ตอนที่ 18 คนที่ถูกลืม

บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีของคลับหรูแห่งเดิม แต่ความรู้สึกกลับต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เมลินดาในสภาพที่พยายามฝืนแต่งหน้ากลบความอิดโรย นั่งจิบแชมเปญรอการมาถึงของใครบางคนด้วยใจที่เต้นรัว หลังจากถูกธันวาตัดสัมพันธ์และคเชนทร์สั่งแบนงานทุกอย่าง ชื่อเสียงของเธอในวงการดารากำลังดิ่งลงเหว สปอนเซอร์ถอนตัวทีละรายจนเธอแทบไม่เหลือที่ยืนในวงการ

"พี่คเชนทร์ต้องมาแน่... เขาแค่โกรธ เขาไม่มีทางทิ้งเมจริงๆ หรอก" เมลินดาพึมพำปลอบใจตัวเอง

เมื่อประตูห้องเปิดออก ร่างสูงของคเชนทร์ก้าวเข้ามา แต่เขาไม่ได้มาพร้อมสายตาที่ห่วงใยเหมือนเก่า ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูน่ากลัว เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่คิดจะแตะต้องเครื่องดื่มที่เธอสั่งไว้ให้

"พี่คเชนทร์! เมนึกว่าพี่จะไม่มาหาเมแล้วเสียอีก" เมลินดาพุ่งเข้าไปจะเกาะแขน แต่คเชนทร์กลับขยับตัวหลบอย่างรวดเร็ว

"ผมมาเพื่อจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้ายเมลินดา... เลิกส่งข้อความระรานพราวได้แล้ว" คเชนทร์พูดเสียงเย็น "ผมรู้ว่าคุณแอบส่งคนไปแปะป้ายประจานหน้าบริษัทเธอเรื่องที่เคยเป็นเมียเก็บผม"

"เมทำเพื่อพี่นะคะ! เมอยากให้ทุกคนรู้ว่ายัยนั่นมันต่ำต้อยแค่ไหน มันไม่คู่ควรจะเสนอหน้าในสังคม!"

"คนที่ต่ำต้อยไม่ใช่พราวหรอกเมลินดา... แต่เป็นคนที่พยายามเหยียบคนอื่นเพื่อให้ตัวเองดูสูงขึ้นต่างหาก" คเชนทร์มองเธอด้วยสายตาสมเพช "คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงตามจีบคุณในตอนแรก? เพราะผมคิดว่าคุณใสซื่อเหมือนพราว... ผมพยายามจะหา 'ตัวแทน' ของผู้หญิงที่ผมทำร้ายมาตลอด แต่ความจริงคือคุณไม่ได้มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความดีที่พราวมี"

คำพูดของคเชนทร์เหมือนตบหน้าเมลินดาฉาดใหญ่ "พี่ใช้เมเป็นตัวแทนยัยนั่นงั้นเหรอ! พี่จีบเมเพื่อปั่นประสาทคุณธันวาด้วยใช่ไหม!"

"ใช่... ในตอนแรกมันอาจจะเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมไม่ได้สนทั้งคุณและธันวาแล้ว" คเชนทร์ลุกขึ้นยืน "ในหัวของผมตอนนี้มีแต่พราวเพียงคนเดียว คนที่ผมละเลยจนเกือบจะเสียเธอไปจริงๆ"

"แล้วเม ล่ะคะ! พี่จะทิ้งเมไปแบบนี้เหรอ!" เมลินดากรีดร้องพลางพยายามจะคว้าชายเสื้อเขา

คเชนทร์สลัดมือเธอออกอย่างแรงจนเธอเสียหลักล้มลงบนโซฟา "คุณไม่ใช่คนที่ถูกทิ้งหรอกเมลินดา... แต่คุณคือคนที่ถูก 'ลืม' ไปนานแล้วต่างหาก ตั้งแต่วันที่ผมรู้ว่าความสุขที่แท้จริงของผมคือการเห็นพราวยิ้ม ไม่ใช่การเห็นคุณปั้นหน้าซื่อ"

คเชนทร์เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว ทิ้งให้เมลินดากรีดร้องอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความว่างเปล่า เธอเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่า 'คนที่ถูกลืม' อย่างแท้จริง เมื่อผู้ชายทั้งสองคนที่เธอเคยคิดว่าคุมอยู่หมัด ต่างหมุนวนรอบผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุดอย่างพราว

ขณะเดียวกัน คเชนทร์ขับรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดใหม่ของพราว เขาไม่ได้ต้องการจะไปครอบครองเธอเหมือนเมื่อก่อน แต่ความพะวงและหึงหวงที่รุมเร้าทำให้เขาอยู่ไม่ติด เขาเฝ้าถามตัวเองว่า... เขาจะทำอย่างไรให้คนที่เป็น 'โลกทั้งใบ' ของเขากลับมามองเขาด้วยสายตาเดิมอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าโอกาสนั้นแทบจะเป็นศูนย์ก็ตาม