All Chapters of เมียเด็กเจ้าสัว: Chapter 71 - Chapter 80

“โห้คุณทำเก่งนะครับเนี่ย” น่ากินทั้งนั้นเลย “ก็พอได้แหละถ้าไม่หาอะไรมาทำมันก็น่าเบื่อ” อยู่เฉยๆไม่ได้น่าเบื่อ “อร่อยด้วยนะครับ พ่อมีไก่ทอดด้วยน่ารักที่สุดเลย” ขยับไปซบไหล่พ่อ “อะไรๆมาทำอะไรแบบนี้เสื้อผ้ามันสกปรกเดี๋ยวสิวขึ้นหรอก” อยู่ในครัวกลิ่นนั่นนี้ติดเสื้อผ้าด้วย “แค่นี้ไม่ระคายผิวรินทร์หรอกครับ” แล้วก็ผละออกมา “กินข้าวเถอะ” ไม่ได้สะทกสะท้านเลย “พ่ออ่ะดับฝันตลอด คุณเจมส์ดูสิครับพ่อไม่สนใจรินทร์เลย” หันไปทำหน้ามุ้ยใส่เจมส์ “แล้วจะให้ทำไง” ต่อหน้าพ่อเขาใครจะกล้า ก็ต้องเกรงใจนิดหนึ่งแหละ “กินข้าวเถอะครับเดี๋ยวสาย” แล้วรินทร์ก็ เปลี่ยนอารมณ์ “คุณทำอร่อยกว่าผมอีกนะครับเนี่ย” เจมส์ถึงกับชมเลย “หืม~คุณเจมส์ก็ทำอร่อยหนิครับ” เมื่อวานก็ใช้ได้เลย “มันไม่เหมือนกันหนิ” ก็ยังต่างกันอยู่ดี “มันก็แล้วแต่คนชอบแหละครับ” ถูกปากมันก็อร่อยหมดแหละ “วันนี้พ่อหล่อนะเนี่ย” ดูมีออร่าเเต่เช้าเลย “ยังไม่ได้อาบน้ำเลยมาหล่อได้ไง” ตั้งแต่เมื่อคืนเลยนะ “ไม่รู้สิครับออร่าของคนมีเสน่ห์มันออกมาหนิครับ แล้วเมื่อวานได้คุยกับพี่เจนเยอะไหมครับ” เมื่อวานเอาแต่ห่วงพ่อเลยไม่ได้

“รวบผมขึ้นให้ตึงสิ” ตอนนี้เจนมัดพอรวบๆ“ค่ะ” แล้วก็ทำตามที่บอก“ยืนขึ้นด้วย” ตอนนี้เฌอนั่งอยู่“ค่ะ” เธอลุกขึ้นยืนตามที่บอกทันที“เดี๋ยวมาแป๊ปหนึ่ง” แล้วก็เดินเข้าไปสักพักก็ถือเข็มขัดออกมาด้วย“พี่นิรันทร์จะทำอะไรหรอคะ” มันเดาสิ่งที่เขาจะทำไม่ถูกเลย“ต้องโชว์สัดส่วนหน่อยนะมานี่” ลากเจนเข้าหลบมุม แล้วเอาเข็มขัดมาขัดช่วงเอวเพื่อให้เสื้อเชิ้ตยาวเป็นกระโปรงสวยๆ“โห้~พี่นิรันทร์ก็เข้าใจทำนะคะเจนต้องอายแล้วไหมคะอายุปูนนี้แล้วยังให้คนอื่นมาแต่งตัวให้อีก” ไม่รู้จะทำตัวยังไงเลยนาทีนี้“ไม่เกี่ยวหรอหน่าเสร็จแล้วแค่นี้ก็โอเคกว่าเมื่อกี้แล้วนะ” ถึงจะไม่ได้ทำอะไรเยอะแต่มันก็ดีกว่าตอนแรกเยอะเลย“โห้ขอบคุณนะคะ” มองตัวเองผ่านเงา“คนกันเองแหละ” พูดจบก็ดันเจนชิดพนัง“เอ่ออะไรคะเนี่ยตอนแรกเหมือนจะไม่ใช่นะคะ” มาตอนแรกนิ่งๆนี่นา“มันเข้าใครออกใครที่ไหนล่ะ” เขี่ยแก้มเจนเบาๆด้วยหลังมือ“ไปเถอะเดี๋ยวเสียเวลานะเราควรได้อยู่กับลูกมากกว่านะ” อดใจไว้ก่อนเถอะยังมีเวลาอีกเยอะ“ค่ะ” แล้วออกมาจากตรงนั้นกัน“แน่ะๆพี่นิรันทร์” กำลังจะออกจากบ้านแต่บางอย่างมันขัดใจ“อะไรอีก” เขาตรวจดูแล้วก็ไม่มีอะไรนี่นา

