All Chapters of ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว: Chapter 71 - Chapter 80

อย่างไรเขาก็เป็นหัวหน้างานของลู่เหลียงจะหวาดกลัวก็คงไม่ใช่เรื่อง “ไม่รู้ว่าเจ้ามาเยือนถึงจวนมีเรื่องใด”“ข้าน้อยกลับจวนหลังจากทำงานเรียบร้อย ถึงได้ทราบเรื่องที่ฮูหยินจ้าวและคุณหนูจ้าวไปเยี่ยมภรรยาของข้าน้อย ถึงได้รู้ว่า...ฮูหยินจ้าวคิดจะยกคุณหนูจ้าวให้เป็นฮูหยินรองของข้าน้อย” เขาอมยิ้มมองสองแม่ลูกใต้เท้าจ้าวเองก็ยิ้มมองลู่เหลียงเช่นกัน “ฮูหยินของเจ้ากำลังตั้งครรภ์ หากได้แต่งภรรยาเพิ่มมาช่วยเรื่องงานในจวนก็คงจะดีไม่น้อย ข้าเองก็ถูกใจเจ้า...” เขาจะพูดต่อ แต่ถูกลู่เหลียงเอ่ยขัดเสียก่อน“ใต้เท้าก็เห็นดีด้วยกับเรื่องนี้?” เขาเลิกคิ้วมองใต้เท้าจ้าว“เดิมข้าก็ไม่อยากให้อาฟางแต่งไปเป็นเพียงฮูหยินรอง แต่ในเมื่อนางบอกว่าพึงใจต่อเจ้า เลือกคุณชายจวนใดให้นางก็ไม่ยอม ข้าเองก็หมดปัญญา หากเจ้าเห็นดีด้วย ข้าเองก็ไม่คิดจะขวาง”“หึหึข้าลั่นวาจาสาบานต่อหน้าท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย ทั้งต่อฟ้าดินว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงลั่วหรูเซียนเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียว เดิมเห็นว่าท่านใต้เท้าเองก็อยู่ภายในงานมงคลของข้า ก็คงจะได้ยินคำสาบานของข้าเช่นกัน แต่ไม่คิดว่าใต้เท้ามีความคิดไม่ต่างจากฮูหยินและบุตรสาวของท่าน หากเป็นเพีย

แต่ก่อนที่ลู่จวินจะเอ่ยปลอบใจหลานสาว เสียงไม่พอใจของฉีหยุนเสี่ยงก็ดังขึ้นเสียก่อน “นางโกหก นางมาชนข้าจนล้มไปเอง จะมาโทษว่าข้าทำนางได้อย่างไร”ลู่จวินหรี่ตามองหลานสาวของเขา “ซินซิน เรื่องหนเก่าปู่จะไม่คาดคั้นเอาความกับเจ้า แต่ครั้งนี้เจ้าผิดจริง ไปขอโทษองค์ชายสามเสีย”พอท่านปู่เสียงแข็ง หลินซินก็เงยหน้าที่น้ำตาเริ่มคลอมองเขา ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ “เจ้าค่ะ” นางเดินไปย่อกายอย่างอ่อนช้อยต่อหน้าฉีหยุนเสี่ยง “หม่อมฉันขออภัยองค์ชายสามที่ล่วงเกินด้วยเพคะ”“หึ” เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง “เจ้ายังเด็กไม่รู้ความ ข้าจะไม่เอาความกับเจ้า แต่ต่อไปเจ้าอย่าได้กล่าวโทษว่าข้าทำร้ายเจ้าอีกเด็ดขาด”“เพคะ” หลินซินก้มหน้าลงอย่างรู้ความลู่จวินเองก็เข้ามาขออภัยกับองค์ชายสามและพูดคุยกับต้วนกงกงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพาหลานทั้งสองกลับจวนลู่หลินซินหันมามองฉีหยุนเสี่ยงอีกครั้งแล้วแลบลิ้นใส่เขา โดยที่ท่านปู่และพี่ชายของนางไม่เห็น ต้วนกงกงถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง“บุตรีท่านเจ้ากรมลู่ผู้นี้ผิดกับข่าวลือที่ว่านางเรียบร้อย อ่อนหวานเสียจริง” เรื่องความงามของนางที่ผู้คนพูดถึงว่าคงจะงามกว่าผู้เป็นมารดา ต้วนกงกงไม่ม

