เข้าสู่ระบบค่ำคืนอันเงียบสงบในห้องนอนส่วนตัวของคเชนทร์ แสงจันทร์นวลตาเรืองรองผ่านม่านหน้าต่าง ท่ามกลางความเงียบนั้น ชายหนุ่มจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันลึกซึ้ง และในคืนนี้เอง... จิตวิญญาณของเขาได้เดินทางเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันที่แปลกตาออกไปเขาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีขาวสุดสายตา บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและอบอวลไปด้วยความระยิบระยับของละอองแสง และที่ตรงนั้น หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์กำลังยืนหันหลังให้เขาอยู่"พราว..." คเชนทร์เค้นเสียงเรียกอันสั่นเครือออกมาเมื่อเธอหันกลับมา หัวใจของคเชนทร์ก็กระตุกวูบ แววตานั้นอ่อนโยน นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาที่เขาไม่ได้เห็นมานานแสนนาน... เธอคือ 'พราวตัวจริง' หญิงสาวผู้อ่อนโยนคนเดิมที่เขาเคยละเลยและทำร้ายหัวใจจนแตกสลาย ก่อนที่ผู้หญิงอีกคนจะเข้ามาอยู่ในร่าง"คเชนทร์..." พราวตัวจริงส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขาน้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม คเชนทร์ทรุดเข่าลงต่อหน้าเธออย่างหมดรูป ความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจมาตลอดหลายปีพรั่งพรูออกมาราวกับทำนบแตก"พราว... ผมขอโทษ ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำร้ายคุณ" คเชนทร์สะอื้นไห้พลางยื่นมืออันสั่นเทา
สองปีผ่านไปหลังจากมูลนิธิ "พราวนภา" เติบโตจนกลายเป็นองค์กรระดับประเทศ ท่ามกลางแสงสปอตไลท์และความสำเร็จที่พุ่งทะยาน พราวในชุดสูทกางเกงสีครีมดูสง่างามเฉียบคม สลัดภาพจำของนางเอกผู้อ่อนแอในนิยายต้นฉบับไปโดยสิ้นเชิงในห้องทำงานส่วนตัวอันเงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านกระจกบานใหญ่ บนโต๊ะของเธอมีแจกันดอกไม้สองช่อที่ถูกส่งมาในเวลาไล่เลี่ยกันในทุก ๆ สัปดาห์ช่อแรกคือ ดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์จากธันวา เรียบง่าย สม่ำเสมอ และอบอุ่นเหมือนเสมอต้นเสมอปลายช่อที่สองคือ ดอกกุหลาบสีน้ำเงินเข้มจากคเชนทร์ หายาก ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมุมมองของดวงตะวัน (ธันวา)ที่ร้านอาหารบรรยากาศส่วนตัวริมแม่น้ำเจ้าพระยา ธันวานั่งมองพราวที่กำลังหัวเราะน้อย ๆ ขณะเล่าถึงโปรเจกต์ใหม่ แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยน สองปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเร่งรัด ไม่เคยบีบบังคับให้เธอต้องสวมแหวนแต่งงาน หรือตีตราจองเธอเป็นของเขาคนเดียว"มองฉันแบบนี้ มีอะไรติดหน้าหรือเปล่าคะคุณธันวา?" พราวเอ่ยเย้า พลางลูบหน้าตัวเอง"เปล่าครับ..." ธันวายิ้มพลางยื่นมือไปกุมมือบางของเธอไว้บนโต๊ะ "ผมแค่คิดว่า ตัวเองโชคดีเหลื
บรรยากาศยามเย็นบนดาดฟ้าของตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง ลมพัดโชยมาเอื่อย ๆ หอบเอาความวุ่นวายเบื้องล่างให้จางหายไป พราวยืนมองเส้นขอบฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเคาท์ดาวน์ทองสลับม่วง ในมือถือแก้วไวน์ทรงสูง ท่าทางของเธอในวันนี้ดูผ่อนคลายและงดงามกว่าครั้งไหน ๆ เพราะพันธนาการจากอดีตและโครงเรื่องเดิมของนิยายได้ถูกเธอแก้ไขและปลดล็อกไปจนหมดสิ้นเสียงฝีเท้าสองคู่ก้าวเข้ามาจากด้านหลังอย่างพร้อมเพรียง พราวไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็รู้ดีว่าเป็นใคร... สองหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอมากที่สุดในโลกใบนี้คเชนทร์ก้าวออกมายืนข้างเธอในระยะที่ห่างพอสมควร อาการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุของเขาหายดีเกือบสนิทแล้ว แววตาที่เคยดุดันและบ้าคลั่งในวันวาน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสุขุมและเจียมตน"รายงานความคืบหน้าโครงการมูลนิธิพราวนภาเฟสแรกเรียบร้อยดีครับพราว" คเชนทร์ส่งเอกสารสรุปงานให้เธอด้วยท่าทางสุภาพ "พื้นที่พักพิงสำหรับผู้ประสบปัญหาครอบครัวพร้อมเปิดใช้งานเดือนหน้าแล้วครับ"พราวรับเอกสารมาเปิดดูคร่าว ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "ขอบคุณมากค่ะคเชนทร์ คุณทำหน้าที่ที่ปรึกษาและหุ้นส่วนได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้มาก"คเชนทร์อมยิ้ม
ท่ามกลางความคืบหน้าของโครงการร่วมทุนเพื่อสังคมที่พราวมอบหมายให้คเชนทร์รับผิดชอบ กงล้อแห่งกรรมของโลกนิยายเรื่องนี้ก็ได้หมุนมาถึงจุดสิ้นสุดของ 'เมลินดา' เช่นกัน ภายในสถานพยาบาลนิติจิตเวชอันเงียบเชียบ หญิงสาวที่เคยเป็นถึงนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศ บัดนี้นั่งจ้องมองเงาตัวเองในกระจกบานเล็กด้วยแววตาที่ว่างเปล่าใบหน้าที่เคยผ่านเข็มหมอและการตกแต่งมาอย่างประณีต ดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เมลินดาถูกตัดสินความผิดในหลายกระทง แต่เนื่องจากอาการทางจิตที่สืบเนื่องมาจากภาวะคลั่งไคล้ชัยชนะอย่างรุนแรง (Narcissistic Personality Disorder) ทำให้เธอต้องถูกกักตัวเพื่อบำบัดรักษาอย่างเข้มงวดพราวตัดสินใจเดินทางมาพบเมลินดาเพียงลำพัง ไม่ใช่เพื่อตอกย้ำชัยชนะในฐานะผู้เหนือกว่า แต่เพื่อทำลายพันธนาการสุดท้ายของเนื้อเรื่องเดิมให้หมดสิ้น เธอยืนมองเมลินดาที่กำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษผ่านลูกกรงกั้นที่ปลอดภัยทันทีที่เมลินดาเงยหน้าขึ้นมาเห็นพราว แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและริษยาที่ยังคงหลงเหลืออยู่"แกมาทำไม... จะมาหัวเราะเยาะสภาพของฉันใช่ไหมพราว!" เมลินดาแผดเสียงแหบพร่า"ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นเมลินดา
กลิ่นยาฆ่าเชื้อในห้องพักฟื้นเริ่มจางลง แทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผลไม้สด คเชนทร์ยังคงต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียงเนื่องจากซี่โครงที่หัก แต่แววตาของเขาในวันนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพราวจะไม่ได้กลับมาแนบแน่นเหมือนเก่า และมี "กำแพง" หนาทึบที่พราวสร้างไว้กั้นกลาง แต่มันก็เป็นกำแพงที่เขาเต็มใจจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อทลายมันลงประตูห้องพักถูกเปิดออกช้า ๆ พราวก้าวเข้ามาในชุดเบลเซอร์สีขาวครัดเคร่ง ท่าทางของเธอยังคงรักษาระยะห่างอย่างชัดเจน เธอวางตะกร้าซุปบำรุงลงบนโต๊ะข้างเตียงโดยไม่สบตาเขาตรง ๆ"อาการวันนี้เป็นยังไงบ้างคะ?" พราวเอ่ยถามเสียงเรียบ"ดีขึ้นมากครับพราว... แค่เห็นหน้าคุณ หมอก็บอกว่าผลเอ็กซ์เรย์ดูดีขึ้นทันตาเลย" คเชนทร์พยายามหยอดมุกหวังให้บรรยากาศผ่อนคลาย แต่พราวกลับหันมามองด้วยสายตานิ่งสนิท"ถ้าคุณยังมีแรงพูดเล่นแบบนี้ แปลว่าคงไม่เป็นอะไรมากแล้ว" พราวนั่งลงบนเก้าอี้ห่างจากเตียงไปช่วงตัวหนึ่ง "ในฐานะคนที่ทะลุมิติเข้ามาขยี้บทนิยายเรื่องนี้ ฉันบอกคุณตรง ๆ นะคเชนทร์... มุกตลกหรือการอ้อนวอนแบบพระเอกละครหลังข่าวใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกค่ะ"คเชนทร์หุบย
