《เมียเด็กเจ้าสัว》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

บ้านรินทร์“พ่อได้ทำอะไรกินไหมครับ” พอกลับมาถึงบ้านรินทร์ถามหามื้อเย็นทันที“ยังเลยอยากกินอะไรล่ะ” เขาเดินมานั่งที่โซฟาก่อน“รินทร์ซื้อมาแล้วครับ จะได้ไม่ต้องทำไงครับ” รินทร์ได้แวะซื้อกับข้าวมาด้วย“ก็ดีแล้วจะได้ไม่เสียเที่ยว แล้วเป็นโอเคไหม” พ่อก็หาเรื่องมาคุยต่อ“เอ่อ..ก็ดีครับเด็กๆน่ารักมากเลยครับ อยากให้พ่อไปเห็นเลย ไม่ซนกันเลยครับ” ขอเล่าแค่เรื่องเด็กพอ“ไว้แข็งแรงกว่านี้ก่อนเถอะ แล้วไปไหนกันต่อหรือเปล่า” ไปกันทั้งวันเลยนะงานนี้“เอิ่มก็พ่อไม่ต้องรู้หรอกครับ” มันน่าอายมากๆเลยล่ะ“มีความลับกับพ่อหรอ” มันดูออกอย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ“พ่อเองก็มีความลับใช่ไหมล่ะครับ” เหมือนจะมีนะหนักด้วย“จะเอางี้หรอก็ได้ไม่บอกก็ได้” จบๆกันไปคือมีความลับกันทั้งพ่อทั้งลูก“เดี๋ยวพ่อจะโดนดุ ออกไปข้างนอกไม่ใช้ไม้ค้ำได้ไงเกิดอักเสบแล้วเจ็บขาขึ้นมาทำไงครับมันยังไม่หายดีขนาดนั้นนะครับ” รินทร์ก็บ่นพ่อไปทันที นี่เเค่พ่อไม่ใช้ไม้ค้ำนะ“มาดุอะไรเดี๋ยวบาปหรอก ตัวเองเถอะไปทำอะไรมาเสื้อผ้าถึงไม่อยู่เหมือนเดิม” ลูกก็โดนสงสัยอีกเพราะตอนไปไม่ใช่แบบนี้

“ก็จริงของพ่อนะครับตอนแรกก็คิดว่าจะเอาเบาๆก่อน แต่รินทร์ก็อยากเรียนรู้เรื่องร่างกายคนเยอะๆมันเอามาใช้ได้เยอะด้วยครับ ดีแล้วที่รินทร์ยังไม่ได้สอบเข้าเรียน รินทร์เปลี่ยนสายดีกว่าครับ” แล้วก็เปลี่ยนใจขึ้น “ก็แล้วแต่นะพ่อไม่ได้บังคับ” ตามใจอยู่แล้วเรื่องนี้ “พ่อต้องเปิดสำนักนะพ่อ ดูดวงไปเลย” อันนี้ลูกเชียร์นะ “หึ!ไม่เอาหรอกไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน” แค่เรื่องตัวเองก็พอแล้ว “หรอแล้วอยากรู้เรื่องพี่เจนทำไมล่ะครับหืมม~” ลูกก็เล่นพ่อคืนบ้าง “รินทร์ ทำอะไรพ่อรู้อยู่แก่ใจนะไม่สับสนเหมือนเราหรอก พ่อมีประสบการณ์มาก่อน” แต่พ่อไม่เสียท่าให้เลย “แล้วนี่รินทร์จะได้แม่ใหม่หรือปล่าวน๊า~” วันนี้ก็เห็นคุยกัน “ทำไมอยากให้มีเมียใหม่ว่างั้น อยากถูกแย่งความรักหรอ” ก็คือลูกส่วนใหญ่ไม่อยากให้พ่อแม่มีคนใหม่นะ “รินทร์ไม่มองว่าแย่งหรอกครับ เห็นพ่อยังแข็งแรงยังฟิตแบบนี้ ก็อยากให้ใช้งานต่อนี่ครับ” อยู่แบบนี้เสียดายของแย่เลย “ไม่รู้สิ อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว” เขาไม่ได้อยากมีสักหน่อย “แสดงว่าพ่อรักคงแม่มากแน่ๆถึงไม่ยอมปันใจให้ใครเลย” นี่คือคนจริง ไม่เคยสนใจสาวคนไหนเลย “ใครว่า พ่อรักเรามากกว่าอีก ชี

“ก็ไม่เป็นไรดีขึ้นกันแล้ว” ก็ไม่ได้จะมาคุยเรื่องนั้นซ่ะหน่อย “อ่า~คุณเจมส์อ่ะเล่นอะไรครับเนี่ย” ตกอกตกใจหมดเลย “อยากมาดูอาการหมอมากกว่าน่ะ ท่าจะหนักนะเรา” เจมส์ก็มองดูหน้าหมอรินทร์ “อะไรครับไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยครับ” หมอรินทร์ก็เดินมานั่งที่โต๊ะ “งั้นหรอ อื้ม~ไหนๆก็มาถึงโรงบาลและ มาตรวจร่างกายให้หน่อยซิ รู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” พูดไปพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อนิดๆ ก็แต่งตัวธรรมดาแหละเพราะวันนี้เขาหยุดงาน “เอ่อคุณเจมส์ไม่ได้ไปทำงานหรอครับ” ไม่เห็นเต็มยศเลย “ก็บอกแล้วไงว่ารู้สึกไม่ค่อยดี ยังจะให้ไปทำงานอีก” เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอกแค่อยากมาหยอกเด็กเท่านั้นแหละ “โอเคครับ คุณเจมส์นั่งตรงนี้สิครับ” เลื่อนเก้าอี้อีกตัวมาอยู่ข้างๆ “อ่า~ใกล้ไปนะนั่น” พูดไปงั้นแหละเขาก็มานั่งอยู่ดี “คุณเจมส์ไม่มีบัตรคนไข้หนิครับไม่ไปต่อคิวล่ะครับ” จะหาหมอก็ต้องทำตามขั้นตอนสิ “ทำไมจะไม่มี” เอาคิวให้หมอรินทร์ดู “เอ่ออะไร