ฉีหยุนเสี่ยงลุกพรวดขึ้นราวกับทับเผือกร้อนอยู่ ก่อนจะได้สติช่วยประคองนางขึ้นมานั่งที่เก้าอี้แล้วสำรวจดูว่านางได้รับบาดเจ็บที่ใด“เจ็บตรงที่ใด ตรงนี้หรือว่าตรงนี้”“องค์ชายสาม” หลินซินปัดมือของเขาออก เมื่อเขาจับที่แขนและจะมาจับที่เอวของนาง“ขออภัย ข้าไม่ได้คิดจะล่วงเกินเจ้า” ฉีหยุนเสี่ยงนึกขึ้นมาได้ว่าแอบเข้ามาหานางเพื่ออันใด เขาหยิบหวีหยกที่นางจะซื้อยื่นไปตรงหน้าของนาง “ข้าจำได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นเจ้า เพียงต้องการหยอกล้อเท่านั้น ไม่คิดจะแย่งของจากเจ้า”หลินซินหันหน้าหนีไปทางอื่น “หม่อมฉันไม่อยากได้แล้วเพคะ” นางดันหวีหยกในมือเขาให้ออกห่าง“เจ้ายังโกรธข้า เรื่องในวัยเด็กอยู่อีกหรือ”“มิใช่เพราะพระองค์หรือ หม่อมฉันต้องถูกขังอยู่ในจวนไม่ได้ออกไปที่ใดหลายปี จะออกไปที่ใดได้ตอนนี้ก็ต้องใส่ชุดบุรุษ” นางมองเขาอย่างแค้นใจ นางงดงามเพียงนี้แต่ไม่อาจออกไปอวดโฉมให้ผู้ใดเห็นได้“เพราะอันใด” เขาจำได้ว่าเสด็จพ่อมิได้สั่งลงโทษนางสักหน่อย“ท่านพ่อหม่อมฉันกลัวว่าฝ่าบาทจะมอบสมรสพระราชทานให้แต่งกับเชื้อพระวงศ์สักคน” นางตอบเขาเสียงเบา“แล้วไม่ดีอย่างไร” มีแต่คนอยากแต่งเข้าเชื้อพระวงศ์ตามความคิดของฉีหยุนเสี

สิ้นคำพูดของฉีหยุนเสี่ยง ลู่เหลียงก็เคร่งเครียดขึ้นทันที เรื่องที่ฉีหยุนเสี่ยงพูดออกมา เขาพอจะรู้ว่ากำลังคัดเลือกหาคุณหนูที่เหมาะสมให้แต่งแทนองค์หญิง เพียงแต่ไม่คิดว่ามีหลินซินรวมอยู่ด้วย“ข้ามิได้เร่งรัดคำตอบในตอนนี้ ใต้เท้ากลับไปค่อยๆ คิดเถิด” เขาลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินออกไป แต่ยังไม่วายหันกลับมามองที่ลู่เหลียงอีกครั้ง “แต่เร็วหน่อยก็ดี หากเสด็จพ่อเลือกคุณหนูลู่ขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็คงแก้ไขอันใดไม่ได้แล้ว”ลู่เหลียงมิได้เชื่อในสิ่งที่ฉีหยุนเสี่ยงพูดออกมาทั้งหมด เขาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อสอบถามเรื่องราวให้กระจ่าง และเป็นเช่นนั้นจริง ราชครูเกาเสนอแผนสาวงาม คิดจะส่งลู่หลินซินไปจริงด้วยความงามของนางอาจจะทำให้ฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ลุ่มหลง หากเป็นเช่นนั้น เรื่องสัญญาสงบศึกคงจะเจรจากันง่ายขึ้น“อาเหลียง เจิ้นยังมิได้ตัดสินใจว่าจะส่งผู้ใดไป หากบุตรีของเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายก่อนที่ราชทูตจะเดินทางมาถึงก็คงไม่อาจทำอันใดได้”ลู่เหลียงออกจากวังหลวงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาเดินทางไปที่จวนลั่วเพื่อหารือกับพ่อตาเสียก่อน“ตาเฒ่าเกา น่าตายนัก!!!” ลั่วจ้านตบโต๊ะเสียงดัง“ท่านพ่อตาระงับโทสะก่อนเถิดขอรับ หลังจบเ

หรูเซียนเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาโอบกอดบุตรสาวเอาไว้แน่น “แม่เองก็ไม่อยากให้เจ้าจากไปอยู่ที่ใด ตอนนี้ ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อของเจ้ากำลังหาทางช่วยเจ้าอยู่”“ซินซิน อย่าเพิ่งร้อนใจ พี่เชื่อว่าท่านพ่อต้องหาทางช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน” อวิ๋นซีเองก็กังวลไม่ต่างจากน้องสาว เพียงแต่เขาจะร้อนใจไปอีกคนไม่ได้อวิ๋นซีเห็นว่าน้องสาวจิตใจไม่ค่อยจะสู่ดีนัก จึงอยากเอาใจนางให้นางเลิกกังวลเรื่องที่ยังไม่เกิด เขาพานางออกไปนั่งเล่นที่โรงน้ำชา แต่ไม่คิดว่าจะได้พบเจอเรื่องที่น่าสนใจเข้าเมื่อห้องรับรองที่อยู่ติดกัน เป็นหลานสาวของราชครูเกา เกาหราน กำลังนั่งพูดคุยเรื่องคัดเลือกคุณหนูแต่งงานแทนองค์หญิงไปแคว้นต้าหลี่อยู่พอดี“ไม่รู้ว่าองค์ชายสามมีความแค้นใดกับลู่หลินซิน ถึงได้เสนอชื่อนางให้ท่านปู่ของข้า หึหึ ทั่วเมืองหลวงคงมีเพียงองค์ชายสามที่ไม่ลุ่มหลงความงามของนาง”เสียงหัวเราะของสตรีที่อยู่ห้องรับรองติดกันช่างบาดเข้าไปในใจของหลินซินยิ่งนัก คำพูดของฉีหยุนเสี่ยงที่เอ่ยพูดกับนางเมื่อคืนต่างกับสิ่งที่นางกำลังได้ยินอยู่ตอนนี้“ซินซิน” อวิ๋นซีเห็นใบหน้าของน้องสาวซีดขาวก็เอ่ยเรียกนางอย่างเป็นห่วงหลินซินลุกขึ้นกำมือแน