All Chapters of ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว: Chapter 31 - Chapter 40

ชีวิตก่อนนางเป็นผู้ที่เล่าให้เขาฟังเอง หลิวซื่อกลัวว่าบุตรสาวแต่งให้ผู้อื่นแล้วจะถูกรังแก จึงคิดจะให้แต่งกับหลานชายของตนเอง เมื่อมีพี่ชายและท่านพ่อท่านแม่คอยช่วยดูอีกทาง หรูเซียนไม่มีทางต้องช้ำใจเพราะหลิวหมิงฮวนแน่หรูเซียนเลิกสนใจเรื่องที่พูดกับลู่เหลียงไปแล้ว นางหันไปให้อาหารปลาต่อ และพูดคุยกับสาวใช้ว่าปลาตัวใดผอมหรืออวบอ้วนจนน่าเอามากินผ่านไปไม่นาน ก็มีสาวใช้มาแจ้งว่าลั่วจ้านและลู่จวินกลับมาจากด้านนอกแล้ว ทั้งสองจึงได้ออกจากศาลาไปที่ห้องโถงเรือนหลักแทน“ท่านพ่อ เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ” นางเดินไปเขย่าแขนของบิดาอย่างน่าเอ็นดูความเหนื่อยล้าจากเรื่องงานดูเหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้ง “พ่อไม่เหนื่อย แล้วเซียนเซียนไปเล่นซุกซนอันใดมาเหงื่อถึงได้ออกมากเพียงนี้” ลั่วจ้านเช็ดเหงื่อให้บุตรสาว“มันใช่เหงื่อเสียที่ไหนเล่าเจ้าค่ะ ข้าไปให้อาหารปลากับพี่เหลียงมา มันดีดน้ำใส่ข้าจนเปียกไปหมดเลยท่านพ่อ คิก คิก...” นางหัวเราะอย่างชอบใจ“ลำบากอาเหลียงแล้ว ที่ต้องให้เจ้าช่วยดูแลเซียนเซียนแทนอาเจียงไปก่อน”“หามิได้ขอรับ คุณหนูลั่วมิได้ดื้อรั้นอันใด ข้าน้อยไม่ได้ลำบากเลยขอรับ” เขาอยากจะพูดว่าเต็มใจดูแลนางไปชั่วช

พอกินอิ่มทั้งหมดก็เดินออกจากเหลาอาหาร ก่อนจะพากันขึ้นรถม้า ก็มีบุรุษสองสามคนวัยเดียวกับลู่เหลียงเข้ามาขวางไว้“อาเหลียง เจ้าไม่ไปสำนักศึกษาเสียหลายวัน เดิมคิดว่าเจ้าล้มป่วย แต่นี่...” เขาเงียบเสียงไปเมื่อเห็นใบหน้าของหรูเซียนที่มองมาอย่างสงสัย “แม่นางน้อยผู้นี้”ลู่เหลียงบังร่างของหรูเซียนไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน “ผู้นี่...คุณชายลั่ว แม่นางน้อยที่เจ้าเห็นเมื่อครู่คือคุณหนูลั่ว บุตรชายและบุตรีท่านเสนาบดีลั่ว”“คุณชายลั่ว คุณหนูลั่ว ข้าน้อยจางฝูหานขอรับ” เขาเหลือบไปมองทางหรูเซียนที่โดนบังจนมิดอีกครั้ง แต่ก็ต้องผิดหวังด้วยไม่ได้เห็นนาง“ข้าลั่วฮุ่ยเจียง น้องสาวข้าลั่วหรูเซียน อาเหลียงเจ้าไปกับสหายของเจ้าก็ได้ ข้าจะพาน้องสาวกลับไปส่งที่จวนก่อน”“ไม่เป็นอันใดขอรับ ข้ากลับพร้อมพวกท่านเลย เอาไว้ค่อยคุยกันอาหานข้าไปก่อน” เขาบังหรูเซียนเอาไว้จนนางขึ้นไปบนรถม้า ถึงได้ก้าวตามขึ้นไป โดยทิ้งสหายสามคนเอาไว้ให้ยืนมองไปอย่างเสียดายพอรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว ฮุ่ยเจียงก็มองลู่เหลียงอย่างเป็นกังวล “อาเหลียงเจ้าไม่ต้องคอยมาดูแลข้ากับน้องสาวก็ได้ เจ้าควรจะไปสำนักศึกษา หากผลการเรียนเจ้าไม่ดี จะกลายเป็นความผิด

