All Chapters of ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว: Chapter 51 - Chapter 60

เดิมหวงซีเยว่ก็ไม่มีผู้ใดในกลุ่มหญิงสาวที่ถูกคัดเลือกมาร่ายรำชื่นชอบนางอยู่แล้ว พวกนางเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านและบุตรเจ้าหน้าที่ระดับเล็ก เทียบไม่ได้กับตำแหน่งของหวงจินไห่ในตอนนี้ หวงซีเยว่เองก็ถือตัวว่าตนเองฐานะสูงกว่า จึงมิสนใจที่จะพูดคุยกับผู้ใดในตอนที่มาฝึกซ้อมเลยหวงซีเยว่ไม่ยอมออกเดิน นางรำคนอื่นจะได้ช่วยกันพาตัวนางไปส่งต่อหน้าต้วนกงกง เพื่อประกาศให้คนทั่วเมืองซีหนานที่มาร่วมงานได้รับรู้กันโดยทั่วด้านหลังของลั่วจ้านกับลู่จวิน มีฮุ่ยเจียงและลู่เหลียงที่ยืนมองนางราวกับล่วงรู้แผนการที่นางได้วางเอาไว้ สายตาดูแคลนที่ทิ่มแทงจนหวงซีเยว่ตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าไร้สีเลือด แทบจะฟังสิ่งที่ต้วนกงกงพูดไม่ได้ยิน กว่าจะรู้ตัวนางก็ถูกนางรำด้วยกันเขย่าตัวเพื่อรับรางวัลจากลั่วจ้านแล้ว“เรื่องมงคล ข้ายินดีกับเจ้าล่วงหน้าเลยก็แล้วกัน วันงานข้าคงมิอาจได้เข้าร่วม แต่ต้องฝากของขวัญร่วมยินดีไว้อย่างแน่นอน” สายตาทิ่มแทงของลั่วจ้านทำให้นางอดสั่นสะท้านไม่ได้หวนให้นึกถึงเรื่องในอดีตเมื่อสามปีก่อน ที่นางสร้างเอาไว้ แต่ไม่ใช่ความผิดของนางเสียหน่อย ทุกอย่างล้วนเป็นบิดามารดาของนางที่วางแผนจัดการหรูเซียน นางไม่คิด

หวงจินไห่จึงเป็นฝ่ายที่เอ่ยขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะพูดออกมา “เออ...เช่นนั้นไปดูคุณชายลู่ที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดีหรือไม่ขอรับ เผื่อเกิดเรื่องใดขึ้นจะได้ช่วยเหลือได้ทัน”“นำทาง” ลู่จวินเอ่ยเสียงเย็นออกมาระหว่างที่เดินไปฮุ่ยเจียงเดินนำหน้าด้วยความร้อนใจ ลู่จวินจึงได้กระซิบบอกความกับลั่วจ้านเรื่องที่ลู่เหลียงกลับไปที่จวนเรียบร้อยแล้ว ลั่วจ้านพอได้ยินก็อดนึกขำไม่ได้ลู่เหลียงย่อมรู้ดีว่าฮุ่ยเจียงมีนิสัยใจร้อนเช่นใด หากไม่เห็นตนกลับมาจะต้องโวยวายอย่างแน่นอน แม้จะยังไม่รู้ว่าที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ แต่ย่อมไม่ใช่เรื่องดีต้วนกงกงที่ได้ยินลู่จวินพูดกับลั่วจ้านก็ยิ้มขำออกมากับความเจ้าเล่ห์ของลู่เหลียง เด็กหนุ่มคนนี้ต่อไปอนาคตภายหน้าไม่รู้ว่าจะทะยานไปได้ไกลมากเพียงใด เรื่องที่จะกลับไปรายงานให้ฮ่องเต้ทรงทราบ ย่อมต้องมีเรื่องนี้รวมอยู่ด้วยคนทั้งหมดไปถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หญิงสาวนำทางไป ยังไม่ทันจะผลักประตูเข้าไปเสียงรัญจวนของชายหญิงก็ดังออกมาให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจนฮุ่ยเจียงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอันใดออกมาลั่วจ้านที่รู้นิสัยของบุตรชายดีก็ดึงรั้งเขาเอาไว้เ

รุ่งเช้าใต้เท้าหย่วนส่งแม่สื่อพร้อมฤกษ์มงคลมาตามที่รับปากเอาไว้จริงๆ ในเมืองซีหนานยามนี้แทบจะรู้กันทั่วแล้วว่าในงานเลี้ยงส่งขุนนางสร้างเขื่อนก่อนกลับเมืองหลวงเกิดเรื่องใดขึ้นชื่อเสียงของหวงซีเยว่แทบไม่มีเหลือชิ้นดี ชาวบ้านพูดกันว่านางอดทนรอไม่ได้แม้จะโยนช่อดอกไม้ให้ใต้เท้าหย่วนในวันบวงสรวงแล้วก็ตาม ยังมีกลุ่มคนที่พูดว่าหวงจินไห่และนางเหมียวซื่อที่สั่งสอนหวงซีเยว่ได้ไม่ดี กลายเป็นนางเหมียวซื่อแทบอยากจะโยนหวงซีเยว่ออกจากจวนเสียให้รู้แล้วรู้รอด ฤกษ์มงคลที่ควรจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เปลี่ยนเป็นส่งตัวเจ้าสาวในอีกสามวันหลังจากที่แม่สื่อมาเยือนที่จวนหวงแต่ก่อนจะได้จัดงานมงคล เมืองซีหนานก็แทบจะนองไปด้วยเลือดเสียก่อน เมื่อราชโองการฮ่องเต้ที่ต้วนกงกงและลั่วจ้านเป็นผู้ถือมาถูกประกาศออกไป เจ้าหน้าที่ในเมืองซีหนานก็แทบจะเหลือรอดอยู่เพียงไม่กี่คนขุนนางและเจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงเองก็ไม่พ้นเคราะห์ร้ายเช่นกัน ผู้ตรวจการที่ฮ่องเต้ส่งมาลงมืออย่างรวดเร็ว ตัดสินความผิดของพวกเขาออกมาทั้งหมดหลักฐานหลายหีบใหญ่ถูกนำมาวางในที่ว่าการ เจ้าหน้าที่และขุนนางท้องถิ่นแทบไม่อยากเชื่อว่าลู่จวินที่ดูเหมือน