ตลาดอาหาร“ที่นี่เป็นตลาดที่เขาขายแต่อาหาร มีทุกอย่างเลยนะคะ เมื่อก่อนเจนมาแถวนี้ประจำเลย” แล้วก็พามาแนะนำที่ประจำของเธอ“ใหญ่อยู่นะ” นิรันทร์ก็มองไปรอบๆ“กว้างด้วยค่ะไปหาอะไรกินกันเถอะเดี๋ยวก็จะเที่ยงแล้ว” แล้วเจนก็พาเข้าไปข้างไหน“พี่นิรันทร์เมื่อก่อนมีร้านประจำไหมคะ” ทุกคนต้องมีร้านประจำแหละ“พี่หรอก็มีนะช่วงที่พี่ทำงานใหม่ๆตอนนั้นก็โสดแหละ มีร้านข้าวแกงที่พี่ไปประจำ” ก็มีกันทุกคน“ไปซื้อข้าวหรอคะ” ถามต่ออีก“หึ!ไปจีบลูกสาวเขาน่ะ” ก็ไม่คิดว่าจะตอบอะไรแบบนี้“พี่นิรันทร์ก็” ตามไม่ทันเลย“หยอกๆไม่อยากให้เครียด แต่ก็จริงด้วยแหละกับข้าวอร่อยลูกสาวก็ดีด้วยกินไปกินมาได้รินทร์มาเฉยเลย” สาวคนนั้นก็แม่ของลูกแหละ“หืม~ไปสุดมากค่ะ” อึ้งกว่ามุขอีก“หึ!แล้วของเจนล่ะ” หาเรื่องคุยต่ออีก“ของเจนก็ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเลยค่ะเดี๋ยวเจนพาไปอยู่ที่นี่แหละ” อยากนำเสนอจริงๆ“อื้มก็ไม่ได้กินนานแล้วนะไปก็ได้” ไม่ว่ากันอยู่แล้ว“ได้ค่ะ ไปกัน” แล้วเจนก็พาไปที่ร้านประจำของเธอร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ“สวัดสีจ้ะลุงป้า” มาถึงเจนก็เข้าไปทักทายเจ้าของร้านทันทีเลยเพราะรู้จักกันดี“โห้~นี่ไอ่เจนหรอเนี่ย ไม่เ

