LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 26
“ถังถัง แม้คุณจะให้อภัยเราไม่ได้ แต่มู่เฉินก็เป็นลูกที่คุณอุ้มท้องมาสิบเดือนกว่าจะคลอดนะ”“เรากำลังจะไปแล้ว คุณช่วยกอดเขาอีกสักครั้งได้ไหม”ลู่มู่เฉินดึงชายเสื้อของเสิ่นชูถังอย่างระมัดระวัง“แม่ครับ ผมสำนึกผิดแล้วจริง ๆ กอดผมเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”กู้สิงโจวอุ้มเยว่เยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้พูดแทรกขึ้นมาในเวลานี้ จู่ ๆ เยว่เยว่ก็เอ่ยปากขึ้น“แม่คะ พี่ชายคนนี้เป็นลูกชายของแม่จริง ๆ เหรอคะ”กู้สิงโจวที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำถามนี้ก็อดตัวเกร็งขึ้นมาไม่ได้เสิ่นชูถังคิดอยู่ครู่หนึ่ง“เคยเป็นลูกของแม่ แต่ตอนนี้แม่มีเยว่เยว่เป็นลูกแค่คนเดียว”สิ้นเสียงพูด ลู่มู่เฉินก็ทนรับไม่ไหวอีกต่อไป เริ่มแผดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก“แม่ครับ ไม่เอานะ ผมเป็นลูกชายของแม่นะ”เยว่เยว่เห็นเขาร้องไห้เสียใจขนาดนั้นก็ทนไม่ไหว“แม่คะ พี่ชายทำเรื่องผิดไปใช่ไหมคะ แม่ให้อภัยเขาไม่ได้เหรอคะ”เสิ่นชูถังบีบแก้มของเยว่เยว่แบบขำ ๆ“เยว่เยว่ รอให้หนูโตขึ้นก็จะรู้เองว่าความผิดบางอย่างก็ให้อภัยไม่ได้”และคำพูดประโยคนี้ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการตัดสินประหารชีวิตลู่ฉืออันและลู่มู่เฉินพวกเขาจะไม่มีวันได้รั
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 25
ลู่ฉืออันไม่เข้าใจเขาจะไม่รักเธอได้ยังไงนับตั้งแต่เธอจากไป เขาก็ไม่เคยได้นอนหลับสนิทเลยสักคืน ถึงขั้นยอมใช้สุขภาพของตัวเองเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนเพื่อตามหาเธอ ถังถังจะคิดว่าเขาไม่รักเธอได้ยังไงเขามองเสิ่นชูถัง ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด“ถังถัง ผมจะไม่รักคุณได้ยังไง”เสิ่นชูถังแค่หัวเราะเบา ๆ“แอบไปเจอเซี่ยหร่านลับหลังฉัน นี่เรียกว่ารักเหรอ”“ตอนวันเกิดของฉัน พวกคุณไปเล่นสกีที่สวิตเซอร์แลนด์กับเธอ นี่เรียกว่ารักเหรอ”“ตอนที่หิมะถล่มก็ปกป้องเซี่ยหร่านอย่างไม่ลังเล นี่เรียกว่ารักเหรอ”ทุกครั้งที่พูดจบไปหนึ่งประโยค ใบหน้าของลู่ฉืออันก็ซีดเผือดลงไปอีกส่วนหนึ่งทุกตัวอักษรที่เสิ่นชูถังพูดออกมาล้วนกลายเป็นคมมีดทิ่มแทงทะลุกลางอกของลู่ฉืออันวินาทีนี้ ลู่ฉืออันรังเกียจตัวเองอย่างที่สุดถ้าตอนนั้นเขายึดมั่นในความตั้งใจเดิม และผลักไสเซี่ยหร่านออกไป ภายหลังก็คงจะไม่เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นเสิ่นชูถังมองความเศร้าในแววตาของลู่ฉืออัน ทว่าในใจกลับไม่มีความหวั่นไหวใด ๆ แม้แต่น้อย“ฉันรู้ว่าที่พวกคุณมาที่นี่เพราะอยากพาฉันกลับไป”“ลู่ฉืออัน ลู่มู่เฉิน ตอนนี้พวกคุณฟังให้ชัด ๆ นะ
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 24
ลู่มู่เฉินไม่ได้เจอเสิ่นชูถังมาสองเดือน กว่าจะตามหาเธอจนเจอก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่เพียงแต่ได้ยินเด็กคนอื่นเรียกเธอว่าแม่เท่านั้น แต่ยังพบว่าแม่ที่เคยอ่อนโยนกับเขาในวันวาน ตอนนี้กลับเหลือเพียงความเย็นชา เขาจึงทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจไม่ไหวอีกต่อไป และแผดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก“แม่ครับ แม่ไม่ต้องการผมแล้วเหรอ ผมต่างหากที่เป็นลูกชายของแม่”เมื่อก่อนขอแค่ลู่มู่เฉินร้องไห้ เสิ่นชูถังก็จะอุ้มและคอยกล่อมเขาอย่างใจเย็นแต่ตอนนี้เธอทำเพียงแค่ยืนมองดูอยู่เงียบ ๆ ตรงนั้นลู่มู่เฉินรอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นฝ่ามืออันอบอุ่นของแม่มาเช็ดน้ำตาให้เสียที พอลืมตาขึ้นมา ถึงเพิ่งพบว่าเสิ่นชูถังยังคงยืนอยู่ที่เดิมและมองดูเขาด้วยสายตาเรียบเฉย“ร้องไห้พอหรือยัง”“ตอนนี้ลูกเข้าใจความรู้สึกตอนแม่รู้ว่าลูกเรียกเซี่ยหร่านว่าแม่หรือยังล่ะ”นับตั้งแต่ลู่มู่เฉินเกิดมา เสิ่นชูถังก็เลี้ยงดูเขามากับมือจนถึงหกขวบ ความรู้สึกที่เธอทุ่มเทให้กับลูกชายคนนี้ ไม่ได้น้อยไปกว่าที่ทุ่มเทให้ลู่ฉืออันเลยตอนที่เขาป่วย เธอคอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดทั้งคืนวันแรกที่เขาไปโรงเรียนอนุบาล เธอทนไม่ไหวจนต้องแอบไปดูเขาที่โรงเรียนตอนที
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 23
แต่ลู่ฉืออันกับลู่มู่เฉินกลับคิดไม่ถึงเลยว่า การได้พบเสิ่นชูถังอีกครั้งหลังจากผ่านไปสองเดือนจะเป็นภาพเช่นนี้ก่อนที่จะได้เห็นเสิ่นชูถัง ลู่ฉืออันเชื่อมาตลอดว่า พวกเขารักกันมาสิบปี มู่เฉินก็เป็นลูกที่เธออุ้มท้องมานานถึงสิบเดือนกว่าจะคลอดออกมาต่อให้ตอนนี้เธอยังไม่หายโกรธ ขอเพียงพวกเขายอมรับผิดอย่างจริงใจ เธอจะต้องให้อภัยพวกเขาอย่างแน่นอนครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกของพวกเขาจะต้องกลับไปมีความสุขเหมือนเมื่อก่อนได้แน่เขาจะรักเธอด้วยความจริงใจทั้งหมดที่มี และจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนอื่นมายั่วยวนได้อีกแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เวลาผ่านไปเพียงสองเดือน ข้างกายถังถังของเขากลับมีผู้ชายคนอื่นแล้ว ในมือของผู้ชายคนนั้นอุ้มเด็กอยู่หนึ่งคน ปากก็เอาแต่เรียกเธอว่าแม่ ดูราวกับเป็นครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก!ในเวลานี้สมองของเขาขาวโพลนไปหมด ไม่สามารถคิดอะไรได้เลยส่วนลู่มู่เฉินก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอย่างมากแม่ที่รักเขามากขนาดนั้นจากไปสองเดือน กว่าเขากับพ่อจะตามหาแม่จนเจอก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแต่ตอนนี้กลับมีเด็กอีกคนเรียกเธอว่าแม่ลู่มู่เฉินพุ่งตรงเข้าไปราวกับประทัดลูกเล็ก หมายจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเสิ่นชูถ
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 22
หลังจากตามหามาอีกหนึ่งเดือน ลู่ฉืออันก็ยังคงคว้าน้ำเหลวคนรอบข้างต่างก็บอกให้เขายอมแพ้แม้กระทั่งคุณท่านลู่ที่เกษียณไปตั้งนานแล้ว ก็ยังเอ่ยปากเตือนไม่ให้เขาตามหาอีกในเมื่อเสิ่นชูถังตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไป เธอย่อมไม่มีทางทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ให้เขาตามหาเจอหรอกตอนนี้บริษัทกำลังง่อนแง่น เขาควรจะกลับไปจัดการเรื่องที่บริษัทได้แล้วแต่ลู่ฉืออันกลับไม่ยอมแพ้พวกเขาเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะต้องตามหาเสิ่นชูถังพบคุณท่านลู่มองหลานชายที่ดื้อดึงไม่ยอมรับฟังด้วยความโมโห ทว่าก็จนปัญญาจะทำอะไรได้ถ้ารู้ว่าวันนี้ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่เจ็บปวดแบบนี้ ตอนนั้นทำไมต้องทำเรื่องที่ผิดต่อเสิ่นชูถังด้วยคุณท่านลู่ไม่อาจทนดูบริษัทล้มไปต่อหน้าต่อตาได้ จึงทำได้เพียงออกหน้ากลับมารับช่วงจัดการงานของบริษัทอีกครั้งด้วยตัวเองหลังจากนั้นลู่ฉืออันยิ่งทุ่มเทพละกำลังทั้งหมดไปกับการตามหาคนส่วนลู่มู่เฉินก็ตามพ่อออกไปตามหาทั้งวันเช่นกันพอได้รับข่าวใด ๆ ที่สงสัยว่าจะเป็นเสิ่นชูถัง พวกเขาก็จะรีบไปทันทีโดยไม่หยุดพักทว่าหนึ่งเดือนผ่านไป กลับมีแต่ความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าลู่ฉืออันที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เค
