellie.Marahan niyang hinahaplos ang leeg ng kabayo habang nakayuko ang ulo nito sa kanyang balikat.Hindi niya namalayang lumayo na pala ang tatlong opisyal ng International Equestrian Federation. Hinayaan nila ang dalawa na mag-usap nang pribado.Ilang metro ang layo, tahimik lamang ding nakatayo si Zade.Hindi na ito nagsasalita.Hindi na rin ito nagtangkang kumbinsihin siya.Tila hinihintay lamang nito ang anumang magiging desisyon niya.Lumipas ang ilang minutong katahimikan.Hanggang sa...Mahina siyang nagsalita."...Bakit?"Napatingin si Zade."Bakit gusto mo pa akong bumalik?"Hindi agad ito nakasagot.Napatingin muna ito sa malawak na damuha

CHAPTER 42 MARAHANG umihip ang malamig na hangin habang magkatabing tumatakbo sina Ellie at Night sa makitid na daang patungo sa lumang training field. Hindi sila nag-uusap. Tanging ang magkakasabay na yabag ng dalawang kabayo ang pumupuno sa katahimikan ng paligid. Tak... tak... tak... Minsan, ito ang tunog na nagpapabilis sa tibok ng puso ni Cassandra. Ngayon, ito naman ang tunog na nagpapaalala sa kanya ng mga alaalang pilit niyang ibinaon sa limot. Marahan niyang hinaplos ang leeg ni Ellie. "Easy, girl..." Mahinahon ang kabayo. Para bang alam nitong hindi ito isang ordinaryong pagsakay. Habang nasa unahan si Zade, paminsan-minsan ay lumilingon ito upang tiyaking maayos lamang ang dalaga. Napansin niyang iba ang paraan ng pagsakay ni Cassandra. Mas kalmado. Mas banayad. Wala na ang agresibong rider na kilala niya noon. Noong nasa academy pa sila, si Cassandra ang klase ng rider na laging gustong mauna. Ngayon... Parang wala na siyang pakialam kung s

Maagang-maaga pa lamang ay tila ibang klaseng sigla na ang bumalot sa buong Montefalco Horse Sanctuary. Yes, binigyan na niya nga pangalan ang kaniyang rancho.Isa-isang inilabas ni Cassandra ang mga kabayo mula sa kani-kanilang kulungan habang sinasalubong ng malamig na simoy ng hangin ang kanyang mukha."Good morning, Atlas."Mahinahon niyang hinaplos ang noo ng isa sa mga kabayong dati niyang nailigtas mula sa isang ilegal na karera.Noon, kahit makita lamang nito ang tao ay agad na itong nanginginig sa takot.Ngayon...Ito na mismo ang kusang lumalapit sa kanya.Napangiti si Cassandra."Ang layo na ng narating mo."Parang naisip niyang ganoon din ang nangyari sa kanya.Dati, akala niya ay hindi na siya muling makakahawak ng reins.Hindi na muling sasakay.Hindi na muling mangangarap.Ngunit kahapon...Isang simpleng pagtalon lamang ang nagpatunay na may natitira pa pala sa dating Cassandra Montefalco.Hindi pa tuluyang nawawala ang rider sa loob niya.Habang inilalagay niya ang pa

MABIGAT ang katahimikan sa buong Montefalco Horse Sanctuary.Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis ang mga opisyal ng International Equestrian Federation, ngunit nanatili pa ring nakaupo si Cassandra sa veranda. Nasa kandungan pa rin niya ang maliit na kahong naglalaman ng kanyang National Champion Pin.Paulit-ulit niya iyong binubuksan.Paulit-ulit ding isinasara.Parang hindi pa rin siya makapaniwala na matapos ang halos isang taon ay muli niya itong nahahawakan.Marahan niyang hinaplos ang gintong insignia.Kasabay niyon ang pagbalik ng napakaraming alaala.Ang unang araw niya sa Equestrian Academy. Ang unang medalya. Ang unang pagkapanalo. Ang unang pagkakataong niyakap siya ng kanyang lolo habang umiiyak ito sa sobrang saya."Alam kong kaya mo, apo. Hindi ka ipinanganak para sumuko."Napapikit si Cassandra. Muling bumigat ang kanyang dibdib.Kung buhay lamang sana ang kanyang lolo...Marahil ay ito ang pinakamasayang araw para rito."Ate Cassandra?"Napamulat siya. Nakatayo