เสียงฝนที่เริ่มตั้งเค้าโปรยปรายลงมาเบาๆ สะท้อนกับหน้าต่างสตูดิโอ พราววางช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ธันวาส่งมาให้ลงบนโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ในฐานะคนที่ทะลุมิติมารับบท ‘พราวนภา’ เธอรู้ดีว่าตามเส้นเรื่องเดิม คเชนทร์คือพระเอกใจร้ายที่เธอต้องตัดขาด ส่วนธันวาคือพระรองแสนดีที่เธอควรเปิดใจแต่ชีวิตจริงหลังจากที่เธอลงมือแก้บทบาทและดัดหลังเมลินดาจนจบสิ้น ความรู้สึกในใจกลับไม่ได้เป็นไปตามตัวอักษรในนิยายในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากเลขาส่วนตัวของคเชนทร์ที่โทรมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือผิดปกติ"คุณพราวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ท่านประธานรถคว่ำ ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินครับ!"หัวใจของพราวหล่นวูบอย่างที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน "อะไรนะคะ? ที่ไหน!""ระหว่างทางที่ท่านประธานเดินทางไปเคลียร์คดีของเมลินดาและถอนฟ้องฝั่งคุณพราว รถถูกรถบรรทุกเสียหลักพุ่งเข้าชนครับ... ในมือท่านประธานยังกำรูปคุณพราวไว้แน่นเลยครับ"พราวไม่รอฟังจนจบ เธอคว้ากุญแจรถและฝ่าสายฝนออกไปทันที ตลอดทางที่ขับรถไป สมองของเธอประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ‘ในนิยายไม่มีฉากนี้นี่นาคเชนทร์! นายกำลังจะตายเพราะฉันแก้
ภายในห้องขังชั่วคราวของสถานีตำรวจ เมลินดานั่งขดตัวอยู่บนม้านั่งไม้แข็งๆ สภาพของเธอตอนนี้ไม่เหลือเค้าลางของ "นางเอกอันดับหนึ่ง" อีกต่อไป ผมที่เคยได้รับการบำรุงอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงและเหนียวเหนอะจากเศษสีที่เปื้อนมือมาโดน เสื้อผ้าแบรนด์หรูขาดวิ่นจากการยื้อยุดฉุดกระชาก แต่ที่แย่ที่สุดคือ 'จิตใจ' ที่พั
ท่ามกลางซากปรักหักพังของชื่อเสียงที่เคยรุ่งโรจน์ เมลินดานั่งจ้องมองกระจกในห้องเช่าราคาถูกที่เธอต้องย้ายมาอยู่ชั่วคราว ดวงตาที่เคยกลมโตสดใสบัดนี้บวมช้ำและเต็มไปด้วยรอยเส้นเลือดจากการอดนอนและความแค้นที่อัดแน่น เธอถูกตัดออกจากวงการ สังคมตราหน้าว่าเป็นนางเอกจอมลวงโลก และที่เจ็บปวดที่สุดคือการถูกชายที่เ
ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน คเชนทร์ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของพราวในคอนโดมิเนียมสุดหรูที่เธอซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เขาไม่ได้บุกรุกเข้ามาเหมือนทุกครั้ง แต่กลับยืนรออย่างสงบจนกระทั่งเจ้าของห้องยอมเปิดประตูออกมาพราวในชุดคลุมผ้าไหมสีมุกยืนกอดอกพิงขอบประตูมองชายหนุ่มที่ดูซูบเซียวลงไปถนัดตาด
บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีของคลับหรูแห่งเดิม แต่ความรู้สึกกลับต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เมลินดาในสภาพที่พยายามฝืนแต่งหน้ากลบความอิดโรย นั่งจิบแชมเปญรอการมาถึงของใครบางคนด้วยใจที่เต้นรัว หลังจากถูกธันวาตัดสัมพันธ์และคเชนทร์สั่งแบนงานทุกอย่าง ชื่อเสียงของเธอในวงการดารากำลังดิ่งลงเหว สปอนเซอร์ถอนตัวท







