All Chapters of ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ขัดขืนแล้ว ลู่เหลียงก็บังคับมือของนางตามใจตนเอง ริมฝีปากของเขาก็คลอเคลียอยู่กับซอกคอขาวของนางไปด้วย ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจุมพิตนางอย่างเร่าร้อนในตอนแรกหรูเซียนเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นใด ลู่เหลียงเองก็ค่อยๆ ไล้เลียริมฝีปากของนางขบเม้มเบาๆ ให้นางเปิดปากออก เพื่อให้เรียวลิ้นของเขาเข้าไปกวาดชิมความหวานที่อยู่ภายใน หรูเซียนเองก็เปิดรับเรียวลิ้นของเขาอย่างเต็มใจเขาบดเบียดริมฝีปากของนางด้วยความหิวโหย ราวกับชดเชยสองชาติภพที่ผ่านมา ที่ไม่อาจครอบครองนางเช่นนี้ได้ ลู่เหลียงเห็นว่าหรูเซียนนางหายใจไม่ทันจึงได้ยอมถอนริมฝีปากออก มือด้านล่างที่ยังคงทำหน้าที่ก็เริ่มแรงความเร็วขึ้น ด้วยกลัวว่านางจะปวดข้อมือ ก่อนที่น้ำรักของเขาจะถูกปลดปล่อยออกมา ลู่เหลียงก็ดึงมือของหรูเซียนออก ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่นางปักให้มารองรับน้ำรักเอาไว้ เพื่อไม่ให้ทิ้งเอาไว้เป็นหลักฐานในห้องของนางพอจัดการเช็ดทำความสะอาดของตนเองเรียบร้อยแล้ว ลู่เหลียงก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของหรูเซียนที่วางอยู่ข้างเตียงนอนมาเช็ดมือของนางให้อย่างใส่ใจ ก่อนจะเก็บผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนเข้าไปในอกเสื้อของตนเอง“ต้องรบกวนเซียนเซียนปักผ้าเช็ด

หรูเซียนดันตัวของเขาออก นางลุกขึ้นไปหยิบของที่ทำตกเอาไว้ หยกพกพร้อมพู่ห้อยเอวแกะสลักตัวอักษรเหลียงกับเซียนเอาไว้ด้านใน ยังมีผ้าเช็ดหน้าอีกหนึ่งผืนที่ปักอักษรไม่ต่างกันยื่นไปตรงหน้าของเขาลู่เหลียงรับมาดูเอายกยิ้มอย่างยินดี ทั้งยังพรมจูบไปทั่วใบหน้าของนางอย่างรักใคร่ “เซียนเซียนมอบผ้าเช็ดหน้าให้ข้า ไว้ใช้เช็ดสิ่งใดหรือ” เขากระซิบถามนางอย่างหยอกล้อ“ผืนนี้ไม่ได้ ข้าตั้งใจปักชื่อท่านกับชื่อข้าลงไป หากท่านทำเปื้อนข้าโกรธท่านแน่” นางถลึงตามองเขาอย่างรู้ทัน“ถ้าผืนนี้ไม่ได้” เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่เตรียมมาในอกหลายผืนออกมาให้นางดู “พวกนี้เลอะได้ ต้องรบกวนฮูหยินเมตตาสามีแล้ว”“อื้อออ” ลู่เหลียงไม่ให้หรูเซียนนางได้มีโอกาสปฏิเสธ เขาประกบจุมพิตปิดเสียงของนางเอาไว้หรูเซียนถูกจุมพิตที่เร่าร้อนจนหัวสมองขาวโพลนไปหมด พอลู่เหลียงจับมือเรียวของนางไปวางไว้ที่แท่งทวนของเขา นางก็รู้ได้ทันทีว่าควรจะทำเช่นใด พอเห็นว่าหรูเซียนนางเต็มใจที่จะช่วยเหลือเป็นอย่างดี ลู่เหลียงก็ไม่จำเป็นจะต้องจับมือของนางเอาไว้แล้วมือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างงามอย่างหื่นกระหาย ปทุมถันคู่งามถูกบีบเคล้นจนหรูเซียนนา

จวนลั่วกับจวนลู่ประดับตกแต่งไปด้วยผ้าแดงมงคล ก่อนหน้าแต่งงานสามวัน ลู่จวินที่สงสัยมาเนิ่นนานว่ายามค่ำคืนบุตรชายออกไปที่ใดก็เฝ้าจับตามองเขาอย่างใกล้ชิด“ข้าไม่เคยถามเจ้าเลยว่าเจ้าออกไปที่ใดเกือบทุกคืน”“ไปพบสหายขอรับ” ลู่เหลียงตอบอย่างเฉยชา เขาอยากจะขอตัวกลับเรือนพักแล้ว แต่ดูเหมือนบิดาจะไม่ปล่อยเข้าออกไป“อีกสามวันเจ้าจะแต่งงานแล้ว อย่าได้แอบเข้าไปที่จวนลั่วเด็ดขาด หากถูกจับได้ งานแต่งก็คงไม่ต้องจัดแล้ว”ลู่เหลียงเงยหน้าขึ้นมองบิดา “ท่านพ่อรู้?”“หึ ข้าเป็นบิดาของเจ้า ในเมืองหลวงเจ้ามีสหายที่ออกไปเที่ยวเล่นเสียที่ไหนนอกจากอาเจียงกับอาฮวน พวกเขาจะออกทุกวันกับเจ้าด้วยหรือ” ลู่จวินถลึงตามองบุตรชาย“ไม่มีสิ่งใดปิดบังท่านพ่อได้เลย” เขาว่าเขาระวังตัวดีแล้วแท้ๆ“เพราะสิ่งที่เจ้าทำ ข้าก็ทำมาก่อนอย่างไรเล่า กลับไปพักได้แล้ว”ลู่เหลียงอมยิ้มมองบิดา ก่อนจะกลับเรือนไปพัก เขาทำตามที่บิดาว่าอย่างเชื่อฟัง ตลอดสามวันก่อนจะไปรับตัวเจ้าสาว เขาอยู่ติดห้องนอนของตนเองอย่างไม่น่าเชื่อก่อนหน้าวันมงคล หลิวซื่อมาที่เรือนของบุตรสาวพร้อมกับตำราปกขาวในมือ เพื่อสอนเรื่องในคืนเข้าหอให้นาง หรูเซียนที่นั่งดูรูปวาดบ