“ไปไหนอีกครับ” อีเว้นท์เยอะทุกวันศุกร์จริงๆ“ไปเล่นน้ำไงรอบนี้เดี๋ยวฉันเล่นด้วย” แล้วเจมส์ก็ยิ้มให้หมอรินทร์ “ยิ้มอะไรแบบนั้นล่ะครับ” ฆ่ากันชัดๆเลยยิ้มแบบนี้“หึ! ต้องไปนะไม่ไปจะไปรับถึงบ้านเลย” ไม่ได้แค่ขู่นะเขาพูดจริง“คะครับ” ขนาดนี้ก็ต้องไปอยู่แล้วแหละ“ดีมากเดี๋ยวมารับ แล้วเนี่ยเอาไว้ทำไร” แล้วก็กลับสู่โหมดปกติ“วัดอุณหภูมิห้องครับ” เครื่องมือคุณหมอนั่นแหละ“ไหนๆคุณเจมส์ก็มาแล้วผมขอ เอ็กซเรย์ข้อขาที่ผ่าตัดไปด้วยนะครับ ซี่โครงด้านซ้ายด้วย รวมถึงจุดที่ถูกกระแทกตอนเกิดอุบัติเหตุด้วยนะครับเพราะคุณวิ่งงานหนักเหลือเกินทั้งๆที่อะไรก็ยังไม่หายดีเท่าที่ควร” อย่าคิดจะมีแฟนเป็นหมอเชียว“อะไรทำไมต้องทำด้วย” ไม่ได้จะมาตรวจอะไรแบบนี้สักหน่อย“ตามปกติคุณเจมส์ต้องพักอย่างน้อยเดือนหนึ่งสำหรับคนเกิดอุบัติเหตุ และโดนกระแทกอย่างรุนแรงแถมยังผ่าตัดด้วยแล้วเนี่ยต้องพักจนเเผลหายดีและกระดูกเส้นเอ็นที่ผิดรูปกลับเข้ารูปเหมือนเดิมก่อน แต่คุณเจมส์ไม่พักไม่อะไรเลย ทั้งขับรถเดินทางไปนั้นนี้มันอาจจะเกิดการอักเสบได้ ถึงมันจะไม่ส่งผลตอนนี้แต่ในระยะยาวมันมาแน่ๆเผลอๆต้องผ่าตัดอีกรอบ” อันนี้หมอรินทร์หน้าต

วันศุกร์ และแล้ว วันศุกร์ก็วนกลับมาอีกแน่นอนว่าที่เจมส์พูดไปคือทำจริงมารับถึงหน้าบ้านเลยด้วย “พ่ออย่าออกไปเดินข้างนอกโดยไม่ใช้ไม้ค้ำนะครับถ้ารินทร์รู้นะครับ รินทร์จะงอนพ่อเลย” ก่อนไปก็กำชับพ่อไม่หยุดเลย “อื้ม~ไม่ไปไหนหรอกวันนี้ เราเถอะอย่ากลับดึกแหละ” ทางนี้ไม่ต้องห่วงเลย “ครับรินทร์ไปก่อนนะครับ” เข้าไปกอดพ่อแล้วก็เดินออกไปขึ้นรถ “เฮ้อ~บ่นให้เขาก็ไปกับเขาอยู่ดีจะรอดไปได้กี่วันเนี่ย” พ่อก็รู้แหละว่าไปด้วยกันบ่อยๆแบบนี้มันไม่ปกติแล้ว “คุณ นิรันทร์คะ” สักพักก็มีคนมาทัก “ครับคุณเจน” ไม่ใช่ใครเป็นเจนนั่นเอง “ทานข้าวเช้ายังคะเนี่ย” เดินเข้ามาคุยด้วย “ยังเลยครับแต่ทำเสร็จแล้ว” ทำไว้แล้วเหลือแค่กิน “แล้วขาโอเคยังคะหายเจ็บหรือยัง” เรื่องตั้งแต่วันนั้นเลย พึ่งมีโอกาสได้คุยกัน “หายแล้วครับคุณเจนจะไปครับเนี่ย” วันนี้เจนก็หยุดเหมือนกัน “มาถามอาการคุณนั้นแหละค่ะ” ตั้งใจมาเอง “หรอครับถ้าไม่รังเกียจ เข้ามานั่งข้างในก่อนก็ได้นะครับ” ชวนสาวเข้าบ้านด้วยนะ “โห้~เจนจะไปรังเกียจคุณนิรันทร์ทำไมคะคนด้วยกัน” เจนก็รีบตอบไปทันที “นั่นแหละครับ” แล้วก็เดินเข้าบ้าน ในบ้าน “บ้าน