ฮุ่ยเจียงที่เพิ่งเดินเข้ามา แย่งขนมในมือน้องสาวใส่ปาก ก่อนจะพูดขัดขึ้น “ท่านแม่คงหมายความว่า...เจ้ารู้สึกเช่นใดกับอาเหลียง”“ท่านพี่!!!” หรูเซียนทุบไปที่ไหล่ของเขาเพื่อปิดบังความเขินอาย“ขนมตั้งมากมาย เจ้าจะไปแย่งนางเพื่ออันใด เซียนเซียนเจ้าบอกแม่มาตามตรง หากเจ้าไม่ได้คิดเช่นใดกับอาเหลียงก็อย่าได้ให้ความหวังเขา หากให้รออีกสองปี เจ้ามาบอกว่าไม่ได้รู้สึกอันใด อาเหลียงคงจะเสียใจไม่น้อย” หลิวซื่อเห็นความตั้งใจและความแน่วแน่ในแววตาของเขา จึงไม่อยากให้เขาต้องเสียใจหากบุตรสาวของนางไม่ได้คิดเช่นเดียวกับลู่เหลียง“ข้า ข้า” หรูเซียนบีบมือเข้าหากันแน่น “ข้าเป็นสตรีจะให้ข้าพูดออกมาได้อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ”“ที่นี่ไม่มีผู้อื่นเสียหน่อย” ฮุ่ยเจียงมองน้องสาวอย่างมองคนโง่“ข้า...” นางเม้มปากแน่น ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย“เจ้ารังเกียจอาเหลียงใช่หรือไม่” ฮุ่ยเจียงรำคาญที่นางสาวไม่กล้าพูดเสียที ถึงได้เอ่ยถามออกมา“ไม่ใช่เสียหน่อย!!! ข้าเองก็ชอบเขา”หรูเซียนปิดปากแน่นด้วยความตกใจ นางเห็นรอยยิ้มขำของมารดาและฮุ่ยเจียงก็อับอายจนรีบวิ่งหนีกลับเรือนของตนเองไป“ปากมากเสียจริง น้องสาวเจ้าอับอายจนวิ่งหนีไปเสีย

หรูเซียนพอเห็นเขาห่อตัว นางก็พยักหน้ารับเบาๆ ในใจก็กลัวว่าจะมีคนมาเห็นหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นชื่อเสียงของนางก็คงต้องเสียหายแล้ว“ท่านมีเรื่องใดก็รีบพูดมาเถิด” ลู่เหลียงเข้ามาแล้วก็รีบปิดหน้าต่างทันที“ข้าคิดถึงเจ้า” เขายืนมองอยู่ที่ข้างเตียง พร้อมทั้งยื่นมือมาลูบใบหน้าของนางเบาๆ“หืม...มือเย็นยิ่งนัก” นางเบี่ยงตัวหลบ“อืม...ข้ายืนรอด้านนอกเรียกเจ้าอยู่นาน ทรมานไม่น้อยเลย”หรูเซียนเม้มปากแน่น นางเขยิบเข้าไปด้านในเตียง พร้อมทั้งแบ่งผ้าห่มให้เขาครึ่งหนึ่ง “ท่านทำให้ตัวเองอุ่นเสียก่อน ประเดี๋ยวจะเป็นไข้” นางหันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความเขินอายลู่เหลียงยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะรีบถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปซุกตัวในผ้าห่มหรูเซียนที่หันหน้าไปทางอื่น นางเห็นว่าลู่เหลียงไม่เอ่ยพูดสิ่งใดก็หันกลับมามองเขา พอเห็นว่าเขาล้มตัวลงนอนไปแล้วก็ตกใจไม่น้อยเลย “ท่านจะหลับเช่นนี้ไม่ได้ หากจะนอนกลับไปนอนที่จวนของท่านเลย” นางผลักตัวเขาเบาๆ“อืม...ครู่เดียวเท่านั้น” เขากุมมือของนางเอาไว้แน่น ดึงตัวนางเข้ามาอยู่ใกล้กับเขา“พี่เหลียง ท่านดื่มสุรามาหรือ” นางเอี่ยวหน้าหลบเหม็นสุราที่ออกมาจากตัวของเขา“ไปดื่มกับพี่เจียงและอ