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 21
เสิ่นชูถังหายตัวไปอย่างกะทันหัน คนในมหาวิทยาลัยรู้เพียงแค่ว่าพ่อแม่ของเธอมาทำเรื่องดรอปเรียนให้ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นเงาเธออีกเลยแต่เธอไม่สามารถอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้กู้สิงโจวฟังได้ ทำได้เพียงส่งยิ้มเจื่อนขอโทษเขาเท่านั้นกู้สิงโจวไม่ใช่คนที่ชอบซักไซ้ ทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเองกันทั้งนั้นเขารู้เพียงแค่ว่าสี่ปีให้หลังเขาได้กลับมาพบกับเธออีกครั้ง เท่านี้ก็เพียงพอแล้วทั้งสองคนคุยกันเรื่องของเยว่เยว่เสิ่นชูถังได้รู้ว่าตอนนี้กู้สิงโจวเป็นหมอ งานยุ่งมากจนมักจะไม่มีเวลาดูแลเยว่เยว่เขาเคยลองจ้างพี่เลี้ยงมาแล้ว แต่พี่เลี้ยงคนแรกที่เขาจ้างกลับแอบทำร้ายร่างกายเยว่เยว่ลับหลังเขาตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่กล้าปล่อยเยว่เยว่ไว้ในมือคนอื่นง่าย ๆ อีก ทำได้เพียงวิ่งวุ่นไปมาระหว่างเรื่องงานกับเยว่เยว่เท่านั้นเยว่เยว่แม้อายุยังน้อย แต่ก็รู้ความมาก เลิกเรียนแล้วก็จะไปรอให้กู้สิงโจวมารับที่ชิงช้า ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์เธอก็จะอยู่บ้านอย่างว่าง่ายเสิ่นชูถังได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกปวดใจมากขึ้นไปอีกตอนที่ลู่มู่เฉินอายุสี่ขวบ แทบจะไม่มีก้าวไหนเลยที่เธอห่างจากเขาแต่เยว่เยว่
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 8
สิบปีก่อน เธอกับลู่ฉืออันพบกันครั้งแรกที่สถานพักฟื้นเอกชนแถบชานเมืองมาวันนี้สถานพักฟื้นถูกทิ้งร้างไปแล้ว เหลือเพียงเถาไม้เลื้อยบนกำแพงที่ปกคลุมตึกหลังนี้เอาไว้เธอเดิน ๆ หยุด ๆ ไปตามเส้นทางในความทรงจำ ความทรงจำที่เกี่ยวกับลู่ฉืออันถาโถมเข้าใส่เธอราวกับกระแสน้ำจากที่เขาไม่ตอบสนองเลยตอนพบกันครั้ง
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 7
ลู่ฉืออันกับลู่มู่เฉินตอบเป็นเสียงเดียวกัน“ไม่เหนื่อย!”ลู่มู่เฉินจับมือของเธอเอาไว้พลางมองเธอด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ“เรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับแม่ ผมไม่มีทางเหนื่อยหรอกครับ”ลู่ฉืออันบีบแก้มของเธออย่างตามใจ“ถังถัง ต่อให้งานจะยุ่งหรือเหนื่อยแค่ไหน แต่วินาทีที่ได้เห็นคุณ ความเหนื่อย
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 6
บางทีอาจเพราะถูกเมินมานาน ทำให้เซี่ยหร่านเกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัย ในที่สุดเธอก็ฉีกหน้ากากออกและเผยธาตุแท้ให้เห็นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่เสิ่นชูถังตื่นขึ้นมา ก็เห็นข้อความยั่วยุที่เซี่ยหร่านส่งมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อคืน“เสิ่นชูถัง ฉันรู้ว่าคุณเห็นแล้ว เป็นยังไงล่ะ ความรู้สึกที่ได้ทนดูสาม
คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก บทที่ 4
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นชูถังตื่นขึ้นมาตอนที่ลู่ฉืออันกับลู่มู่เฉินกำลังถืออาหารเช้าเดินเข้ามาในห้องพอดีเห็นเธอตื่นขึ้นมา ลู่ฉืออันก็ยื่นอาหารเช้ามาให้ถึงมืออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ตามใจ“ผมกับลูกอยากให้คุณนอนต่ออีกหน่อย ก็เลยตั้งใจตื่นเช้าไปเอาอาหารเช้าก