แต่ไม่นานเสี่ยวจิ่วกับสาวใช้ที่จวนสองสามคนก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจ พร้อมกับของว่าง น้ำชาในมือที่ไปเตรียมมาให้แม่นางน้อยทั้งสอง“พี่เหลียง” หวงซีเยว่เงยหน้าที่เปื้อนน้ำตามองลู่เหลียง แต่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองหวงซีเยว่เลย เดินเข้าไปหาหรูเซียนที่ยืนหน้าบูดแทน“เซียนเซียน ข้าถามว่าเกิดเรื่องใดขึ้น นางทำอันใดให้เจ้าไม่พอใจ”คำพูดของลู่เหลียงทำให้น้ำตาของหวงซีเยว่หยุดไหลทันที นางมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าจะเอ่ยถามหรูเซียนเช่นนี้ ทั้งๆ ที่นางเห็นว่าเขาเดินมาแต่ไกล ลงทุนว่าถูกรังแกถึงเพียงนี้ เขายังไม่สนใจนาง“นางยังไม่ได้ทำอันใดข้า มีแต่นางที่ดึงรั้งแขนข้า จนแดงไปหมดแล้ว ข้าเองก็แปลกใจเช่นกัน เหตุใดนางต้องลงไปนั่งร้องไห้ด้วย อ้อ...ข้าตำหนินางไปเล็กน้อยเจ้าค่ะ” หรูเซียนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ลู่เหลียงฟังอย่างไม่ตกหล่น “ข้าจะกลัวว่าท่านจะไม่สนใจข้าไปเพื่ออันใด ในเมื่อข้าเองก็มีทั้งพี่ชายพี่ฮวนที่สนใจข้าอยู่แล้ว นางกลัวอันใดไม่เข้าเรื่อง อีกไม่กี่วันข้าก็จะกลับเมืองหลวงแล้ว”ลู่เหลียงรีบเข้าไปตรวจดูข้อมือของหรูเซียนทันที “เจ้าพาคุณหนูของเจ้ากลับไปเสีย แล้วไม่ต้องมาที่จวนลู่ของข้าแล้

ไข่มุกราตรีภรรยาของเขาพูดเอาไว้ตั้งแต่ตั้งครรภ์ หากบุตรในท้องเป็นชาย จะมอบเป็นของหมั้นให้ว่าที่ลูกสะใภ้ หากเป็นบุตรสาวจะยกให้เป็นสินเดิมของนาง การที่ลู่เหลียงมอบให้หรูเซียนมิใช่ว่าต้องการให้นางมาเป็นภรรยาหรือ“เป็นอย่างที่ท่านพ่อคิดเอาไว้ขอรับ”“หึ หากท่านเสนาบดีลั่วล่วงรู้ความคิดของเจ้า คงไม่ยินยอมให้เซียนเซียนนางรับเอาไว้ตั้งแต่แรก”“ท่านพ่อจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เซียนเซียนนางจะเป็นภรรยาของข้าในอีกห้าปีข้างหน้า” แววตาของเขามุ่งมั่นอย่างที่ลู่จวินไม่เคยเห็นมาก่อน“เจ้ามั่นใจถึงเพียงนั้นเชียว”“ท่านพ่อเตรียมสินสอดเอาไว้ให้ข้าก็แล้วกันขอรับ” เขาลุกขึ้นเดินกลับไปที่เรือนพักของตนเองลู่จวินได้แต่ถอนหายใจออกมา ต่อให้หรูเซียนนางไม่ใช่บุตรีเสนาบดี แต่สาวงามที่หาสตรีอื่นมาเทียบเคียงได้ยากเช่นนางจะตกถึงมือบุตรชายของตนได้อย่างไรจวนหวงมิได้ครึกครื้นอย่างจวนลู่ เมื่อหวงจินไห่ทราบเรื่องที่บุตรสาวก่อเอาไว้ อีกทั้งสาวใช้จวนลู่ยังมานำความที่ลู่เหลียงพูดมาบอกกับเขาอีกด้วย ว่าไม่ให้หวงซีเยว่ไปเหยียบที่จวนลู่อีกต่อไป คนเป็นบิดาที่ต้องการผูกสัมพันธ์และได้หน้าจากเสนาบดีลั่วกับเจ้าเมืองลู่ย่อมต้องมีโทสะ“เจ

หรูเซียนมึนงงไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงดูไม่ได้ อีกอย่างพี่ชายของนางก็หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าหลบสายตาของนาง ราวกับไม่อยากจะบอกว่าด้านในร้านที่นางถามเปิดขายสิ่งใดแต่พอมาถึงเรือที่จองเอาไว้ ความสงสัยเรื่องร้านคาที่เห็นระหว่างนั่งรถม้าก็หายไปจนสิ้น เรือลำใหญ่ประดับไปด้วยโคมไฟหลากหลายสี ด้านข้างซ้ายขวาล้วนมีเรืออยู่อีกหลายลำ ด้านบนเริ่มมีคนมาจับจองพื้นที่กันแล้วสาวงามร่ายรำท่ามกลางเสียงเพลงที่บรรเลงอย่างสนุกสนาน หรูเซียนจับมือบิดา ชี้ดูโคมไฟสาวงามด้วยความตื่นตาตื่นใจ“หากเมืองหลวงมีเช่นนี้ก็คงจะดีไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”“หึหึ เมืองหลวงไม่มีทะเลหรือทะเลสาบที่พอจะนำเรือไปล่องได้ แต่ที่เมืองหยวนอาน ที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงหนึ่งร้อยลี้มีเรือเช่นนี้อยู่ ไว้พ่อจะพาพวกเจ้าไปเที่ยวดีหรือไม่”“ดี เจ้าค่ะ ท่านแม่จะได้ไปด้วยกัน” หรูเซียนกอดแขนบิดาจนไปถึงที่นั่งชมจันทร์เรือที่ตระกูลลู่จองเอาไว้ ไม่มีผู้ใดอีกนอกจากตระกูลลั่วและสองพ่อลูกตระกูลลู่ ที่เหลือคือสาวใช้และองครักษ์ที่ติดตามมาแทบทั้งสิ้นลู่เหลียงแม้จะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดเวลา แต่สายตาของเขาก็กวาดมองอย่างหวาดระแวง อาหารที่ยกขึ้นมาถูกตรวจสอบอย่างละ