“ม่าย~ลูกแม่!ฮือ~” พอแม่ของผู้ตายมาเห็นภาพตรงหน้าก็ล้มทั้งยืนเลย ทางครอบครัวผู้ตายแทบจะเป็นลมกัน“สงสารเขานะครับ” ตอนนี้รินทร์ถอยออกมาอยู่กับพ่อ นอกเขตอันตรายแล้ว“ไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหรอก” เข้าใจดีว่าการสูญเสียมันเป็นยังไง“แล้วพ่อเป็นยังไงบ้างครับ กายพะอืดพะอมหรือยัง แล้วมันเป็นภาพติดตาพ่อหรือเปล่า” รินทร์ก็มาถามอาการของผู้เป็นพ่อด้วย ตอนนั้นเขาก็เห็นอยู่แหละ แต่ต้องโฟกัสกับสิ่งที่ทำตรงหน้าก่อน “ไม่เท่าไหร่หรอก มีแค่กลิ่นคาวเลือดนั่นแหละ” เขาเป็นคนจิตแข็งพอสมควรเลยล่ะ แค่ไม่ถูกกับกลิ่นเลือดแค่นั้น “ก็ดีแล้วครับ” พอเห็นแบบนี้แล้วรินทร์ก็สบายใจขึ้นมาเลย“ผมขอให้คุณทุกคนไปให้ปากคำด้วยนะครับ” ตำรวจอีกคนก็เข้ามาหาทั้งสามคน“อ่าผมเป็นคนเห็นเหตุการณ์นี้ผมขอให้ปากคำเดียวนะครับ พวกเขาสองคนยังมีงานที่ต้องทำพ่อผมก็ไม่สะดวกเดินทางครับ” ตัวเองก็มีงานแต่ไม่อยากให้ใครต้องมาวุ่นวายกับตัวเองด้วย“คุณบอกว่าอยากเป็นคนชันสูตรศพด้วยใช่ไหม” ตำรวจหนุ่มคนที่คุยกับรินทร์ก่อนหน้าก็เข้ามาถาม“ใช่ครับ” ก็ยังยืนยันคำพูดเดิม“ญาติยอมให้ชันสูตรจนกว่าจะตามจับคนร้ายได้รวบกวนคุณด้ว
더 보기