ในร้าน“หวัดดีจ้ะเจ้มะลิ” พอเข้าไปเจนก็ทักทายเจ้าของร้าน“ว้าย~ยัยน้องเจนไปไงมาไงเนี่ย” ร้านนี้ก็สนิทกันอีกแล้ว“วันหยุดจ้ะพี่เลยมาเที่ยวหน่อย” เจนก็คุยด้วยอย่างสนิทสนมกัน“ไม่ได้เจอกันนานสวยขึ้นนะเนี่ย แล้วสุดหล่อนั่นใครหรอ” เจ้าของร้านก็หันมาสนใจนิรันทร์ที่มาด้วย“อ้อ..เรารู้จักกันน่ะค่ะ” ตอนนี้มันก็ตอบได้แค่นี้แหละ“แหม่~เดี๋ยวเหอะคนรู้จักมาอีกรอบหน้าคงเลื่อนเป็นผัวแหละ” คนเขาดูออก“บ้าเจ้ก็เบาๆหน่อย” เรียกผัวมันแรงไป“หืม~ยอมรับเถอะนี่หล่อขนาดนี้ไปหาจากไหนเนี่ย”ใครๆก็ตามหลงกัน“เอ่อก็แถวบ้านแหละเจ้ หาที่นั่งหน่อย” ยืนนานแล้วเดี๋ยวขวางทางเขา“ได้ๆมานั่งนี้เลย” เจ้าของร้านก็พาไปหาที่นั่ง“หล่อขนาดนี้ยังโสดไหมคะเนี่ยมีครอบครัวยังคะ” เจ้าของร้านก็เต๊าะนิรันทร์ใหญ่เลย“ผมมีลูกแล้วครับ” ตอบไปตามความจริง“หืม~เสียงเข้มซ่ะด้วย เสียดายเจ้มีผัวแล้วอดเต๊าะเลย” ทำหน้าเสียดาย“ใจเย็นเจ้เดี๋ยวเฮียก็หึงหรอก” เจนก็ห้ามไว้ก่อน“งานดีกว่าพ่อไฮโซอีก เก็บไว้ให้ดีๆนะ” มีแต่คนเชียร์ทั้งนั้น“โหยเจ้ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ” เรื่องนี้ไม่ต้องรีบหรอก“หันหลังจาก แล้วหาใหม่เชื่อเจ้อย่าปล่อยตั

18:00นบ้านรินทร์“อารมณ์ไหนมาปลูกต้นไม้เนี่ย” นิรันทร์เดินมาดูรินทร์ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ที่พึ่งเอามาปลูกใหม่“รินทร์ว่าเขาน่ารักดีนะครับ ปุ๊กปิ๊กดี” เห็นมันน่ารักก็เลยซื้อมาไว้ที่บ้าน“กับข้าวเสร็จแล้วนะเดี๋ยวพ่อไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวมากิน เราหิวก็กินก่อนเลย” ก็ตั้งใจเดินมาบอกนี้แหละ“รินทร์รอพ่อดีกว่าครับกินคนเดียวไม่อร่อย” ยิ้มหวานให้พ่อแล้วก็หันไปรดน้ำต้นไม้ต่อ คนพ่อก็ไปอาบน้ำ“โตไวไวน๊า~” รดน้ำไปพูดไป “หืม~ใครอ่ะนั่น” แล้วสายตารินทร์ก็เหลือบไปเจอบุคคลที่ไม่น่าไว้ใจและตอนนี้กำลังเดินไปทางบ้านเจนด้วย“ไม่น่าไว้ใจเลยอ่ะไปแถวบ้านพี่เจนด้วย” รินทร์ลังเลอยู่สักพักเลยตัดสินใจจะตามไปดู“พ่อเดี๋ยวรินทร์มานะครับ” เก็บของมาไว้แล้วปิดประตูบ้านไว้จากนั้นก็แอบตามเขาไปหน้าบ้านเจน“หายไปไหนแล้วอ่ะ” ถึงจะตามมาแต่ก็ไม่ทัน“คุณหมอคะ?” แล้วเจนก็เดินออกมาทัก“อุ้ย!ตกใจหมดเลย” อันนี้ตกใจจริงไม่คิดว่าจะออกมาทัก“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เจนก็เลยถามต่อเพราะตอนนี้รินทร์ดูเหมือนจะมีอะไรในใจด้วย“เอ่อคุยข้างในเถอะครับ” แล้วก็ดันเจนเข้าไปในบ้าน“ปิดประตูได้ไหมครับ” ไม่น่าไว้ใจถ้าจะคุยกันแบบนี้“มันน่