หรูเซียนนางไม่ได้เปลี่ยนชุดเจ้าสาวที่หนักอึ้งออก เพียงแค่ล้างหน้าบ้วนปาก เสี่ยวจิ่วพอรู้ว่านายท่านของตนต้องการเป็นผู้ถอดชุดเจ้าสาวเอง ก็หยอกล้อหรูเซียนอยู่ครู่ก่อนจะถอยออกไปให้นางได้พักผ่อน ตอนนี้ภายในจวนลู่ มีอาจือที่เป็นสาวใช้ส่วนตัวของหรูเซียนเพิ่มมาอีกหนึ่งคนฮุ่ยเจียงพอหลี่ซื่อคลอดบุตรชายออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว เขาก็รีบตามมาร่วมงานที่จวนลู่ทันที กลายเป็นงานมงคลซ้อนที่ผู้คนต่างร่วมแสดงความยินดีกันยกใหญ่ ลู่เหลียงที่สบโอกาสแอบหนีกลับมาเข้าหอได้ตอนที่ผู้คนหันไปสนใจฮุ่ยเจียง พอหันมาจะดื่มสุรากับเจ้าบ่าว ก็หาตัวเขาไม่พบเสียแล้วอาจือเห็นลู่เหลียงกลับมาที่ห้องหอจะร้องแจ้งหรูเซียนที่อยู่ด้านใน แต่ลู่เหลียงเอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน“ไม่ต้องแจ้ง พวกเจ้าไม่ต้องอยู่เฝ้าแล้ว กลับไปพักได้เลย” เขารับน้ำแกงสร่างเมาจากเสี่ยวจิ่วมาดื่มก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องหอด้านในถูกจุดเทียนมงคลสีแดงเอาไว้เพิ่มความสว่างไปทั่วห้อง ม่านมุ่งสีแดง ผ้าปู เครื่องนอนล้วนเป็นสีแดงมงคลทั้งหมด มีร่างงามนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวนวลไร้เครื่องประทินโฉมที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าห่ม ยิ่งขับให้นางงามขึ้นมากกว่าเดิม เมื่อราย

คุณหนูจ้าว พึงใจต่อลู่เหลียงตั้งแต่เห็นเขาในขบวนแห่จอหงวน แม้จะรู้ดีว่าเขามีสัญญาหมั้นหมายกับสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงแล้วแต่ก็ยังไม่ละความพยายาม ตัวนางเป็นบุตรีรองเจ้ากรมศาลต้าฉี จึงมักจะหาเรื่องไปพบบิดาเพื่อพบหน้าลู่เหลียงอยู่บ่อยครั้งถึงลู่เหลียงจะแต่งงานไปได้เกือบปีแล้ว นางก็ยังไม่คิดตัดใจ พอรู้ว่าหรูเซียนนางเริ่มตั้งครรภ์ คุณหนูจ้าวก็ให้มารดาของนางไปเยี่ยมอาการของหรูเซียนที่จวนลู่ ในฐานะใต้เท้าจ้าวหัวหน้างานของลู่เหลียง“ขอบคุณฮูหยินจ้าวที่นำยาบำรุงมามอบให้ข้าเจ้าค่ะ” นางยิ้มกว้างมองสองแม่ลูก“เจ้าตั้งครรภ์แล้วความงามก็ไม่ได้ลดลงเลย ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนเสียอีก” ฮูหยินจ้าวมองหรูเซียนอย่างอิจฉาคุณหนูจ้าวเองก็ไม่ต่างจากมารดา เมื่อผิวพรรณของหรูเซียนดูจะเปล่งปลั่งมากกว่าเดิม มองผ่านๆ ดูไม่ออกเลยว่านางตั้งครรภ์แล้ว“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หรูเซียนยิ้มอย่างเอียงอาย“อย่าหาว่าข้าวุ่นวายเลย เจ้าไม่มีแม่สามีคอยช่วยเรื่องในจวน คงไม่มีผู้ใดเตือนเจ้า เจ้าเองตั้งครรภ์คงไม่สะดวกจะปฏิบัติสามี ได้หาสาวใช้ห้องข้างมาคอยดูแลเขาแล้วหรือไม่”หรูเซียนเลิกคิ้วมองฮูหยินจ้าว รอฟังว่านางต้องการสิ่ง