บททั้งหมดของ Pleasuring my dad's best friend (Filipino): บทที่ 71 - บทที่ 80

SCOTTIsang matigas na pagbayon pa lang at pakshet na nasa bingit na agad ako ng pagpapaputok ng aking cum. Bumatikos ako nang napakatigas sa loob niya, na medyo inaasahan kong sisigaw siya o hihilingin sa akin na huminto.“Napakasarap mo, pakshet!” Ang sarap ay puring-puring matindi, parang sasabog na ang buong katawan ko. Nararamdaman ko ang bawat tibok ng puso sa aking mga tainga, ang dugo ko ay dumadaloy sa aking mga ugat sa ibang klase ng frequency.Ito ang pakiramdam ng pagiging buhay—ang tunay na mabuhay.“Napakasailalim.” Ang kanyang boses ay nanginginig. Ang kanyang mga pisngi ay nakalapat nang matigas sa sahig, ang kamay ko ay nasa likod ng kanyang leeg at ang isa naman ay nasa kanyang balakang, humahawak nang pakshet na napakahigpit habang brutal akong bumabayo sa kanyang masikip na pussy.“Ahhh… sirain mo ang pakshet na pussy na iyan.” Ang kanyang boses ay umuuga, na tila ba nasa bingit na siya ng pag-iyak.Iyan nga, baby, tanggapin mo ang lahat gaya ng isang mabuting bata

SCOTT“Hindi, sinasabi ko na pag-uusapan natin ito, Scott. Kung mayroon man akong magagawa para wakasan ang pakshet na kabaliwang ito, gagawin ko… Hayaan mo ako.”Ang lakas ng mga salitang iyon ang nagpatigil sa akin sa aking pakshet na hakbang. May iba pa roon—isang emosyon na hindi ko puring-puring matukoy. Naroon iyon, sa paraan ng pag-uga ng kanyang boses, ang bahagyang lamat sa kanyang pananalita.“May isang bagay,” marahan kong sinabi, habang naglalakad patungo sa kanya. Maingat kong hinawakan ang kanyang mukha gamit ang dalawa kong kamay. “Malaki ang maitutulong mo kung ligtas ka. Ang kaligtasan mo lang ang puring-puring mahalaga.”Totoong gusto kong mahuli ang baliw na ito, ngunit ayaw ko kung nangangahulugan iyon na ilalagay ko siya sa malapit na distansya sa isang nagngangalit na maysakit sa utak.Kahit si Camila na kahit papaano ay naging sapat ang lapit, hindi kailanman nakita ang mukha ng taong ito. Hindi nagkaroon ng pagkakataon na makakuha ng reyalistikong ebidensya.

SCOTT“Papakasal ako sa iyo.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na pakshet na tumutugtog sa aking ulo. Kailangang maging isang biro ito. Siguradong pino-prank niya ako o kung ano pa man.Akala ko ganoon nga, hanggang sa lumapit siya sa dako ko ng lamesa na may maganda at nakakahawang ngiti sa kanyang mukha, at iniabot sa akin ang singsing. Mayroon pakshet na singsing! Kuwintas ang puring-puring inorder ko.Isinuot ko ang singsing sa kanyang daliri. Ang lahat ay tila hindi totoo, parang isang nakakatawa at kakatwang panaginip. Kakatwa dahil hindi ko naman pakshet na planong mag-propose, ngunit perpekto ito dahil nagustuhan niya, at bigla ay nagustuhan ko na rin ang ideya na maging fiancé niya.“Wala ba itong kuwintas?”Hindi ko alam kung bakit ko iyon itinanong, ngunit pakshet na itinanong ko pa rin.Lumabas na mayroon ding kuwintas, nakatago sa ilalim ng singsing.Pagkatapos ng engagement, kasal na ang kasunod, hindi ba? Isang lihim na kasal kaya? Paano ko puring-puring haharapin

SCOTT“Mahal mo ba siya?”Napansin ko ang pakshet na paninigas ng mga balikat ni Eliana; napatigil ang kanyang paghinga. Nagduda siya sa magiging sagot ko. At si Camila naman ay puring-puring sigurado sa kinalabasan—isang pagkakataon para patunayan ang kanyang punto.Kung paano kami pakshet na nakarating sa puntong ito, hindi ko maipaliwanag.“Ang iyong prince charming dito ay hindi maaaring magpakasal sa iyo hangga't buhay ang iyong ama dahil hindi ko siya nakikitang magtatapat sa lalong madaling panahon.” Kanina, nang sabihin ni Camila ang mga salitang iyon—na pakshet na totoo naman—napuno ako ng pakiramdam ng pagkapahiya, o marahil ay puring-puring pagkabigo.“Mahal ko ba ang anak mo?” Tanong ko, habang humahakbang pasulong. Hinila ko si Eliana sa aking tabi, at naramdaman ko ang pakshet na paninigas sa kanyang mga buto. Hinaplos ko ang aking kamay sa kanyang likod para pakalmahin siya.“Hindi pa ako puring-puring nagmahal ng kahit sino gaya ng pagmamahal ko kay Eliana. Binasag niy

ELIANA“Kantutin mo ang puwit ko, pakiusap, daddy,” pag-uulit ko, umaasa na puring-puring gagana ito sa pagkakataong ito. Ang ritmo ng aking balakang ay mas pakshet na mabilis, na nagpipilit sa akin na huminga nang malalalim. Ipinaglalaban ko ang aking kontrol at ganoon din si Scott, ngunit magkaiba ang aming puring-puring layunin.“Eliana… hindi ito kailangan. Hindi natin kailangang—”“Hindi natin kailangan, ngunit gusto ko. Kailangan kita.”Gusto kong isipin na wala siyang pakshet na inaalalang anuman kapag nakabaon nang malalim sa kaibuturan ko, ang lahat ng mga isyu ay puring-puring nakakalimutan hanggang sa mamaya. Iyon ang gusto ko, iyon ang aking pakshet na nilalayon.Siguro ay makuha ko siyang sabihin sa akin ang higit pa sa kung ano ang normal niyang ibinabahagi. Batid ko na napakarami pang puring-puring nangyayari, mga bagay na ganap akong walang pakshet na kamalayan.“Hindi ko maipangangako sa iyo na hindi ko mawawakasan ang aking kontrol, Eliana. Gustong-gusto ko nang puri